Absolute Unbroken Continuity

Az kaldı geliyorum... Çok da anlatacağım var!

2011-08-16T16:36:00.000+03:00

Ders çıkaranlar m olur artık, takibi bırakanlar mı görücez :))

Ama...

neler oluyor hayatta? birde su ruya gercek olsa olsa...

2011-02-07T23:06:00.001+02:00

1 ay once parmaga follos olan yuzuk o gece parmaga girmiyor mesela...
niye?
cunku yerden isitma sonuna kadar calisiyor herkesin belden asagisi yetiler gibi sis, parmaklar L-beden!
muzik olayinda sinifta kaliniyor...
ayni "masa dolasmayiz biz" kuru sIKI sallamalarinizi yedigimiz gibi!?!
deli yoruluyoruz...
biz bunu en istemem ama azicik yan cebime koy diye yapan ekiptik, yine de shaftimiz kaydi!
niye?
cunku bizi seven, birlikte gormekten memnun olan, bizimde onlarin orada olmasindan cidden mutluluk duydugumuz insanlar vardi etrafimizda...

kiyamadik, istemem yan cebime koy killigimizi bir yana atip, bildiginiz somine onu kedisi modunda sokulup sarildik!

bu arada kuaforume en derin sevgi ve saygilarimi sunmak isterim bu vesile ile!
yok boyle bir olay hanimlar!

ben boyle rahat ve duran bir sac, bu kadar opmeye yalamaya saat sabahin 4unde makyaj pamugunun dibini gordurecek kadar sabit makyaj gormedim!

helal olsun, kendisinden benzer guzel performanslari dugunumde de bekliyoruz!

------

nerde kalmistim....

heh evet sokuluyorda sariliyorsunuz...

71 kisiye benzer muamele kolay degil dolayisiyla deli yoruluyorsunuz

300 kisiye nasil yapacaginizi dusunuyor isin icinden her ikinizde cikamiyor tirsiyorda tirsiyorsunuz...

cok simariyorsunuz...
hele de hatunsaniz; olayin totonun bircok seferler tavana vurmasi ile agiz kulak hizzasinda geciyor saatleriniz

ertesi gun herkes normal hayata pek hizli donuyor yalniz

hatun kisi icin siddetli bir dibe vurus oykusu...

reminder koydum kendime dugun icin daha yumusak gecisler rica edecegim ertesi gun ayildigimda...
korkuyorsunuz...
oyun degil bu...
biz hayatimizi birlestiriyoruz

-------

parmagimdan hic cikarmadigim bir yuzuk
aynada gozume carpiyor gulumsuyorum
incecik bir halka gelecegime guven veriyor...
gidecegimiz cok yol var... ben biraz uslanmaliyim belki, o hep sarilmali
herhalde beraber yatisiriz.

Nabız sıfır...

2011-02-04T15:25:00.000+02:00

Birilerinin benim için yazdığı, ezberlemeye ya da bir kere prova etmeye bile fırsat olmadan, her anını, her gününü, herkes gibi, bilmeden yaşadığım hayatın yeni sahnesi resmi olarak yarın başlıyor...

Panik had safhada...

Heyecan onun biraz üstünde...

Asabiyim ucundan ota boka laf ediyorum...

Duygusalım da sanırım biraz....

Hazırım onu da biliyorum...

Kendi örneklerimle her gün dikte ettirdiği bir tek şey vardı son 30 senenin bana! O da günün yaşanması gerektiği, dünün geçmiş, yarının olup olmayacağının bile bilinmediği!

Yine kendi örneklerimle kendi oyunlarımda rol aldım, bazen en başta; bazen korkup, çekinerek ya da sevmediğim için en arkalarda...

Çok koştum, zıpladım, sevdim, kırdım, kırıldım, yaşadım, kahkaha attım, gözyaşı döktüm, planladım, kinlendim, çıldırdım, çıldırttım, çalıştım, yoruldum, mutlu oldum, dibe vurdum, toparlandım, yürüdüm, yuvarlandım, yedim, içtim, sızdım, gezdim... Her sahneyi birbirinin benzeri reveranslarımla terk ettim...

Gerçekten oyun olarak baktım bir çok şeye, her zaman keyifli olmayacağını, çok yıpratacağını bilsem de... Hep omzumu sallayıp gidebilirdim çünkü, kırıklar ya da mutluluklar bana baki kalarak...

Şimdi beni ben yapan 30 sene ve tonlarca reverans üzerine, yarın en cici kıyafetimle hayatımın en önemli rolüne çıkıyorum yepyeni bir sahnede... Bundan sonra birçok şeyin monolog olmayacağı, omzumu silkip gitmenin pek sökmeyeceği, üzülüp kırılırsam beni sarmalayacak birinin daha yanımda, yakınımda olacağı, çok seveceğimi bildiğim, çok heyecanla beklediğim, hatta aşırı heyecandan feci kıllaşıp sevgilinin anlamsızca ağzının orta yerine ettiğim, son nefesime kadar severek oynayacağım, belki hiç bir zaman Oscar almayacağım ama yine de tüm performansımla THE END yerine MUTLULUK yazdıracağım bir rol...

Ödüm bokuma karışıyor, elimize yüzümüze bulaştırmayalım lütfen yaaaaa ...

Araya sıkışmak zorunda kalanlar...

2011-01-25T09:50:00.000+02:00

Hepsi ile ilgili tek tek, uzun uzun yazmak gerek aslında ama on yüz milyon parçaya bölünen beden, beyin, kalp ve zaman yeterli değil...

O yüzden iki TIKSIRMA arası birşeyler çiziktirip kaçacağım yine...

Düğün hazırlıkları arası en çok canımızı sıkan bu içki yasakları oldu bizim, konuşup anlaşmaya çalıştığımız mekanlara ilk bunu sorduk... Sevgiliyle benim güzel bir düğünden anladığımız gırla içki, boombastic music çünkü... Şimdi içki içebilme yaşının 24'e çıkarılmaya çalışıldığı bir ülkede 21 yaşında evlenen babamın karısını koluna takıp tarabya'daki muzikli lokallerden birine gidip içki içememesi, en az üç sene daha bekleyecek olması, bu arada şıra, ayran, cola turka gibi zihniyete ve zihniyetin cebine hizmet eden içeceklerle nefis körlemesi sahnesi gözlerimin önünde... Ağzı bırakıp totoyla gülesim geliyor...

Bir arkadaşımız seks yaşını da 32'ye çıkaracaklarından korktuğu için bu aralar beline kuvvet çalışmakta... Kendisine kolaylıklar diyesim geliyor...

Sanattan çok anlamam, beni resim sergilerine değil, insanlık tarihi, savaş müzelerine götürün derim genelde... Ama emeğe saygımı olabilecek en üst düzeyde tutmaya çalışmışımdır hep! Ucube diyerek bir insanın emeğini aşağı gören bir başbakan benim başbakanım olamayacağı gibi, hiç aynaya bakmadığını da bir kez daha cümle aleme gösterdiği için, kendisine acıyasım geliyor...

İnsanların tepki verme süreç ve sebebini bile faşist bir mantık ve yönetim şekli ile engellemeye çalışan kabadayı kılıklı bir dolu hergelenin yönetici olmasına, bunların bir de alt tebası olan toto yalayıcılarının olmasına YUHHH'lamayı bırakın ana avrat küfredesim geliyor... Hayatımın hiç bir evresinde sevmediğim, bundan sonra da ayrı bir sevgi göstermeyi planlamadığım içlerinde dostlarımın, akrabalarımın, arkadaşlarımın olduğu GS taraftarı, lafım size! Ucu tüm Türkiye'ye dokunan kim gelirse karşınıza ve nasıl bir provokasyon yaparsa yapsın, korkmadan, yılmadan YUHH'lamaya devam! Sizi almazlarsa içeri, ne idüğü belirsiz kameralardan belleyip, içiniz rahat olsun biz gelir devam ederiz!

Küçük balık yoksa büyük balık da olmaz diye yırtınsak da kontrolsüz güç maalesef güç oluyor bu ülkede, marmara da tez zamanda bir lağım çukuru! Şu balıklara dokunmamaları için, o trolleri evlerinin içinde mi patlatmak gerek bu insanların bilemiyorum ama azalan balıklarımız için ağlayasım geliyor!

Ve tüm Uğur'lar, Hrant'lar, Gaffar'lar, senelerdir faili meçhuller için, daha son sözümüzü söylemedik diye haykırasım geliyor!

bu ülkeyi, bu milleti kendi çıkarları ve cebi için harcayan baştaki, alttaki, ortadaki, görünen, görünmeyen HERKES!!!

Devam...

2011-01-17T12:20:00.000+02:00

Kendi kendinime kaburgamı kırdığımdan şüphelensem ve ağrı içinde kıvranıp, sevgiliyi öpmek için bile arkadan destek almak zorunda kalsam da
Haftasonları çok hızlı ve uykusuz, haftaiçleri çok uzun ve uykusuz geçse de
Her önüne gelen hatır bile sormadan ne zaman düğün diye sorsa da
Detoks yapıcam diye sadece sıvı almaktan tüm bünyeyi çökertip hüngür sümük grip olsam da
Soğuk havalar pek soğuk olup, yaz her dakika daha çok özlense de

gülümsemeye devam ediyorum ben... Çünkü mutluyum... İyi ki mutluyum...

E-V-L-E-N-M-E

2011-01-06T09:51:00.001+02:00

Zor iş bu iş...

Sinirler harap oluyor...

Birden fazla insanı tatmin etmeniz, dinlemeniz, bazılarına kibarlıktan ses çıkarmamanız, ses çıkaramadıklarınızın acısını diğerlerinden çıkarmanız, SİZ'in isteğinizin HERKES'in ortak isteğine dönüştüğü, rüyalarınızda sürekli ya nişana ya da düğününüze geç kaldığınız, daha da kötüsü bembeyaz gelinliğin üzerine hep göz kalemi sürdüğünüz, teklif aldığınız, aldığınız tekliflerdeki rakamlara şaşa kaldığınız, zaten batık para olarak kabul ettiğiniz bir bütçe için daha da içinizin acıdığı, ev düzmeye çalışırken düzüldüğünüz, su borularının plastik mi demirden mi olduğunu öğrenmek için yüzlerce lüzumsuz adam aradığınız, annenizin size dantelli saten gecelik almaya çalıştığı (ben satene DOKUNAMAM ya DOKUNAMAMMM, anlatamıyorum derdimi), babanızın davetli listesinden isimleri sildiğinizi görüp " beni de sil istersen bu gidişle bende gelemeyeceğim" diye trip attığı, bir günde 16 tane beyaz kıyafet deneyebileceğinizi gördüğünüz, hiç tanımadığını bir grup insanın sizi beyaz balina aydın moduna sokmak için döt döbek herşeyinizi gördüğü, gelinlik içinde nefes alınmaması gerektiğini öğrendiğiniz, çişiniz gelirse altınıza yapacağınızın bildirildiği, sevgili ile kaçıp uzak diyarlarda evlenesinizin geldiği bir dönem...

Benden tavsiye, eğer bu işe gerçekten kafayı kırıp girecekseniz:

Benimki kadar sevgili bir adam bulun... Ve onu çok sevin, çünkü o sizi çok seviyor ve sizin istediklerinizi elinden ve cebinden geldiğince gerçekleştirmeye çalışmak için çırpınıp duruyor! GIK'ını en minimumda o da ara sıra çıkararak
Deli misiniz nesiniz bilmiyorum ama basın gidin başka bir ülkede az ve öz davetli ile evlenin!
Evin su tesisatı demirdense geçmiş olsun, hepsini değiştirmelisiniz
Baba ile dalaşmayın, anne kaldırıyor biraz daha ama baba bir bakıyor, 7 milyar dünya nüfusunu düğününüze davet etmek istiyorsunuz
sinirleri baştan aldırın ya da durmadan mantar yiyin! Event'in sonunda "bad trip" der geçersiniz...

3...2...1.... Yeni yılllllllll !!

2010-12-27T14:46:00.000+02:00

2009'da Turkcell'in katkılarıyla başlatılan yeni yıl karşılama şarkısını 2010'da kendimce uyarlayıp, kırmızı donlarla yeni yıl karşıladığımı cümle aleme iletmiştim... 2011 için çok uğraştım, makam tutarsa sözler oturmadı, sözleri uydurdum yenisini besteleyemedim, velhasıl bu seneye şarkım yok şu saat itibarı ile! İlerleyen günler ne gösterir bilemiyorum ama son iki rakam bir olunca ne nakarat oluyor ne kafiye, ben sinir olup son iki rakamı bir olan Milli Piyango biletlerimi bile değiştirdim!

Hiçbir sene ile alacak verecek meselesi bırakmadım öncesinde, bununla da kalmayacak biliyorum! Verdiği her güzel şey, her mutluluk, her gülümseme, her başarı için birşeyler de almasını hep bildi bu sene de! En büyük kaybım, bir o kadar büyük kazancım, ortamı çınlatan kahkahalarım, içimi delerek çıkan gözyaşlarım, sevdiğim, nefret ettiğim, sarhoşluğum, ayıklığım... Hepsini verdi 2010, ağzım peltek söyleyip istediğim kırmızı don yanı! Bir kaç güne el sıkışıp uğurluyoruz birbirimizi! Ben yoluma devam ederken ritim tutturamadığım için biraz da rahatsız başladığım yeni yılda, 2010 tamamen kayıp gidiyor ellerimden! Dönüpte değiştirmek isteyeceğim şeyleri, öyle her istediğimi yapıp değiştiremeyeceğimi öğrendiğim ilk anlardan beri pişmanlık duymamak için çabaladım! Gideni geri getiremeyeceğimi kavradığım en sert yıl oldu! Bir çok tarafından en sağlıklı yıl! Bazen yeterinden fazla alkollü! En başından en son anına kadar pek sevgili!

En yeni yıla elimi bir hayat boyu bırakmayacak olan adamla giriyorum şimdi! Bir dolu koşturmacam, bir sürü planım, uzun listelerim, koca bir hayat var önümde... Daha çok şey istemiyorum, daha azına tav olmam, daha delirmem, ama bundan fazla da akıllanmam, çok severim, gözyaşı istemem, bol sağlık dilerim en sevdiklerime, hepimize, herkese! 2010 ile sizde kapatın yavaş yavaş defterleri! Daha önünüzde 2011 yazmaya alışacağınız koskoca bir sene, bir dolu süpriz, hepsiyle karşılaşmaya hazır siz ve havai fişekler var! Denizin ortasında ya da ormanın içerisinde atmayın yeter bana!

Pamuk'a...

2010-12-20T11:35:00.000+02:00

Pamuk seni çok özledim...
Seni düşünmeden geçen gün yok gibi, varsa da sanırım günün sıkışıklığından...
Arayıpta senin açmadığın telefonlara halen daha küfür ediyorum, alışamadım bir türlü...
Anlatacak çok şeyim var, benimle beraber yaşasan çok mutlu olurdun...
Aslında biliyorum da bir ucundan, sen yakın takiptesin bizi/ beni, sadece yerini belli etmek istemiyorsun...
Ama bil ki rüyalar dışında da "anneanne" demeyi özledim!
Pamuk kokunu özledim...
Bana bakışını özledim...
Üzeri ben dolu ellerini özledim...
Sigara böreğini özledim...
Seni çok özledim...

Sen yoktun aramızda cumartesi günü ama bir yerden Ertan Bey'le bizi seyrettiğinizi biliyorduk, diliyorduk hepimiz! umarım ikinizde en önlerden yer kapıp, cumartesi günkü heyecanımızı, sevgimizi, sevincimizi paylaşmışsınızdır!

Çok heyecanlandık Pamuk...

Annem hiç belli etmemeye çalıştı ama sanırım ne öncesinde ne de sonrasında birkaç gün uyuyamadı! Babam cumartesi günü saat 12de takım elbisesini giymiş hazır ve nazırdı! Şakalar yapmaya çalışsa da korkusu ve heyecanı o kadar belliydi ki sarıp sarmaladım onu arada bir...

Kız vermek zormuş diyorlar, onu bir ara annem sana anlatır... Ama kız istemek de zormuş sevgilimi izlerken farkettim... Çok kalabalık olmadık amcamlar, dayımlar, babaannem, bir de Berke, annesi ve ablası... Keşke dedim hep içimden, keşke tanıyabilseydin bu adamı ve ailesini... Keşke tam anlamıyla anlasaydın, bu kadar kuruma ve konsepte karşıyken neden EVET dediğimi... Anneciği çok heyecanlıydı Berke'nin, Burçin'i Berkeye istiyoruz derken... Babam anlamsızca konuştu biraz, annem birşeyler geveledi, verdiler sanırım, ben heyecandan pek duyamadım ama koşa koşa tebrik ettik birbirimizi :)

İçin rahat olsun Pamuk bu adamı beni sevdiği için, çok saydığı için, sonsuz mutlu ettiği için, gülmelerime yenisini eklediği, elimi elinden bırakmadığı, kalbimi kalbinin yanına koyduğu, bugüne kadar ne söylediyse yaptığı ve bundan sonra da yapacağına inandırdığı için seviyorum...

Herşeyi gördüğüne, bizle beraber heyecanlanıp, güldüğüne, mercimek köftesinden bir parça tatmak için can attığına, annemin dolmalarına yine kuru olmuş diye söylendiğine, kemalpaşaların tam Bandırma usulü olduğunu bildiğine eminim, ama ben yine de bizim mutluluğumuzdan bir resim gönderiyorum sana!

Seni çok seven torunun...

Bugün böyle... Kalbim ağzımdan çıkar mı diye korkuyorum!

2010-12-17T10:36:00.002+02:00

Anneler ve kızları...

2010-12-16T11:46:00.000+02:00

Bizimkisi zor bir ilişki olmuştu anneyle, en başta burçtan kaybetmiştik çünkü! O aslan ben boğa, kolay olmamıştı bir çok gün inatçılık, hükümranlık, yüksek ses tonu, kendi başının diki ve benim dediğim olacakların havada uçuştuğu yıllarda...

O bir kalıp peynir yemeğe zorlarken beni, ben sürekli kusardım! Ben laçkalığa zorlarken onu o hep babamı devreye sokardı! Haybeye savurduğum lüzumsuz birkaç kelime, bir de evrene yollamaya çalıştığım bir kaç çocukca mesaj dışında pişman olduğum hiç bir gün olmadı ilişkimizde! Biz böyleydik... Her şeyi beraber yapar ama her gün fırça yerdim! Hele bir dönem Yeşilköy - Nişantaşı arası sahil yolundan nefret etmişliğim vardır, her seferinde kavga edildiği için o yolda! O yolda bir gün dayanamayıp arabadan atlamışlığımda, annemin şaşkın bakışları arasında! Çok sinirlendiğim (beni çok sinirlendirdiği bir dönem de diyebiliriz) bir dönem sabaha karşı lahana bebeklerden siyah saçlı olanı yataga koyup, bir sırt çantası, bir dolu küpe (hiç küpe takan bir insan değilimdir), bir kalıp sabun, okul forması ve azıcık da parayla kaçıp gitmiştim evden! Kaçma kavramını da pek bilemediğimden herhalde evine sığındığım arkadaşımın uyku mahmuru ve şaşkın ailesinin gözleri önünde üstümü değiştirmiş, okula gitmiştim saf saf! Evden kaçtığımı, okula gittiğimi ama gelip beni almalarını istemediğimi iletmek için sabahın 7sinde evi aradığımda babamın telefonda şok geçiren sesini 20 sene sonra halen daha hatırlarım...

Senelerce süren itiş kakış, laf salatası, sarılmaların ertesi kavga dövüş ben üniversiteyi bitirip master için yurtdışına gidince şekillenmeye başladı, önceleri bizi korkutan sonraları ise hoşumuza giden şekilde! Farkettik ki arada mesafe varsa birbirimizle konuşmadan, herşeyi ( OK, çok şeyi) paylaşmadan gün geçiremiyoruz, ama yan yana geldiğimizin ikinci günü zannedersiniz kan davalısıyız... Biz de karar verdik en stabil olduğumuz sistemi kurmaya, yurtdışı macerası sona erince döndüğüm İstanbul'da evleri ayırmaya ama haftanın belli günleri de bir arada olmaya... Çok uzun zamandır iyi giden sistem evlilik kelimesinin annemin kulağına fısıldanmasıyla, bildiğiniz çöktü! Annem annelikten çıktı ve formatını koruyan ama babamla beni şoklara sokan istekler, tercihler yapan bir yaratığa dönüştü... Önce çeyiz yapıyoruz diye dolaşmaya başladığımız çanak çömlekçilerde ortaya çıktı ilk belirtiler... Şimdilerde, en beyaz, en sade, en benim beğendiklerime sümüğünü bile atmazken en kraliyet ailesini ağırlayabileceğimiz cafcaflıktaki tabak çanak gözümün içine sokuluyor! Çanak çömlekçiden havada uçan tekmeler ve tabaklar eşliğinde bir sirtaki ekibi havasında çıkıyoruz... Nişan bohçası hazırlamak istiyor, herkes diyor ki sakin ol tek çocuksun kırma! Ama onu kırmazsam bir noktada kafamı kırmak zorunda kalacağım, battal boy valiz alıp içine hazırlamak istediği nişan bohçası sebebiyle! Gelin takısı örneklerinden gösterdiklerini bugün Dolmabahçe sarayında avize niyetine sergiliyorlar, hayır bütçesinden geçtim o takının, düğüne gelen misafirleri kör ederiz parılpırıltısı ile alimallah! En son bir hafta önce dantelli satenli yatak örtüsü ve nişan yemeği verilecek mekanın seçimi ile ilgili yaptığı bir yorum sonrasında kılıçlar çekildi! Zamanlama adına hiç edep adap bilmeyen annem ya sabahın 7sinde gelir başıma birşey söyler ya da tam işten eve adımımı attığım anda!

Ben satene,kadifeye değemem, dantel hiç sevmem, istediğim yerle ilgili üçüncü şahısların dolduruşuna gelinip yorumlar yapılmasına, ve 9 saat boyunca tüm İstanbul gümrükleri ve bir dolu müşteri üzerimden geçtikten sonra negatif bir şekilde herhangi bir cümleye başlanmasına katlanamam! Öyle de oldu ve ben sanırım çıldırdım.... Ben çıldırınca o altta kalmak istemedi herhalde eski günlerin özlemi ile ve bağırdık bağırdık, ağladı, bağırdık, küstük! ( bir daha dikkat edeceğim perşembe gecesi küsmeyelim diye sesimi çıkaramadığım için bütün gece Fatmagül'ün suçunun ne olduğunu anlamaya çalıştım çünkü)...

Bir kaç gündür uzatmalardayız... "Annecim" ve "kuzum" yine sohbetlerimizi süslüyor, ısınma turları karşılıklı ziyaretler ile pekiştirilmekte... Alttan almam gerekiyor biraz, biraz da sinirlerimi aldırmam, azıcık ona da hak vermem tek kızıyım diye, bir çıt kadar onun beni kabul etmesi ve abartıdan, satenden, yönlendirilmekten, puldan, işli herşeyden, parıltıdan ne kadar nefret ettiğimi anlaması, yarım çay bardağı kadar kendinin değil benim düğünüme, evime hazırlandığımızı hissetmesi, ama o koskoca, güpgüzel, çok anne, çok deli, çok inatçı kalbinden hiç ödün vermemesi...

İşim zor... :)) ama onunki de...

Senden, Benden, Bizden...

2010-12-15T11:20:00.001+02:00

Benim tek çocuk olduğumu bilmeyen duymayan kalmadı sanırım... Tek çocuk şımarıklığını geçelim, bildiğin yaramazım ben... Ya da bir dakika! Otuz olmuşum, bir kaç aya evlenmişim, bu yaramazım lafı pek ağır geldi yüzleşince... Yaramazdım! Çocuktum çünkü, kız olduğum için herşey bir "yapma etme!" üzerine kurulmuştu, bende hep yaptım ve ettim! Zamane ismi yaramazlığın hiperaktiflik olduğunda ben çoktan 20leri yarılamıştım, ama annem bu yeni terimi duyar duymaz "bizimki hiperaktif" diye dolaşmaya başlamıştı ortada...

Tamam hareketliydim biraz... Çok erken yürümüştüm, ilk kelimem rahmetli hiç hatırlamadığım dedem sagolsun hipopotam olmuştu, anne babayı bilmeden karga diyerek karga peşinde koştum, 1,5 yaş civarı saklambaç mantığını yarım yamalak dinleyip bir çöp konteynırında saklanmak sureti ile ailemi çıldırttım, insan severdim kim ilgi gösterse peşinden hoplaya zıplaya giderdim, kırılmadık kol, bacak, parmak yok, el parmaklarım hepsi ayrı bir yöne bakması ile ünlüdür, burnum iki kere kırıldı, birinde saftorikçe yürüdüğüm sokakta kavganın içerisinden geçme eğiliminde bulunup ilk yumruğu yiyip nakavt olduğum sırada, arkadaşlarım oyun oynamaya çağırıyor diye 1.kat balkondan atlardım, hasta Fenerbahçelilikten deplasmanlara gittiğim sıralarda döner bıçaklı grubun içinde itiş kakışa takılıp bacağıma demir çubuk girdiği için abuk bir şehrin abuk bir nöbetçi eczanesinde tetanoz aşıları yedim (hala nefis bir faça vardır bacağımda), çocuk bağlama sistemleri ben küçükken daha Türkiye'de satılmadığı için annem beni köpek tasması ile bağlardı, Barbie'lerim çok az oldu onlarda kutusundan hiç çıkmadı zaten, bir bmx bisikletimi bir de uzaktan kumandali damperli kamyonlarımı çok severdim, çok kardeş istediğim bir dönemde odanın içi baba ve annemin dahiyane fikri olan "lahana bebek alalım belki kanar" lahana bebekleri ile dolmuştu, içlerinde en çok zenci olanı severdim, genelde çoğuna bıyık sakal çizerdim, orada burada elleri ayakları koyup sallanmaya bayılırdım bu sayede evin kaloriferine kafa atmıştım, ellerimi çekersem sallanmaya devam eder miyim mantığı ile, hala alnımda koca bir iz vardır iftihar ile gösterdiğim...

Sonra bir adam tanıdım... 500 kişi arasında herkesin durduğu an kendisini zıplayarak bana gelirken gördüğüm, sonrasında gözümün kimseyi görmediği! Çipi var benim sevgilimin size gizliden söylemem gereken, tam kafasının arkasında benim alnımdakinin tam tersi yöne, minicikken sinirlenip kafasını yatağın kenarına geçirmek sureti ile elde ettiği... İlk küfrümüzü aynı yaşlarda etmişiz sevgiliyle! O çip yarası dikilirken ilk eşşoğuleşşek'ini savuruyor havaya, ben golümüzü saymayan o. ç. hakeme sinirliyim! Daha kafasındaki dikişler dururken burnunu kırıyor, onu düzeltirlerken kaşı yarılıyor... Hepsi 15 gün içinde, anne baba bezgin, yaşadığına dair belirtileri bebekken ağzının önüne ayna koymak sureti ile anlaşılan büyük (canımmmm) abla sinirli! Kaykaydan düşmeler, board yaparken beli kırmalar, Tayland'da sular yükselince kaybolan oteline ulaşmaya çalışırken kayaya çarpıp dizini parçalamalar gırla...

Sonra bu tanıdığım adam hayatım adam oldu... Sanmayın vukuatlarımız daha az yaralarımız hiç yok! En başta biz birbirimize sarılıp hoplaya zıplaya dansetmeyi çok seviyoruz, hep çarpıyoruz bir yerlerimizi, bu cepte! O benim gözümü çıkarabiliyor mesela, yanlışlıkla parmağı ile retina mı çizmek sureti ile, bu da diğer cepte! Tatile gittiğimizin ilk günü bileğini dubalarda parçalayabiliyor, çıkıp üzerinde 13 yaş grubu arkadaşları ile koşmak isterken, bunu arka cebe atıyorum! Ben gecenin bir körü, sabaha karşı bahçede yalın ayak kafa bir dünya dans ederken begonvilin en büyük dikenine basmayı becerebiliyorum ya da, buna cep kalmadı değil mi?

Sonra tüm bunları çeşitli kereler bir araya geldiğimiz yemeklerde ayrı ayrı dile getiren aileler, en son yemekte dua etmeye başladı bizim ve bizden olacak yeni nesil için... Gözümüz korkmuyor değil, o yüzden annelerden EN AZ birine yakın bir ev arıyoruz, yeni mahsül çok problemli çıkarsa bilir kişiden yardım alabilelim diye... Sevinmiyor değiliz, bizim birleşimimiz kesinlikle muhteşem olacak... Anlaşamıyor gibiyiz, sevgili kız çocuk istiyor ben bir futbol takımı ( OK, Mini futbol takımına da fit'im) kadar erkek!

Lütfen zamanı gelince siz de dua edin, ben sizi haberdar edeceğim!

Aşk meşk konularına ithafen...

2010-12-14T11:21:00.000+02:00

He is just not that into you...

2010-12-14T11:05:00.001+02:00

Hiç kabul etmedik Venüs'ten olduğumuzu bizler... Aynı dili bile konuşmadığımız adamları "bizi anlamıyorlar" diye suçladık! Sevgi istedik, verdikleri yetmedi! İlgi istedik, bizim gösterilmesini istediğimiz gibi değildi! Halbuki hiç bilemedik Mars'ta hava da su da farklı, adamları bizlerden ayıran bu farktı...

Bunca zamanda en iyi öğrendiklerim, son zamanlarda her iki gezegenin farklı üyelerinden dinlediklerim bir tek şey gösterdi bana, mızmızlığa gerek yok Marslının hayatında! Bir Venüslü olarak iki ile üçüncü vızıldanma arası zaten kabloları pas tutmuş Marslı beyni baskı altına alındığını sanıyor, kendini ifade edemiyor, edemedikçe afallıyor, afalladıkça Venüslü daha çok vızıldıyor, vızıldadıkça zaten mesafesi fazla olan Marslı yolu katetmekten cayıyor ve bir an geliyor kapıyor kırmızı gezegeninin tüm pencere kapılarını... Venüslünün hayatında bir çentik daha ıssız adamlar hanesine... Marslının hiç umurunda olmamıştı zaten, kayıpları, kırıkları çok daha az Venüslüye göre... Onun özürü "böyle" olması... Sıkılmayı sevmemesi, sıkıştırılmayı yatak dışında istememesi... Venüslüden beklentisi çok akıllı olmaması, çok sakin durmaması, herşeyden konuşması, ama yeri geldi mi susması, kama sutra üstadı olması , sonra da sadece kendine uygulaması, ellerine ondan önce kimsenin değmemiş olması, ama kendi ellerinin değdiği onca elden leş gibi olması, yuvalanmak istemesi, ama Venüslü aradaki ışık yılı yolları katedip 3 kereden fazla görmek istediyse kendisini, gezegenin basınç merkezine doğru topuklaması...

Ne venüslü ne de marslı için hayat hiç dansa davetteki kadar kolay olmadı, saklambaçtaki kadar heyecanlı ve hızlı, uzun eşekteki kadar beline ve şeyine kuvvet, körebedeki kadar kör, ortada şıçandaki kadar talihsiz (adını sevmezdim bu oyunun hiç), istoptaki kadar dengesiz (bunda da topu hiç tutamazdım, millet tabana kuvvet kaçardı, sonra vur vurabilirsen)....

Ben venüslü, güneş sisteminin en marslı adamlarından biri ile Dünyada bir hayat kurmaya çalışırken, hem venüslüleri hem marslıları dinliyorum hayatımdaki ve gülümsüyorum... Biliyorum çünkü Venüslü vızıldamaz Marslı ıssızlaşmaz ise, beyindeki elektrik doğru hareket halindeyse, içlerinde herhang bir hinlik, kinlik, cinlik yok ise tümü mutlu olacak!

Bu Venüslüyü bu hafta sonu Marslı babasından istemeye geliyorlar! Heyecan dorukta! Kendinden başka hiçbirşeye odaklanamıyor, kahve yapmayı öğrenmeye çalışıyor, içine tuz koyup koymayacağına karar veremiyor, mutsuzluk duymak istemiyor, duysa da dinlemeyeceğini şimdiden belirtmek istiyor, Venüslülere sesleniyor adamın üzerine fazla düşmeyin diye, Marslılara sesleniyor ayağınızı denk alın, canını acıttığınız her Venüslü arkadaşım için karşınıza çıkarım cesaretiyle....

Hamiş: Resim Sadi GÜRAN

EVET :)))))

2010-11-24T10:15:00.000+02:00

Bir adam var hayatımda son 15 aydır, hayatı gerçekten keyifli kılan, bana baktığında gözlerinin ışığını hissettiğim, sabahları yanında; başım kalbinin tam üzerinde uyanmazsam mutsuz olduğum, bardan bulduğum, önceleri birbirimizi duvardan duvara donda salladığımız, sonraları işin içinden çıkamayıp çok aşık olduğumuz, onunla geçen zamana hem sevinip, hem geçtiği için üzüldüğüm, kahkalarımın ucunu bucağına sığdırmayan!!

son on beş ayın en güzel süprizini yaptı bana beraber gittiğimiz New York'da... Herkesi, herşeyi ayarladı, havalimanı güvenliklerini kafaladı, arkadaşlarımızı susturdu, uçakta horlayıp herkesin sempatisini kazandı, benim "ama ben central park'a gitmek istemiyorum, Harry Potter vizyona giriyor"larıma kulak asmadı, çok heyecanlandı, tüm hamlığına rağmen küreklere asıldı ve 19 Kasım Cuma günü Central Park'da gölün tam ortasında kaçamaycağıma kanaat getirip " bu hayatı seninle paylaşmak istiyorum ya sen" dedi...

Evet :)

Kayıktan düşme pahasına kucağına zıplamam evet....

bir hayatı onunla paylaşmam tüm tatlı ve bazende en acı anlarında evet...

Ondan -gönlün istediği bir futbol takımı, şartların el verdiği bir kaç- çocuk yapmak evet...

Mutlu kocaman bir aile olmak evet...

Bu blog'un bir evlilik blog'u olması mı? hahahah kesinlikle hayır :) Sevgili halen daha çok kızıyor orada burada adının geçmesine.... 

Toparlanın düğünümüz var, ama ondan önce bir kafayı, uykuyu ve resimleri toparlayıp "Burçin New York'da" anlatıcam herkese ...

Top 10

2010-11-10T10:21:00.000+02:00

Kendinden başka kimseyi görmeyen, bilmeyen, trişkadan dinleyen herkese kılım! Biiiirrr!

Çatısı akan evimi on yüz milyonuncu kere ziyaret edip, bir bok beceremeyen ev sahibi ile aram bozulacak gibi ikiiiiiii!

Fena gidesim geldi, ama zaten az da kaldı iki güne okyanus ötesine uçuyorum sevgili ile, üçççç!

Hayvanlara kötü davranan herkese kafa atasım var döööörttt!

72 yıldır yokluğunu hissetiğimiz ATA'ma her zamandan daha fazla ihtiyacımız var, ama onun keyfi yerinde sanırım hiç ilgilenmiyor bizimle bozuluyorum, beeeşşşş!

Pamuk'u çok özledim, geçen gün evinin önüne gittim, camdan çıksın bana el sallasın istedim, ayaklarım evin içine gitsin istedim, kokusunu duyayım, sigara böreğini yiyeyim, benimle konuşsun, mutlu olsun anlatacaklarıma istedim, OLMADI!! altııııııııııııı!

4 kere üst üste çorap kaçırdım bugün, zevzeğin önde gideniyim, yediiiii!

He bir de zona vari bişi çıkardım alnımın tam ortasında, şimdi çoğu gitti izi kaldı biraz koyuca, sevgilim Hintli olduğuma inanıyor, yazın güneşte yanıp Mayalı sandıktan sonra, sekizzzzzzz!

Şiddetle bir güney afrika penguenim olsun istiyorum, nasıl bir çözüm bulucaz bilmiyorum, dokuzzzzzzz!

Kasım ayında bu kadar güzel hava hayra alamet değil, ama çok hoşuma gidiyor, onnnnnnn!!

Bonus Material :)

2010-11-04T09:58:00.002+02:00

Hiç susmam demiştim sana...

2010-11-04T09:51:00.001+02:00

Annem hep der çok konuşuyorsun diye... Bazen , daha küçükken, okuldan eve döner, bütün gün zaten işte shaftı kaymış anneme anlatır da anlatırdım! Hatırlıyorum surat ifadesinin bir kaç saat sonrasında ne kadar boş baktığını, nasıl kafasının şişmiş olduğunu, nasıl aslında bakıp da dinlemediğini :)

Hep çok konuşurum ben, anlatacaklarım illaki vardır, oraya buraya laf atmasını severim, en olmadı yalnızsam kendi kendimle konuşurum, televizyondaki adamla konuşurum, çiçeklerimle konuşurum...

Bir tek uyurken konuşmuyorum...

Ama uyurken uyandırılınca harikalar yarattığımı keşfettik yeni yeni...

İlk tecrübe sevgili için biraz korkutucu, benim için anlamsız, ertesi gün ikimiz içinde büyük kahkaha konusu... Koltukta uyunan bir gecenin ortasında yatağa gitmek için sevgili tarafından uyandırılan ben onu kolla, bunu ara, kapıya gidelim, belki ordadır diye ortalığı o kadar karıştırıyorum ki benim uyku sersemi sevgilim sarsarak kendime getirdi beni, saatlerce güldüm korkmuş suratının haline... Olay her ne kadar bir ara " sen beni rüyanda kiminle aldatıyordun" a dönmüş olsada, ertesi gün sevgiliden kendimi seyrettikçe yerlerde süründüm gülmekten!

Geçti, bitti, bir kerelik diye bir kaç gün gülüp sonra unuttuğumuz olay geçen hafta yine tekrarlanınca ve ben anlamsızca yine sağa sola koşturup (hiç üşenmeden hem konuşup hem spor yapıyorum iki uyku arası) birşeyler anlatınca karar verildi, beni kimse yerimden kıpırdatmayacak uykum derinken... Ne ilişkinin ne de benim sevgilinin üçüncü bir pandomimi kaldırabileceğini sanmıyorum çünkü...

Ne var, niye deli diyorsunuz ki.. Bazı hatunlar var horluyor gece, bazıları var pırtlayıp duruyor, ben uykumda sessizim, ama uyandırırsanız saçmalıyorum işte...

Hamiş 1 Resim Dmitry Maximov'un...

Hamiş 2 Sevgili kızacak yine benden bahsediyorsun arada diye, çaktırmayın!

PMS - DMS - AMS...

2010-11-04T09:17:00.000+02:00

Biri bana biz hatunların hayatını bir ucundan ya da diğerinden kolaylaştıracak birşey çıktı desin ve de kullanalım bakalım işe yarıyor, gidip altının tam ortasından öpücem o şahsı...

Her acılı, ağrılı, kanlı, hayattan çalan hatta küstüren olay nedense bizim başımızda... Gel gör ki erkek milleti çükün ucundan bilmem kaç milim et aldırıyor - ki genelde de artık bunu doğar doğmaz yapıyorlar - sanki kolları ampüte edilmiş gibi bir ömür anlatıyorlar! Yahu dangalak, anlamamışsın bile ne olduğunu! Hadi anladın diyelim - bazılarını askere giderken sünnet ediyorlar çünkü - o zamanda zaten ailen toplamış eşi dostu akrabayı altınlar takılmış, oyuncaklar alınmış... Daha ne istersin 2 milimlik kayba bütün çocukluk çeyizin çıkmış!

Her hem cinsin başında, bana bir ayrıcalık yapın da bazılarından kurtulayım deme şansım yok! Dolayısıyla şikayetimi evrene yazıp yolluyorum ben! Bıktım sevgilinin beni abuk subuk davranışlarım karşısında "PMS değil mi?" diye mazur görmesinden!! Bıktım tam "Ohhh bu hafta sonu duvardan duvara" planları yaparken en kanatlılar ve en babaanne donları ile kös kös oturmaktan!! Bıktım biraz geç kalsa üzerine işemeyi bir türlü beceremediğim çubuklarla tuvaletlerde squad yapmaktan!!

Ve bıktım sevgilinin bu PMS konusunda çok haklı olmasından! İzliyorum kendimi her ayın o muhteşem günlerinde, tam bir psikopatım! Durduk yere kavga çıkarmaya, ota boka kızmaya, kurup kurup kudurmaya o kadar meyilliyim ki, kendimi bile korkutuyorum Yedikule zindanları gibi karışık komplo teorilerimden! Bağırıp çağırmalarımın ne başlangıcı ne sonu bellli değil, adamcık çözemiyor soruyor her seferinde " sen şimdi ne demek istedin, benden ne yapmamı bekledin" diye...

Bu sebeptendir ki ben iki günlük PMS - bir de 1. gün DMS'de tüm dünyadan izin istiyorum! Herkes mümkünse huyuma gitsin, gidemeyenler için arka koltuklarda boş yerlerimiz var, mümkünse gözüme gözükmesin!

Merci...

Durum Raporu

2010-10-25T15:18:00.000+03:00

Demek ki ben mutsuz olunca yazıyorum, heralde yapacak başka işim olmuyor...
Demek ki iki işi birden de yapamıyorum, bir taraf hep ağır basıyor...
Demek ki zaman yok diye bahane uydurmak kolay geliyor, zaman kavramını unuttum var sayıyorum...
Anlatacaklarımda var... Ama acı yok içinde hep mutluluk... O zaman da "sevgiliyle yemekte", "sevgiliyle gezmekte", "sevgiliyle yatakta" vari Ayşecik serisi blog'u olsun istemiyorum...
Adam bassa totoya tekmeyi görün bakın döküm döküm dökülücem...
Yok tabii öyle bir isteğim, hatta hiç bilmediğim, denemediğim bir kulvara girmek üzereyim...
Belki de o yüzden bu kadar kelimelere hakimiyetsizliğim... Ne anlatmam gerek, anlatırsam bozar mıyım, tekrar yapamam...
Bi havalara tiltim bu aralar, bir de dolara!

Hal bu olunca...

2010-09-24T10:10:00.000+03:00

Yazmak için de kelimeler bir araya gelmeyince, uzuuuuun sessizlikler olabiliyor insanın hayatında...

Çok anlatacaklarım var halbuki, ama çok koşturmacanın içindeyim...

Çok sevinçlerim var, şaşkınlıklarım yanı, ama vakitsizlikten şikayetçiyim...

Bir de yine şu mevsim geçişine rast geldik, uykum bitmek bilmiyor...

Charlie kızacak ama mutluyum, okuduklarım için, yaşadıklarım için, planlarım için, sevdiklerimin başına gelen tüm güzel haberler için, gördüklerim için, yiyip içtiklerim için, yeni tanıştıklarım ve çok sonra karşılaştıklarım için, kalbimi avcunun tam içinde tutan sevgili için...

Mutsuzum... 30 yaşında ikinci ergenlik yaşayıp, utanmasam dilimde bile sivilce çıkaracağım ve hayatımda en inanarak söylediğim HAYIR'ın bir boka yaramaması için... Neyse, bugün politika yok, çok uyku var...

Sevgilinin yanında yapılmayacaklar VOL.1

2010-08-04T16:51:00.001+03:00

Bu anlatacaklarımı kaldırabilmek, sineye çekmek, bir daha tekrarlamamak ve üzerine konuşmamak için... All you need is love!!

Sevgili rahat adam... Rahatlığından hiç rahatsızlık vermeyen cinsten! Belki de en büyük rahatsızlığı " bizi yazma" demelerine inat şu an bunu yazıyor olmam olacak... Bende rahatım... ama bu kadar rahat olduğumu hiç bilmezdim desem yeridir...

İnsani gazların dışa vurumunu şiddetle destekleyen bir insan değilim ben! İlişki demek herşeyi paylaşıcaz demek değil... Gelin görün ki Allah'ın da sopası yok! Bir Doğadan form çay bütün karizmayı çizebiliyor birkaç saniye içerisinde...

Aşk yumağı şeklinde oturduğumuz koltukta, ev için koltuk seçiyoruz internetten... Feng shui olsun, rahat olsun, herkesde olmasın, ucuz olsun.... Sevgilinin elinde kahvesi, bende form çay... İlk yudum... Masalar da güzelmiş... Daha da sarılalım, ne de olsa evimiz diyeceğimiz yere eşya seçiyoruz, aşkımızda dağları delsin bari... Birkaç yudum daha! Hoop, ayaklarımı kıvırayım biraz... Ve tam o anda o insanüstü ses!!!!!!!! O da ne?!? Sessizlik... Bu kadar çabuk etki edecek miydi bu çay? Ne desem acaba? Koltuğun renginden bahsetmeye değmeyecek kadar rezil bir an, "aaaa karnım" diye saçmalayamayacak kadar bloke olmuşum, "ohaaa Burçin" demeyecek kadar kibar benim sevgilim... Onun yerine lambader seçmeye başlamasından şüphelenmeli miyim hiç bilemedim... Bu konu üzerine konuşmalı mıyız hala düşünmekteyim... Gittikçe anneme benzediğim için panikliyorum... Kendisi senelerce dünyanın en büyük ayıbı misali kalabalık ya da tenha her ortamda bu gakgukpırt muhabbetini şiddetle kınamış, en sonunda gün gelip devran dönmüş, avuç içi kadar bir teknenin yarınızı dışarıda bırakan tuvaletinde, tüm ozonu bizzat kendi delerken bana ve babama yakalanmış, hem bizi gülmekten altımıza yaptırmış, hem de tüm fiyakasını 3 pırt 1 duman bulutuna kaybetmiştir. ( Yanlış anlaşılmasın ben sisteme tamamen karşı değilim, yetişebilirseniz tuvalette oda orkestrası kurun umurum değil, orası sizin mahreminiz! Ama benim pek sevgili annem sisteme de karşıydı yıllarca, herhangi bir insan evladının bu tür şeyler yapıyor olması utanç duvarı önü kafayı kırmayı hakettirecek bir suçtu onun için. Dedim ya Allah'ın sopası yok...)

Neyse... İstemeyerek aştığım çizgiden geri adım atıp, herhangi bir vukuata sebebiyet vermemek için, karnımın en mikro vızıltısında tuvalete topuklamaya başlayan ben, artık sevgilimin yanında form çay içmiyorum!

Daha iyi anlatamam...

2010-07-30T16:58:00.002+03:00

Caution - High Voltage!

2010-07-29T13:26:00.000+03:00

Uyuyup da uykusuz kalmak allak bullaklığın tam ortası....

Herşeyden şüphe, herkese hrrrr'lama, kimseye katlanamama... Hayır telefonda arayan garibanın suçu ne, yanlış güne denk gelmekten başka...

"bu fiyatlar biraz yüksek değil mi?" sorusuna "beğenmediyseniz çalışmayınız, geride 1242 tane daha aynı işi yapan firma var" diyecek kadar umursamazlık... Önümdeki işlere dokunmaktan tiksinmece... Üstüne pembe hayallerde mi geziniyorum, keşke... Benim hayaller pek pembe de olmaz zaten, turuncuyu severim ben....

Çıplak ayak en çimenli alanlara acilen basılmazsa bu elektrik herkesi çarpacak gibi gibi...

Amsterdam...

Taş ev...

Sakızlı muhallebi dükkanı...

Çocuk...

Tatil....

Ayakların yere bastığı, beynin kafatası içinde kaldığı hayat...

Acele olmayan kalkışlar...

Yarım kalmayan geceler....

Klimalı ofis...

Sürekli koparılmayan kafa derisi...

Koca bir sofra çevresinde, şişelere mum yakmacasına içerken, tüm sevdikler ve en sevdikler...

Hepsi yalan halen daha!

Ey benim sesimi fazla çıkarmadığım, senin de zaten zamansızlıktan ve yoğunluktan çok fazla duyamadığın Tanrı'm, eğer bu 30 yaş sendromu vari birşeyse bunu al, yerine vereceğin ile ilgili pazarlığımızı yapalım... Yok bu benim her zamanki nevrotikliğimin bir parçası ise, o zaman şu dışarıdaki ısıyı az kıs, aksi halde bu hızla eriyen beynim zor toparlanacak kışa!

İ.M.D.A.T. , çok sıcak

2010-07-26T16:24:00.000+03:00

Ayaklarım bana ait değil gibi hissediyorum...

Pazartesi ne bok yemeye topuklu giyilmeli kuralı var bilemeyeceğim, ama ayakkabının tüm bantları ayaklarıma işledi...

totodan akan terden bahsedip mide bulandırmıyorum bile...

Beynimin tüm fonksiyonları durdu!

Sadece uyumak, ve sonra uyumak ve kış geri gelene kadar tekrar uyumak istiyorum...

Hadi kıştan vazgeçtim kendimi en yakın deniz kenarına attığım ilk güne kadar...

Bu sabah 24 saat içerisinde dördüncüsünü aldığım duş arkası, yeni bir buhran geçirirken, ıslak kafamı buzluğun içine sokup dakikalarca beklediğim için pişman mıyım?

Çok!!!

Bu havalar kimi mutlu eder bilmiyorum ama ben mutsuzum...

Babalar gidince, çocukları ne yapar (by Trofolo)

2010-07-26T15:09:00.001+03:00

Büyür...

Aynı benim sevgilimin büyüdüğü gibi... Zaten adam olan adamım, şimdi daha adam, daha kırık kalbi -çok başlarında diye kaybının-, daha suskun -kabul edemediği, idrak edemediği duygularının içinde-, daha kaybolmuş - sonunu bildiği halde o beklediği son geldi diye-, daha güçlü - sahip olması gereken sorumluluklarının karşısında...

Hiç tanıma fırsatım olmayan bir baba uğurladım ben bu haftasonu... Söylenen, beklenen, ama geldiğinde hiç beklenmediği farkedilen bir son yaşadık beraberce... Neresinden destek olmam gerek, elini ne zaman tutmam, gözlerimi ne zaman kaçırmam, yüzüne ne zaman bakıp gülmem gerek hiç bilemedim! Çok sevdiğim bu adamın babasını da çok severdim diye düşündüm sadece... Ritüel hep aynı mide büzüştüren ritüel... Kalp kırıklığı herkesde çok fazla... kimsenin sevgi dolu sözleri teselli etmez arkada kalanı, geride getirmez bırakıp gideni...

Tek bir gözyaşı aktı gözümden o da sevgiliyi kan ter içinde babasının üzerini topraklarla örterken seyredince...

Koşup yakınlarında ona yardım etmeye çalışan babama sarılasım geldi... Tuttum kendimi, bencilliğin daniskasısın diyerek sessizce...

Ofisine götürdü beni gecenin bir saatinde ve hiç tanımadığım babanın kokusunu çektim içime, parmaklarımı dolaştırdım ahşap masasının üzerinde...

Bir hayalet daha bıraktık gökyüzüne ve sevgilim biraz daha büyüdü dün gece!

Çıldır... yok yok çılbır kıvamındayım!

2010-07-23T17:36:00.000+03:00

Özledim teninin kokusunu özledim...

2010-07-14T10:02:00.001+03:00

Okulların tatil olduğu zamanları özledim...

Bütün gün orada burada gezen, yatağından geç kalkan yumurcakları kıskanıyorum...

Geceleri ben 11sularında yastığa beş santim kala sızarken, onların sokaklarda fingirdeşmesine illetim...

Fame City'i özledim...

Top havuzunda yüzmek için boyum uzun kaldı diye dizleri çaktırmadan kırdığım günleri...

Bir de her deliğinden kunduz kafası çıkan alete elindeki sopa ile - en büyük düşmanıymış gibi vuran babamı seyretmeyi...

Pazartesi günleri kimin Fame city fişleri daha çok kavgalarını...

Yazz'ı özledim...

Tatilya'nın cumhurbaşkanını...

Anneannemin çilek reçelini özledim...

Son kavanozu kime verdiğini bilmemek yanı, o şahsın da ağzından devlet sırrı gibi tek kelime çıkmamasına tilttim...

Bugün mezarına gidip " aaa çok güzel olmuş mermeri, çiçeği" diyecek olmaktan mutsuzum...

Deniz kokusu üstümüze sinmişken, karanlık bahçelerde korku filmi anlatıp çığlıklar atmayı özledim...

Eve çıkan beş kat merdiveni o kadar saçma film özeti üzerine Usain Bolt edasıyla tamamlamayı...

Okulu kırmak için en Deli'm ile yüksekçe metrelerden hastanenin bahçesine atlamayı özledim, nasılsa birşey olursa hastanedeyiz diye birbirimizi kandırarak...

Daha naif, daha az yorgun, daha plansız, daha yaz, daha ergen, daha şişko, daha vurdumduymaz, daha aptal ama daha mutlu olduğum zamanları özledim...

Halkalı steplerindeki güneşe nazır, leb-i boklu dere manzaralı, kliması olmayan akvaryum ofisimde oturup, susmayacağına kanaat getirdiğim telefonları açmak üzere güç toplarken herşeyi özledim...

SiMiT aŞKıNa...

2010-07-08T14:56:00.001+03:00

Beni tanıyanlar bilir iştahım pek yerindedir... Yemek için adam satarım, tabağımdan yemek almak isteyenlerin rastgelen yerlerine çatal saplarım, belli saati aşan açlıklarda gözüm döner, çok agresif ve depresif olurum, bunu da aşarsa oturur ulu orta ağlarım, karnım açtır çünkü... Herşeyi yiyebilen inanılmaz bir çöp midem vardır, yemek seçmem, sevmediklerimi özellikle belirtirim ki sonra oturduğum sofrada tatsızlık olmasın... Zamanında tatlı, tuzlu, sulu, kuru, baklagil, puding karışımı bir tabak ile açık büfeden masama ilerlerken restaurant şefi gelip elimdeki tabağı almış, suratıma "emeğe saygılı ol" diye haykırmıştır...

Ama iki şeyin hastasıyımdır...

DÖNER

SİMİT

Her ikisini de sabah öğle akşam ve ara öğün olarak değiştire değiştire yer, hiç sıkılmam! Maalesef sağlıklı yaşam, kilo verme, bir daha almama uğruna döner hayatımdan 11 ay önce çıktı... hiç kimsenin acıtmadığı kadar acıttı bu ayrılık canımı, her dönercinin önünde ağıtlar yakmak, her döner yiyene düşman olmaktan yoruldum! Ama bitti, her biten şeyin acı verdiği, her güzel şeyin de birgün bittiği gibi...

Elimde kalan simit ile mutluluğu yeniden yakalamaya, eksiklikleri doldurmaya çalışırken, aptal bir besin duyarlılık testi, elimden onu da alıp götürmeye çalıştı! 800'e yakın besin arasında iki şeye duyarlı çıktı benim şahsına münhasır bünye! Mercimek, ki yemezsem ölmem, ve susam... Hatırlıyorum gözlerim kararmış, bayılacak gibi olmuştum besin duyarlılık testini yapan sözüm ona doktor " hayatınızdan simidi K.E.S.İ.N.L.İ.K.L.E çıkaracaksınız" dediğinde... Dinledim mi, hayır... Dönere yaptığım sadakatsizliği, simite yapmadım! Daha seçici oldum sadece Bakırköy simidi aldım, Nişantaşında kıtır simitleri görünce iki katı daha pahalı diye almamazlık etmedim, pastane simitlerinden nefret ettim, sevgilinin yaptığı kaşarlı simitleri mideye soluksuz indirdim! Ve sonunda sokağımın köşesinde dünyanın en güzel simidini keşfettim! Benden çok genç olduğuna inandığım simitçi ile aramızda gün geçtikçe farklı bir ilişki oluştu, önceleri bir kornaya benim gevrek simidi hazırlayıp elime tutuşturan simitçi zamanla muhabbet etmeye başladı! İltifatlar simit tablasındaki simitler kadar güzel... Çok güzelim, bu sabah yine çok şıkım, birkaç gün uğramazsam nerdeyim, ne iş yapıyorum, neden iki gündür uğramıyorum, yine çok güzelim... Hem simit yiyip hem güne iltifatla başlamak nedir bilmeyenler anlamaz beni... Ama bende zamanla birşeyleri anlamamaya başladım! Simit 60 kuruş, nefret bir para, bir araya gelmesi zor oluyor bazen... Başlarda 1 lira verip üstünü aldığım simit, iltifatlar ile beraber zamlandı... 1 lira veriyorum, çok güzelim, nerdeyim, iyi bakıyorum kendime... Para üstü yok!! 1 lira veriyorum, çok güzel yanmışım, işler rast gitsinmiş... Para üstü yok!! 1 lira veriyorum, zayıflamış mıyım, saçımın rengi çok güzel olmuş... Para üstü yok!! Türkiye'nin en pahalı simidini yiyorum, her gün kaşıntı içindeyim, iltifat gırla, ama para üstü yok!

Amaaaannn diyorum bende... SiMiT aŞKına değmez mi?

It's one of those days...

2010-07-06T09:57:00.000+03:00

Dinlemekten sıkıldığım, ama kimsenin susmayı bilmediği...

Nefes almak istediğim, ama havanın az geldiği...

Bitiririm sandığım ama totomun hiçbirşeyi bitirmeyi yemediği...

Elimi eteğimi herşeyden çekmeye dört gözle bakıp, yalnız kalmaktan korktuğum...

Bir süreliğine susma hakkımı kullanmak isteyip, hep cevaplar beklenen...

Hiç susmamacasına anlatmak istediklerimi anlatıp, içimde zerre toz bırakmayacağım...

Halen daha kırmaktan korktuğum...

Halen daha kırılmaktan ürktüğüm...

Soğuk duşun bir işe yaramadığı...

Beynin yerinden çıkarılıp bir süre temiz havada kalması gerektiği...

Tüm sistemin yeniden başlamasının çok istenip, zor olduğu...

Bir sahil kasabası hayalleri kurup, dev betonlar arasında sıkışıldığı...

hiç kimseye ve hiç bir şeye istenilen özen ve zamanın verilemediği...

Midenin hep ağızda, ağzın hep içkide, kalbin hep elde, ellerin çok boş, aklın uzaklarda, vücudun hep bilinen yörelerde, sözlerin hep yarım, için pek bir dolu, bakışların görmeden olduğu...

Yine bir ara kapıyı kitleyip, hard core müzikler dinlemek lazım....

Bu puslu ve ıslak günlerin motto'su da bu olsun...

2010-06-30T12:01:00.000+03:00

Deniz güzel, kum güzel, rakı şiş kebab güzel, yine gelecek ben...

2010-06-30T10:55:00.000+03:00

Tatil bitti...

10 gün kıpırdamaksızın yatmak, bünyeyi sadece kahvaltı, öğle ve akşam yemeklerine sürükleyecek kadar hareket ettirmek, çocuk vızıltıları dinlemek ( bu tatilden sonra nihai kararımdır, 0 çocuk yapacağım), yağmurda denize girmek, akşamları şallara sarınıp oturmak, sevgiliyi özlemek, anne baba ile tuvalet dahil herşeyi HER GÜN paylaşmak, denize girerken brrrrrr'lamak, akşam üzeri müziklerde salınmak, çalan her şarkıyı sırası dahil ezberlemek, dondurma yemek, gün batımını seyretmek, Balili hatunlara kendimi mıncıklatmak, gözlükler arkası etrafı kesmek bitti...

Kürkçü dükkanıma geri döndüm, sevgilime geri döndüm, evime geri döndüm, çiçeklerime geri döndüm, Muson iklimine girdiğine tüm kalbimle inanmaya başladığım İstanbul'a geri döndüm, çalışkanlığıma geri döndüm, bir sonraki çıldırmaya kadar da gitmem heralde bir yerlere...

Yeni senaryolar eşliğinde tiyatronun perdelerini açma zamanı şimdi... (bunun orjinal versiyonu sevgiliden çıktı geçenlerde, dibim düştü laf arasında fırıldayınca o cümle...Seviyorum ben bu adamı, çok akıllı!)

Hoşgelmişim....

Hisseli Harikalar Kumpanyası KAPIYOR Perdesini...

2010-06-18T17:14:00.001+03:00

Tam bir sene yazdım...
Birilerinden nefret ettim...
Bir adamı çok sevdim, sevgilim yaptım...
Kendimin bile inanamadığı yemekler pişirdim...
16 kilo verdim...
Birşeyleri hayat felsefem yapıp, bazılarını hayatımdan sildim...
Yine deliler gibi içtiğim günler oldu, ehliyeti kaptırdım...
Yeni insanlar tanıdım...
PAMUK'u kaybettim :(((....
Karlarda yürüdüm....
Yağmurlar altında ıslandım...
Bol küfrettim....
Sızdım, ayılamadım....
Çok ayıktım, kaldıramadım...
Hakkımı yemeyin çok çalıştım...
Zam aldım...
Kavga ettim...
Memleketi kurtaramadım...
Yeni şeyler öğrendim...
Sevgili sayesinde daha yeşil bir insan oldum...
30 OLDUM !!!...

Ve bir sene sonra perdelerimi 10 günlüğüne kapıyorum... yine aynı yerde olacağım, bir yere bu kadar mı anı birikir... Yine aynı insanlarla olacağım, insan hiç mi sıkılmaz... Sevgilimi çok özleyeceğim, onu da tabut boyu valizime mi atsam... Ayaklarımı taşlarda kaşıyacağım, ben kum mu sevmiyorum acaba... Balıklara saldan ekmek atacağım, geçen seneden beni hatırlarlar mı ki... Birçok şeyi geride bırakmış olacağım, büyüyor muyum artık... Daha sakin olacağım, acele etmekten mi usandım ben...Denize gireceğim, bol bol, her senekinden çok mu ama... Kafamı dinleyeceğim, ben benle yalnızken biri beni sorarsa ne demeliyim...

Yayında emeği geçen herkese teşekkür ederim... A.S.A.P görüşmek üzere...

Hahahahaha :)

2010-06-18T16:42:00.000+03:00

SOURCE: http://joannagoddard.blogspot.com/

Doğru söze ne denir...

2010-06-10T10:57:00.000+03:00

Deniz çekti canım...

2010-06-09T13:08:00.001+03:00

Derin sularda boğulmayacağım ben, sığılarda yürürken olacak ne olursa...Derinlerde dibini görmemekten bu kadar korkarken sığılarda dibe bakmadan bu kadar çamura, yosuna takılmak neden, hiç bilinmez... Hep en temizi seçip, sonra merakımla kaldırdığım kumların sularımı bulandırması kimsenin ne sorunu, ne suçu... O zaman ne ayağıma batanlardan, ne dalarsam gözüme kaçacak kumlardan şikayet edemem artık!

Derin sulardaki dalgalardan korkmuyorum ben, kıyılara vuran koca bir dalga alaşağı eder beni... Kumdan kaleleri bozan cinsten bir dalga... Tüm duvarları yıkan! Kendi akılsızlığımdan bu kadar kıyıya yaptığım kalenin yıkılmasından da şikayet edemem o zaman ben!

Deliler gibi koşup, kıyıdaki tüm suları sıçratasım var... Bir de oturup sessizce, zamansızca düşünesim! Dalgaya kapılmamak, kaleyi korumak, bir kaşık suda boğulmamak, kıyıları, kimseleri, KENDİMİ çamurlandırmamak için...

Siz siz olun...

2010-06-07T16:28:00.001+03:00

Sakın yanında anahtarı olmayan, alkollü sevgiliyi sabaha karşı kendi evinin kapısında uyuya kalıp bırakmayın... :))

Çıldırabilir!... Bende ki versiyon öyle çıktı en azından, uyarmak istiyorum bu tecrübe neticesinde...

Muhteşem bir haftasonu planı var önümüzde Cuma'dan başlıyoruz sevgili ile zıplayıp hoplamaya... cumartesi programlar ayrı, o en yakın arkadaşının bekarlığa vedasına gidecek, ben ilk AŞK'ımı doğumgünü yemeğine götürüyorum... Dönüşte istikamet sevgilinin evi, anahtarlar apartmandan görevlisinden teslim alınıyor, sadık eş rolünde ben, kıllı çocuklarım ile başlıyorum sevgiliyi beklemeye... En son 03:23'te mesajlaşıyoruz, karnını doyuruyor benim sevgilim, yakında eve doğru yolcu... Ne olduysa o arada oluyor bana ve 03:30 ile 04:16 arası ölü toprağı serpilmiş şekilde uyuyorum, 04:16da anıran bir adamın sesine ve deli gibi çalan bir kapı ziline sıçrayarak... Sevgili çıldırmış, ben uykuluyum, o bağırıyor, camları yumruklamış (yuuh hiç mi duymam), 8 kere aramış (telefonun sesi de sonuna kadar açıktı halbuki), açık camdan içeriye cebindeki tüm bozukları atmış (ev cami önüne peçete açan dilenciler kıvamındaydı hakikaten), ama ben ve kıllı çocuklarım kıllarımızı ve popomuzu kıpırdatmamışız bile... Alkolünde etkisiyle bir buçuk saat (doğru süre 20 dakikadır) sokaklarda süründüğünü söyleyen sevgili bağırdı, bağırdı, bağırdı ve ben uyku sersemi o kadar sersem ve korkmuştum ki hakikaten ağlamaya başladım :)) Ne dediğimi, neye ağladığımı bilmeden sevgilinin bekleme süresinden fazla ağlayınca benim canım sevgili yumuşadı, sarıldı, öptü, okşadı, kendi de yatıştı... Anladı uykunun sevgilisinde bazen çok ağır olabileceğini, evin anahtarlarının herkes de olması gerektiğini, bu kadar ani tepkilere - hele bir de uykudan kalkmışsam - 5 yaş grubu çocukları gibi tepki verdiğimi :)

Aman siz siz olun adamınızı kendi evinin kapısında sabaha karşı sakın kapıda bırakmayın... Hem ertesi gün tüm apartmanı arayıp özür dilemek zorunda kalıyorsunuz hem de tüm arkadaşlarına anlatıyor, bir de onlara açıklama yapmak gerekiyor...

Ey Türk Gençliği, bu hatun uyur... Bazen bırakın 24 saat uyur o koltuktan bu yatağa yer değiştirerek... Ağır uyuduğu dönemler vardır, top atsan uyanmaz, camı çerçeveyi indirmek nafile... Uykusundan uyandırılırsa da ya kızar küfreder, ya da ağlar, haberiniz olsun!

Hamilelik halleri...

2010-06-07T15:01:00.001+03:00

Zor hallermiş, etrafımdaki hamile sayıları arttıkça öğreniyorum...

Anlatılanlarda keyif var illaki, heyecan var, kimsenin anlayamayacağı yaşanması gereken duygular var, düzen bozulması var mutluluk ile karşılanan, hazırlık var, korku var ama bir de bir sürü gariplik, bir sürü değişiklik var senelerce benimdir denen vücutta, duyuda...

Dinledikçe korkuyor insan, korktukça benim 4 olan sayı aşağılara doğru inmeye başladı, başladıkça sevgilinin yüzü daha bir gülüyor, güldükçe sinir oluyorum ben, kalabalık aile istiyorum, ama ne yalan söyliyim korkuyorum...

Hep sol tarafıma yatacak olmaktan... O zaman adama hep popoyu dönücez bu bir... Ben solak bir insanım sol tarafım açıkta kalmalı yoksa dengemi bulamam, uyurken bile bu iki...
Sırt üstü ya da yüz üstü yatamayacak olmaktan... yüz üstü pilates topu üzerinde denge kurmak gibi olur heralde, sırt üstü bütün organlar eziliyormuş... Sağa dönersem bebek beslenemiyormuş!! Kabusun en ortası, porsuk gibi uyurum ben, ya uykumda sağıma dönersem, ya beslenirken tam BebeCan tüm hatları tıkarsam... Ayrıca bir zamandan sonra sola dönmek zor olacak, adam mı itecek yatakta varil yuvarlar gibi beni? Yatak odası seksapeli ile vedalaşma zamanı demek ki...
Değişen yemek alışkanlıklarından...Herşeyi yemeyeceksin, herşeyi içmeyeceksin, yıllardır içtiğin herşey zaten yeterince başını belaya sokacak o yüzden BebekCan isteniyorsa hayatın nimetlerini onun nimetleri ile ortak noktada buluşturduğun seçimler yapacaksın...
Bir yatak iki cüce dolaba bilmem kaç bin liralar sayacak olmaktan! Arabası, ana kucağı, emziği, bezi, oyuncağı, kıyafeti derken soyup soğana çevriliyormuşsunuz... Benim durumda çarpı 4 desenize... Yok, tamam çarpı 3... Hayır, hayır 2... Bir de adamın beline kuvvet tabii...
Hayatıma eklenecek olan ilklerden...Yogası varmış bunun, bebek cimnastiği, bebek müziği, bebek çıngırağı, anne karnı sesleri, diş kaşıma bezleri, boku varmış, saçları dökülürmüş, sizin göbeği çatlatırmış, adamı zaten orta yerinden çatlatmış...
Aş ermesi varmış ki bu bizce en komiği,bizim sevgili ile nasıl olduğunu çözemediğimiz ama dün kahkahalar ile güldüğümüz için hamile anne ve eşi tarafından çok kınandığımız... Hamile hatun kişi çıldırabiliyormuş bu konuda... Olmayacak zamanda olmayacak şeyi karşındakinin beynini yiyip bitirene kadar isteme sendromuymuş bu aş ermesi... Kış vakti canı yeşil erik çekenler varmış mesela, Beyoglun'da tek bir manav şoklanmış yeşil erik satarmış - 7 tanesi 20 liradan... Zamansız can çekilen meyveleri çıldıran annelere sağlamak amaçlı bir web sitesi varmış mesela, 7 gün 24 saat hizmet verip, Türkiye'nin neredeyse her şehrine ulaşıyormuş - 100 gr dut 15 liradan... Çağla varmış, mandalin varmış (buna aş erme potansiyeli olabilir bende, allah sonumuzu hayır eylesin), incir varmış, vişne varmış, var babam varmış... Sevgilinin arkadaşının hamile eşi tatlı aş ermiş mesela, bir resim gösteriyor, bütün Pelit Pastanesi iki tabağa sığmış, hatun kişide tabakları koymuş kucağına, mest olarak poz veriyor... Anlattığına göre yerken de ağlamış...Bunlar dışında bir kategori daha üstünleri varmış bir de kömür, kireç aş eren... Yok artık diyesim vardı, dedik de zaten sevgili ile... Kömür yemediysem nasıl aş eririm, ayrıca nasıl bir miğdedir o, kömür nasıl yenir? Görüntü de mi hiç rahatsız etmez, ketçap mı dökülür üzerine? Çok soru birikti kafamda bu son iki aş erilen madde ile ilgili, nedeni niçini olmaması, annenin akşam rüyasında kömürcü çırağını görüp, sabahına kömür yemek istemesi çok ürküttü beni... sonra sevgili ile aynı anda kafamızda ben belirdi, koca bir göbek ile kireç aş erdiğim için gecenin bir körü duvarları yalarken :)) Orada attı bizim şalterler tabii, hoş karşılanmadık...
doğum anında odasız kalmaktan!...Bir de odası varmış bunun, herkes normal doğum istediği için pek bir problem yaratan... Normal doğum yeni trend olunca, BebekCan'ın ne zaman geleceği ancak 12 saat önceden kesinleşiyormuş, o da şanslıysanız! Dolayısı ile güzel hastanede, güzel oda, misafirleri girişte, anneyle BebekCan'ı içeride ağırlarız planları tamamen suya düşüyormuş... Aldığım duyumlara göre bazı Zzzz semtlerin, Bzzzzt hastanelerinde, Çüüüüşşş para suite'leri normal doğum yapacak anneler tarafından sezonluk kapatılmış... Ne zaman teşrif etmek isterse BebekCan, o zaman devre mülke geçecek aile valizleri toplayıp...
Doğum anında yalnız kalmaktan!...Doğuma kimin gireceği çok önemli konuymuş... Anne adayının içeride olacağı kesin de, eli kim tutacak, kim ıkın diyecek, kim nefes aldıracak, kim BebekCan'ın o ilk anına şahit olacak, kısacası kim daha yürekli seçimle belirleniyormuş... Bir kısım annesini istiyormuş yanında, bir kısım baba adayını, bazıları yakın arkadaşını... Adamın o anı görüp benden, şeyimden, ve BebekCan'dan soğumasını pek hoş karşılamayan ben, annemin ağzını arayayım dedim, duyduklarım üzerine! Bizimkinin hiç gönlü yok bu işlerde, içeri girene kadar tutarız elini kolunu, sonrasında ben yokum, kusura bakma dedi :) Hem zaten sen tek başına girer çıkarsın, yapar benim kızım maşallah diye yersiz ve gereksiz gaz vermeler öncesi...

Velhasıl hamilelik halleri şu ana kadar dinlediklerim itibarı ile zor, pahalı, mide bulandırıyor, kimse bununla ilgili detaya girmiyor ama sekse bir süreliğine nokta koyuyor, sağ gösterip sola yatırıyor, fiili üretim anı gelip çattığında da yapayalnız bırakıyor, taa ki minik bir adam (inşallah) ya da kadın (napalım bu da olur) hayatınızın en ortasına gelip cumburlop oturana kadar... Düşündüm, taşındım, 4 zor, yaş da geçiyor zaten... Tanıdığım 3lerin çoğu problemli, sıkıntı olmasın biz eli eteği çekince hayatlarından... Ama 2 için istekliyim, şartlar her ne olursa... Şimdiden şu kirecin tadına bir bakayım ben izninizle....

Geç de olsa keşfettim ki...

2010-06-02T15:40:00.006+03:00

Babayla kavga etmek beni haklı da olsam sersemce ağlatabiliyormuş....

Sevgiliye kıllık yapmak sadece kıllık geri getiriyormuş ki sevgili kıllı olmasına rağmen hiç kıl değil aslında...

Sürekli yakınmak insanları etrafından kaçırıyormuş, kimsenin kendininkiler dışında şikayet dinlemeye gönlü yok...

Sürekli şen şakrak da pek tutulmuyormuş, bu seferde sefa pezevengi gibi görüyorlarmış....

Sevdiğin işi yapıyor olmak çok önemliymiş, en az sevdiğin yemeği yemek kadar...

Her gün sevdiğini yemeği yemek de olmuyormuş ama, o zaman da menüyü ve işkembeyi biraz geniş tutmak gerekiyormuş...

Pamuk hayatımda çok önemli bir yer tutuyormuş, o gidince kocaman bir boşluk olmuş, boşluğu kimse dolduramamış, sadece bol şaşkınlık, daha da bol özlem varmış...

Ben uslanmaz bir vakaymışım, ütüyü parmakla değil avuç içi ile kontrol edecek cinsten aptal cesaretli, gözü hiçbirşeyleri görmeyecek kadar sevebilen, kızdı mı tükenmez kalem silgisi ile yok eden...

Bazen olur olmaz küfrediyormuşum pek kallavi, annem çok kızıyor, koca eşşekkkk diye geri küfrediyor....

Sevdiğinle sevişmek, severken sevişmek, sevişirken sevilmek, sevgilimle sevişmek dünyalara bedelmiş...

Dünya Müzesi...

2010-06-01T11:12:00.000+03:00

Suratımızı hiç kaldıramayacağımız zamanlar gelecek... Taşlaşmış duygularımızla beraber! Utancımıızdan mı nefretimizden mi göreceğiz, ama birbirimizin yüzüne bakamayacağız, çocuklarımızın da... Nefret, şiddet, savaş, acımasızlık, kan, kirlilik, berbat bir hayat ve dünya devredeceğiz neslimizin devamına! Çok benzerini bizim devir aldığımız gibi.. Hiç biri affetmeyecek bizi, affedilmeyi hak edecek hiçbirşey yapmadığımız için, sanırım böyle bir beklentimiz de olmayacak!

Senelerdir ekilen nefret, bastırılan duygular, zenginlik ve fakirlik arası uçurumlar, umursamadan pislettiğimiz çevre artık oldu... Şimdi hepsinin tek tek ve bazen de beraber kusma sırası... Şimdi insanların sebebine aldırmayıp birbirini öldürme sırası... Şimdi yüzyıllardır aynı topraklarda yaşamış ama birbirine kan, nefret, örf, adet, dil, din davalı haline getirilmiş insanların kendi borularını öttürme sırası... Şimdi koca bir körfezin, denizin, balığın, kuşun bir pardon karşılığında yok olup gitme sırası... Şimdi insanlık mağlup, politika açık ara galip, şiddet her yerde hükümdar, acımasızlık paha biçilmez, saygı ve sevgi karaborsa... Şimdi çocuklar ölü, ülkeler savaşa hazır, çok büyük bölüm vurdumduymaz, herkes bencil!!

Ben 31 Mayıs Pazartesi günü şehitlerden utandım, yanlış günü seçmişlerdi çünkü, adları bile zor geçti... Halbuki asıl topraklarımda katledilen onlardı, asıl topraklarımız da protesto etmemiz gereken onların katliamıydı... Ben 31 Mayıs Pazartesi günü takkeli, çarşaflı, çember sakallı, dualı, tekbirli ve en önemlisi kıçının bokunu Filistin yıkarmış gibi, Filistin bayrakları ile sokakları dolduranlardan utandım... Ben 31 Mayıs Pazartesi günü yardım amaçlı hareket etmek isteyen bir grup insanı hunharca katleden İsrail'den utandım... Anlam veremediğim faşist duygular ve yargılar ile kendi topraklarında doğmuş, büyümüş, bu ülkeye faydalı olmuş, olmayı halen daha sürdürmüş, ama bizim gözü dönmüşlüğümüz yüzünden ürkek kediler gibi merdiven altlarına sığınmak zorunda bırakılan Musevi arkadaşlarımıza laf atan arkadaşlarımdan utandım... Bir ülke olarak bu kadar kullanılmaktan utandım... Bir kısmın derdinin halen daha Eurovizyon'daki ermenistan'ın koca memeleri olup, gündemini bunun üzerine kurmasından utandım... Ben 31 Mayıs pazartesi günü en çok da böyle bir dünyaya minimum iki çocuk getirmeyi planladığım için kendimden utandım!!

Yüzümüzü kaldırıp birbirimize bakamayacağımız günler uzak değil... Gözlerimiz, beynimiz, ellerimizin taşlaştığı gün kalbimizin de taşlaşacağı gün olacak! Bir ucundan başladık bile...

A.S.A.P bunu istiyorum! Her saat fazla geliyor artık...

2010-05-28T12:51:00.000+03:00

Birileri, bazıları, kimileri...

2010-05-27T15:36:00.002+03:00

Birileri sürekli bir oyunlar peşinde...

Diğerleri yalan söylüyorlar... Bir kısım çok doğrucu, çekilmiyor... Bazıları çok çalışıyor, çoğu asalak, üzerine basarak yaşıyor! Kimileri sorgusuz sualsiz herşeyi kabul etmiş... Geri kalan sürekli isyanda, itirazda, o da bayıyor!

Oradakiler daha zengin, daha kolay yoldan... Bu yakındakiler çok fakir ne denerlerse denesinler... Bazıları çok seviyor, kalp her daim kırık.. Bir çoğu sevgide sahtekar, kalp hiç yok...

birileri hep diğerlerini takip ediyor... Çok azı gidilmemiş yoldan gitmeye cesaretli... Bir kısmın suratına tüküresim var, az sayıdakileri de kucaklayıp içime sokasım! Bende dahil bazıları koparmış kafadaki kayışları, az nevrotik, bol kaotik... Dışımızdakiler zaten zincirlik, bulaşmaya gelmiyor... Çoğumuz iki yüzlü... Daha çoğumuz sadece kendini düşünüyor... Birçoğumuz hayvan sevmiyor, varolduğu noktayı unutup...

Hepimiz yorgun...

Hepimiz savaşçı...

Hepimiz inançsız...

Hepimiz mesafeli...

Hepimiz kızgın...

Hepimiz maskeli...

Hepimiz sarılmayı unutmuş...

Hepimiz kötülüğe, yalan dolana alışmış...

Hiçbirimizin grileri yok gibi...

Hepimizin geri dönüşü zor gibi...

Ben biraz sinirli gibi... Neden olduğunu bilmeden! Çık içimdeki şeytan diyip kusasım var gibi ...

Fala inanma... İnandıkça sıra sana gelecek...

2010-05-27T14:05:00.003+03:00

Hayatım boyunca hiç işim olmadı falcılarla... Hiç inanmadım ben çünkü falın bana katacaklarına, rengi en az kahve telvesi kadar koyu bir kadının hayatımla ilgili anlatacaklarına, her parmağına yüzükler takmış ve belli güçlerine hürmet ettiğim bir esiriklinin kartlardan geleceğimi göreceğine! Gitmedim mi, çok gittim, üç haneli rakamlardan az, çift haneli rakamların ortalarında... Sadece 4 kere benim için bakıldı 30 senelik hayatımda! Niye gittim diye sorarsanız, asil görevim not tutuculuktu, malum eline sazı alan her falcı başlıyor anlatmaya, ehhh fal baktıran konsantre olup dinlesin mi yoksa oturup yazsın mı bilemiyor, bakıyor Burçin'de de doğuştan bir not tutma yeteneği var, bir iskender kebaba tavlayıp götürüyorlardı beni... Rengine bakıp Somalili zannettiğim falcılar gördüm, çok lüks evlerde yaşayanlar gördüm, çok izbe yerlere girdim, cinleri izin vermediği için not tutmama kızanları tanıdım - ki bunların yanında kebabı hiçe sayıp kaçtım, uğrunda fal baktırılan şahsın vesikalıklarını bir bardak suyun içine koyup, "içindeki kötülüğü boğuyoruz" diyenlere çok güldüm... Velhasıl bu falın - benim tecrübelerimle sabit olarak - kimseye doğru birşeyler getirmediğini ben çok genç yaşta farkettim, hem param cebimde kaldı hem de bol bol iskender yedim! Fal baktıran, kalbi tarumar arkadaşlarımın çoğu da bugün tahminlerin, cinlerin, su baloncuklarının çok ötesinde bir hayat yaşıyorlar...

Ama yaş 30 olunca, sistem kendinden nevrotik işleyince, bir de etrafımdaki herkes çok methedince, benim en Nazlı'mla gittik bir Cuma akşamı Etiler'de ki falcıya... Siyahi renklerine alıştığım, şalvar modasının en sıkı takipçilerinin tersine, güzeller güzeli bir kadın karşımda, bir odaya geçiyoruz elimde kahve fincanımla... Elinde battal boy tarot kartları, hiçbirini açmadan karıştırıyor sürekli, kahve fincanı da öksüz, masada! Başlıyor konuşmaya, " sen yanlış doğmuşssun" ve "bu kadar soru dolu bir hayatı kimseye çaktırmadan nasıl götürüyorsun" diye... Hadi ordan diyesim var, mimiklere hakimimde başka neremi okuyabiliyor bu hatun, ona göre kontrolü elden bırakmayacağım... Anlatıyor devamlı birşeyler, geçmiş var, gün var, gelecekten vaatler var! Arada bol bol burç ismi geçiyor, o burç kim, bu burç ne, şu burç nerede diye, fikirsizliğim, burç bilgisizliğim, ve ilgisizliğim kızdırıyor biraz kendisini... Fincanı açıyor içi bembeyaz, fala inanmayandan daha ne beklenirki diye fırçayı basıyor! Kahve dandikti diye espri yapmaya çalışıyorum, deli gibi tarot kartı çeviren ellerinin yavaşladığını görünce, densizliğimi fark edip susuyorum... Akıllısın diyor, öyleyim vesselam... Hırslısın diyor, sonuna kadar diyorum.... Merhametlisin, sevgi dağıtıyorsun diyor, çok çektim bundan diyorum... Erkek olmalıymışsın diyor, birşey diyemiyorum... İlk hayatımda kertenkeleydim ben desem, dalga geçiyorum sanıp beni odadan atar... Zaten hep erkek olmak istedim, bu kadar deliyim, bu hatunluk hep sınırlarını koydu desem, sapığım sanıp beni yine odadan atar...Odanın camında yansıyan suratıma bakıyorum, teşbih-i beliğde hiç hata yok - mal gibi sırıtıyorum!

Eski adamı söylüyor, taa seneler öncesinden, hakkında hala akıllanmadığım adamı anlatıyor bitmiş iyi olmuş gibisinden, sevgilimi anlatıyor, çok mutlusun ama bu kadar soru ne içinde diyerekten... O kadar övüyor ki sevgiliyi, bir an etrafıma bakıyorum, falcıya gittiğimden haberi olmayan, olsa fena dalga geçecek olan sevgili, bir şaka mı hazırladı acaba diye... Akıllı adam diyor, öyle vesselam... Hırslı diyor, benden daha fena... Aile diyor, tek geçer diyorum... Çok başarılı olacak, dur arkasında diyor, totoyu kaşıyıp, tahtaya vuruyorum, bu fal beni fena bozuyor!

Elimi önümde duran kağıt kaleme dokundurmamam, "ahhh", "ayyyy", "tüüüühhh" ve benzeri naralara mahal vermemem, burçlardan bihaber olmam dolayısıyla " senin gibi akıla fal bakılmaz" diyor ve ben git artık komutunu algılıyorum... Bende fal "sevgilin kablo işinde çok başarılı olacak" dediğinde bitmişti zaten ama ona çaktırmıyorum... Adam aylardır kablosuz sistemi kurmak isterken falda kablo çıktığını ondan saklamam gerektiğini düşünüp, falcının gözlerinin çok güzel olduğunu söyleyen saçma bir cümle ile odayı terk etmeye hazırlanıyorum... İyi akşamlar duymaya hazırlanırken, " garip kadınsın" diyor arkamdan! Biriniz de yaratıcı olun farklı birşey söyleyin lütfen artık yaa...

HAMİŞ: Etiler Alkent karşısı Miraj Cafe'de Semra Hanım... Beni dinlemeyin siz, ilginiz varsa gidin! Semra Hanım çok tatlı, en az benim kadar garip, muhteşem güzel renkte gözleri var, ve itiraf etmek zor gelsede %95 menzilin içinde kendisi...

Bir dakikalığına şampiyon, 2 saatliğine eşkiya olduk biz...

2010-05-17T15:56:00.000+03:00

Beni tanıyan bilir, baba ilk sevgilidir, sevdiğimdir, yere göğe sığdıramadığım, en yakışıklım, tek sözünü dinlediğimdir... Sonra Fenerbahçe gelir sevdiğim, senelerdir maçlarına gittiğim, uğruna cop yiyip, toto üzerine bir koca ay oturamadığım, dikenli teller içine düşüp bacakta fiyakalı bir faça ve bolca tetanoz iğnesi kazandığım, yıllarca ses tellerimi zedelemek sureti ile artık en ufak viyaklamada bir erkek kimliğinde konuşmaya devam ettiğim, koskoca hatun olup Fenerbahçe aşkına hareketler çekerken televizyonlara çıkıp, annemden fırça yediğim....

Dün büyük aşkı içinde duyan herkesin biraz korkarak ama hep inanarak, sonuna kadar destekleyerek, sarı ve laciverte büründüğü bir gündü... İlk aşk, karısını aldı yanına, Beşiktaşlı olmasına rağmen o... Şans getirecek bize, dedi... Kız kendi arkadaşıyla yaptı programını, oradan oraya gezip, alkollü her içeceği denerken... Muhteşem bir maç, bitmek bilmeyen dakikalar, yenilen aptal bir gol, ümidi hiç kesmeme, sürekli dualar, bitişe yaklaşırken artan stres, sinir, ve bir dallamanın gaza gelip yaptığı anons ile atan şalterler...

Şampiyonluk umutlarını son dakikaya bırakan her takımın taraftarı gibi zaten sinirli olan insanlar, bir de şampiyon olmadıklarını bir yanlışlık sonucu sahanın ortasına koştukları sırada anlayınca çıldırdılar... Genci, yaşlısı, eğitimlisi, eğitimsizi, varoşu, lüks semtlisi, locası, açık tribünü hiç farketmedi, herkes tepkisini verdi kendine göre... Bazıları yaktı, bazıları muhtemelen bir kaç haftaya para verip yeniden alacakları koltukları yerinden söktü attı, bir kısım taşladı, başkaları camı çerçeveyi yere indirdi bol küfür, hiddet ve şiddet eşliğinde... İlk aşkın karısı önce sinirlendi, sonra çok korktu, zar zor kaçtılar tüm taş, cam ve ateş yağmurunun altında... İlk aşkın ağzını bıçak açmıyor dün geceden beri... Yaşadığı stres, duyduğu hayalkırıklığı, içinden kendini ve karısını kurtarmak zorunda kaldığı terör sessizleştirmiş onu! Masasının üzerinde yeni sezon bileti için evraklar, eline aldıkça gözleri doluyor, bu kadar sevmesine rağmen, bu kadar haksızlığa uğratıldığı için, içi elvermiyor yine de senelerdir gittiği koltuktan ayrı kalmaya, gönül verdiği takımını yalnız bırakmaya... sonuçta söz vermiştik biz ilk aşk ile ben küçücükken ve kaybedilen bir maç sonrası çok ağlarken, yağmurda, çamurda, yenilgide, galibiyette, başarıda, başarısızlıkta hep yanındayız diye...

Bizim camiamızda bir kazanan yoktu dün ya da hepimiz kazandık belki de cinnet geçirip, etrafı; gözü dönmüş şekilde harap etme kupasını... Vatana millete hayırlı olsun, Fenerbahçe nurtopu gibi bir ilke daha imza attı, geri kalan tüm takımların rengi belli oldu, Bursaspor şampiyon oldu, Fethullahçı Etruğrul Sağlam'dan daha da çok nefret ettim paytak paytak saha da yürürken, Şükrü Saraçoğlunun tam düzeltiyoruz dediğimiz çimleri yeniden harap oldu, 10 senedir anons yapan adam artık ancak saz arkadaşları ile birlikte pavyonda tutar mikrofonu, Aziz Yıldırım yalan oldu, Fenerbahçe yine de benim gönlümün şampiyonu oldu...

BayKal - BayGit - BasGit ... Hepiniz!

2010-05-11T10:07:00.000+03:00

Ben bu politikayı hiç anlamazdım zaten... Sevmezdim de! Burnumu sokmadım, sokmak için hiç çabalamadım, okuyup kendimce yorumlarımı genelde kendime saklayıp, bizim ülkede herkes politikacı olduğu için çevredekilerin yorumlarını dinleyip oturdum hep totomun üstüne...

İki boyutlu çünkü bu menem şey! Ve ben boyutlardan biri azalınca hayatımda hep zorluk çekmişimdir... Düzlemler sıkıcıdır... İki çizgi çizersin ucuna okları da yapıştırdın mı ucu bucağı yok, gittikçe gidebilme hakkı var o eksenlerin! Ne kontrol edebilirsin, ne tam anlayabilirsin...

Velhasıl hal iki boyutlu, vaziyet her ülkeden daha berbat, benim kapasite de bunu anlamak için limitli olunca susarım ben....

Ama dün gerçekten "tarihi " bir gündü dolayısı ile bugün konuşasım var! Yıllardır Atatürk'ün partisini kendi inançları, politik hırsı, koltuk sevdası ve anlamsız inadı ile diplere sürüklemede en büyük paylardan birine sahip olan adam istifa etti... Ne hırsı geçtiğinden, ne koltuğu daha az sevdiğinden ama... Sebep çok pornografik... Üstelik de biz sadece VARAN 1'i seyretmişiz... Star Wars misali VARAN 2, 3, VARAN TATİLDE, VARAN'IN İNTİKAMI, VARAN TOPLARIN SAVAŞI diye devam etmiyorsa, gelin beni bulun tüm söylediklerimi kağıda basıp yiyeceğim!

Senelerce tepeden tırnağa sövdüğümüz, çekilsin gitsin, yerine bir altenatif olsun istediğimiz adam uçkur davasına istifa edince herkes pek bir hüzünlendi... Çok ayıptı, bu kadar da herşey yayınlanır mıydı, bu özel hayattı, istifa ederek çok şanlı bir harekette bulunmuştu!!?! Allah aşkına aklımızı başımıza devşirelim.... Bu adam çok kaliteli, aktivite, bilgi, beceri dolu bir kadın olan bilmem kaç senelik karısını aldattı! Hem de muhtemelen defalarca!... Tühhh, kaka dediği Nur'cuların bir totosunu yalamadığı kaldı dün, ki aslında hareket çok akıllıca, şimdi arkasına koca bir klan aldı!... Ne kendi ailesinden özür diledi, ne başıyım dediği partisinden, ne temsil etmeye çalıştığı halktan... RTE'nin kucağına çocuğu bıraktı ve çekildi kenara tam da kurultay ve seçim öncesi... Bu uçkur hikayesi ile ilgili bahisleri toplamaya başlıyorum, haberiniz olsun! Ben diyorum ki "Şeyini kullanarak bu olayda bir kahraman olan şahıs gittiği gibi gelir... Hem de daha fazla şaşa, daha fazla hırs, daha fazla alkışla! Bol övgü alır, seçimde de muhtemelen bol oy..." Benim ülkemin insanı aptaldır! Benim ülkemin insanı cahildir! Benim ülkemin insanının aklı şeyindedir! Benim ülkemin insanı tükürdüğünü yalamasını sever! Benim ülkemin insanı iki boyutludur... Önüne bir ok eklersiniz ve uzar gider, nereye, nasıl, niçin gittiğini bilmeden....

Sigaramın dumanına sarsam...

2010-05-10T09:59:00.000+03:00

Bu sigara yasağına başından beri inanmamıştım ben...

Güvenmemiştim de! Olmaz demiştim Londra'daki gibi bir ortam mesela... Mümkün değil Ecylpse'de karpuzlu votkaları yuvarlayıp perküsyonlar eşliğinde salınırken ayrı, dışarı çıkıp bir sigara yaktığında ayrı ortamlarda ol, ayrı insanlarla tanış, sohbet et...

Olmadı da zaten... Öncelikle benim ülkem kural kanun tanımaz bir ülke, yasak çıktı, ilk ay herkes panik... İkinci ay istisnasız her restoran, bar, cafe'nin bir üst ya da bir alt katında sigara içiliyor! Yani öyle tanışma kaynaşma sigara muhabbeti falan yok sokaklarda...Niye giriş kat değil o başka bir yazı konusu! Devamında benim ülkem maganda dolu bir ülke... Oldu da sigara içenlerin oturtulduğu katlardan birinde yer bulamadın ve dışarı çıktın, değil sohbet etmek, ayak parmaklarının ucundan başka yere bakmaya cesaret edemiyorsun hatun halinle... Adam sigara mı içiyor, seni mi yiyor belli değil! Edebiyle sigara içmeye çıkmış hatun kişi sokak kızı İrma muamelesi görmeye mahkum! Ey aklı şeyinden başka hiçbir yere çalışmayan embesil, sigaranın paketine aynı parayı vermişiz, aynı zehiri içimize çekmekteyiz, gidersek muhtemelen ya gırtlak ya akciğer kanserinden gideceğiz ikimizde, sen benden biraz daha fazla tutuyorsan dumanı içinde salaksın, dumandan halka yapmayı beceriyorsan, işin gücün yok böyle şeylere sarmışsın, ama o X-ray misali üzerime doğrulttuğun bakışlar niye... Açıkta birşey mi var yoksa bir yerlerden mi tanışıyoruz da ben seni iki duman arası çıkaramadım! Yemiyor da kıllı popoları dertlerini kelimelere dökmeye! Ceplerinde nereye harcayacaklarını bilemedikleri paraları, çorapsız mokasen ayakkabıları, keten gömlek içi kolsuz faniları ile sonsuz öküzlük abideleri...

Atın evladım listeye bir check, sosyalleşmeden sınıfta kaldık!

İkinci check'im kanunu kuralı bilmeden toplum güven, sağlık ve saygınlığını koruyacak yere kendini eğlendiren polis teşkilatına.... Cumartesi gecesi X'in doğum günü için, Y nezih semtinte, Z barındayız sevgili ile... Herkes fosur fosur sigara içmekte, kapalı mekan yerde... Biraz tereddüt edip yakıyoruz sigaraları bizde, "için, için yukarıdaki pencereleri açıyoruz biz " diye kandığımız Z barının hödük garsonuna.... Bir içki bir sigara, iki içki iki sigara, dans dans dans.. Üçüncü sigara, azıcık daha dans, bir sigara... Sigaranın yarısında yanımda bir gölge bitiyor, Hulk kıvamında, lacivert renkte! Pek değerli ülkemin çok değerli polisi önce sigarayı söndürmemi istiyor, sonra kimliğimi, sonra da polis arabasına binip mekan sahibi ile birlikte en yakın karakolda ifade vermemi... Nedir diyor sevgili, meğer 4207 sayılı sigara kanuna cümbür cemaat karşı gelmişiz, mekandaki bir zevzek de ihbar etmiş... O sırada da tek sigara içen mal benmişim! Seçmece hatunumdur Allah için!! Gecenin bir körünü az geçe şaşkın ama gülerek çıktığımız mekandan, polis arabasına, oradan en yakın karakola, oradan ifade vereceğimiz polisin makamına... Aylardan sonra ilk defa bir gece dışarıdayım, iki yudum birşey içip biraz sevgilinin kollarında fırıldanıp, çıkıp eve gideceğiz ya, olmaz ben illaki bir vukuata karışmalıyım! İfade veriliyor, cezalar kesiliyor - bana 70, mekan sahibine 6.000 TL- güzel ifademden dolayı mekan sahibi telefonda bana binlerce teşekkür, özür ve sonradan ünlü olduğunu öğrendiğimiz sahip bizi mekana geri çağırıyor! Cezam onlar tarafından ödeniyor, sonrası... sonrasını çok yarım yamalak hatırlıyorum... İkram edicez derken onlar, ikramı sömürücez derken ben ve sevgili şampanyanın bokunu çıkarmışız biraz! Bedava sirke baldan tatlıdır mantığı ile içtikçe içtik biz, adam belli bir zaman sonra yanımıza gelmeye korktu, barı kaldırırız falan diye :) Dans ettik, hopladık zıpladık, sonra ayların idmansızlığına dayanamadık, ikramda bulunan herkesi sevgiyle selamlayıp evimizin yolunu tuttuk...

Hamiş 1: olurda başınıza böyle birşey gelirse, ve sizi alıp götürmeye çalışan polisse "hoooop" deme hakkınız var(mış)! bu iş zabıtanın işi(ymiş), polise ancak pok yemek düşer(miş)! Benim ikinci check'im bu sebeple polislerimize gitmekte!

Hamiş 2: Karakoldan dönünce mekanda sigara içtik mi diye merak edenler! Biraz sıkılgan, biraz ürkek, ama evet... Herkes de içiyordu, bir ben gittim karakola...

Hamiş 3: Teşvikiye Karakolu diye bilinen yer, Harbiye Polis Merkezidir... Polisler halk arasındaki bu yanlış bilgiden çok muzdariptir, ekmek teknelerinin doğru bilinmesini istemektedir.

Hamiş 4: Z barına giderseniz adımı verin, krallar gibi ağırlasınlar sizi...

Le Happy...

2010-05-05T12:21:00.000+03:00

Erken emekliliğimi istediğim, maaşıma zam yapılmadığı için protestolara katıldığım, yine de gece ikilerden önce iş mahalini terk edemediğim bir dönemde bile ME HAPPY :)

Mevsimi gelip, cüzzamlı uçuklarımdan ilkini çıkarmış olmama rağmen ME HAPPY :)

Hayatı seneler önce allak bullak eden şahsiyetin, selamsız sabahsız şehr-i İstanbul'a taşındığını bizzat kendisinden duymama rağmen ME HAPPY :)

Sevgili geçenlerde uyurken yorganın tamamını çekip beni yataktan atmasına rağmen ME HAPPY :) Sonra kocaman kocaman öptü, sevdi, okşadı beni, affettim onu, ME MORE HAPPY :)

30lar kümesine dahil olduğum için ME SO HAPPY :) Kırk gün kırk gece kutladık aileyle, sevgiliyle, onun ailesi ile, bir bölüm arkadaşlar ile... Daha da devam edecek kutlamalar, insan bir kere 30 oluyor diyorlar...

Bugün 5 Mayıs... dileklerinizi yazmayı unutmayın minik kağıtlara! Renkli renkli keselere koyun hepsini, içine de birkaç kuruş... Asın bulabilirseniz gül ağaçlarına keseleri, bütün gece sallansınlar rüzgarda! Sabah da toplayın birer birer, koşun en yakın deniz kenarına! Yarın Hıdırellez, atın tüm dileklerinizi denize! Ne dilerseniz hepsi gerçekleşsin, benimkiler de... O zaman ME THE HAPPIEST!

Barış için, kardeşlik için...

2010-04-28T10:29:00.000+03:00

Batsın bu dünya....

Bu ne yaaa... Hayır biri bana anlatsın bu kadar şiddet, nefret, öfke, birbirini düdükleme, sapıklık, sapkınlık neden? Ve tüm bunların yanında bir de vurdumduymazlar, bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasıncılar... Küçücük bebeklere tecavüz ediliyor, koskoca adamlar bizim oylarımızla bir binanın içine toplanıp birbirini dövüyor, asıl görev temsil etmekken, kimin eli kimin şeyinde belli değil, en yüksek benzin fiyatları ile en çevreci ülke seçilmişiz, gavurcuk da şaşırdı, bilemedi bizi nereye koysun, gencecik insanlar patır kütür intihar ediyorlar, düşünce çakılıp ölecekleri ilk en yüksek yerden, topluma psikopatlar ektik, hepsi yeni yeni bitmekte, gün aşırı milletin beynine sıkıp öldüren mi istersin, karıyı kızı toplayıp sokaklarda satan mı...

Her alete RESET düğmesini koymayı bilen teknoloji, yap bir büyüklük şu dünyayı da bir sıfırlayalım... Yoksa halimiz çok yaman!!

Olacağı budur işte... cik cik de bir yere kadar!

2010-04-26T10:48:00.004+03:00

Twitter is over capacity.

Too many tweets! Please wait a moment and try again.

İki şeyden şikayetçiyim...

2010-04-22T13:42:00.001+03:00

Son bir aydır bu şikayetlerim devam etmekte... Çözümü tam buldum diyorum yeniden şikayet ediyorum...

Birincisi hayatımın en nefret ettiğim birinci hayvanı olan karınca! Herşeyi, herkesi seven ben, karınca derseniz akan suları gider hakikaten durdururum... Korkmak değil benimkisi, bildiğiniz, anladığınız, farklı nesne ya da kişilere hissetiğiniz NEFRET!... Her zaman derim repitatif hareketlerden ve koyun psikolojisinden hiç hoşlanmam... Bu karınca öyle bir hayvan ki, bir kere ödlek! Gidebiliyor mu bir yere tek başına, hayır! Giderse ancak peşine sürüsünü takıp gidiyor, on yüz milyon haneli rakamlarla! Ayrıca üretiyor mu bana yarayacak birşey, ona da hayır! Lüzumsuz, siyah, kıpır kıpır bir görüntü oluşturmaktan, yere bir iki kırık düştüyse onun etrafında birbirini eze eze dolanmaktan başka yapabildikleri hiçbirşey yok... Doğaya katkı, bazı hayvanlar onlardan besleniyor, çok çalışkanlar... Bırakın bu zırvaları... Kim isterse o karınca ile beslensin, yeter ki benim ÇATI!! katı olan evimden uzak dursunlar! Her türlü börtü böceği elimle tutar atarım, çok başedemeyeceğim boyutlardaysalar gavur yapmış ShellTox'u basar öldürürüm, hayvan delisiyimdir en son planım eve su samuru almak, tiksindiğim, yok olmaz dediğim canlı ya da cansız çok azdır bu dünyada, ama karınca görürsem sinir krizi geçiriyorum. (tüm çevreci arkadaşlarıma duyurulur, sokakta gezenleri ile ilgili sorunum yok - gözden ırak gönülden de ırak! Yeter ki evimden içeri girmesinler) Anneme göre;

Çalışkanlar, ama ben küçükken de hikayede ağustos böceğini sever, ona ağlarmışım kışın sokakta kaldı diye! Karınca böyle subursuz bir hayvan diye düşünüyordum herhalde çocuk aklımla, ne eğlenmeyi biliyor ne yardımı! Tek bildiği grup olarak git, istila et, topla, sırayı bozmadan geri dön!
Bereketler, sevgilinin işlerinin çok iyiye gideceğine yoruyor... İyi de o zaman niye onun evinde değil de 40 km ötede benim evimde çıkıyorlar gün aşırı?
Beni çok seviyorlar... Kabus! Ve çok tek taraflı bir sevgi! gidin karıncalar, basın gidin evimden, ben sizden nefret ediyorum... Ve bu nefret hiç bir zaman büyük bir aşka dönüşmeyecek!

İkinci şikayetim yoğunluk ve yorgunluk... Çok yoğunum son bir aydır işte, gece yarılarından önce işten çıkmam mümkün olmuyor!... Bir de üstüne sosyal hayat düzgün gitsin diye koştur, sevgiliye ve sevgiliyle koştur, sporda haftanın dört günü koştur.... Bittim! Bittim ve dün zaten sabaha karşı girdiğim yatağımdan düştüğümü bile sabah alarm çalınca farkettim! toto bir yerde, ayaklar başka, kollar desen uyuşmuş yatılan pozisyon hiç bozulmadığından, alarm çaldı, çaldı, çaldı ve çaldı... Sonra hal ve gidişatın vehametini bilen baba, hissetti heralde alarmdan 10 dakika sonra aramaya başladı! Yıkılmadım, ayaktayım... Hatta bu gece bir düğün ve çok özlediğim sevgili ile bir sevişme çıkarmam lazım... ama yarın dokunanı yakarım, en malak halimle koltuk,yatak, yastık, yer yatıcam uyuycam...

Çocukları rahat bırakın...

2010-04-22T11:43:00.000+03:00

Evimin çok yakınında okul var benim...

İlk zamanlar çok zorluk çekmiştim, hafta içi değil de haftasonları etüd yaptıklarında... Mehter marşı ile derse girip, İzmir marşı ile teneffüse çıkıyordu çocuklar ve ben tüm marşlarda ayaktaydım... Sonra uçağa, ezana, İstanbul'un yarı martı popülasyonun çatımda bilimum yarışları yapmasına ve marşlara alıştım...

Hep acıyorum küçücük çocukların kendilerinden büyük çantalar, ellerinde torbalar, kollarında anne babalar ile sokaklarda sabahın köründe yalpalamasına... He biz yapmadık mı yaptık, ve eminim bize de acıyanlar olmuştur! Gün gelip devran döndü ve sıra bende şimdi...

Ama birkaç gündür gözlemlediğim garip bir olay var... Çocuklar havalardan mı, bizi teğet geçen küllerden mi, ağır çantalardan mı bilinmez, sabahın köründe yolların ortasındalar, acayip boş bakıyorlar, havaya bakıyorlar... Korna çalıyorsun, sanki transdan uyanıyor velet... Hayır, hep aynısını görüyorum desem, yine korkucam ama ufak derinlikte bir nefes de çekicem, ama farklı farklı bir sürü çocuk bunlar... Kızlı erkekli...

Artık bu sabah cidden tırstım, aklıma üçüncü sınıf bir korku filmi geldi, çocukların zuzaylılar tarafından beyninin yıkandığı ve hepsinin platin sarısı minik canavarlara dönüştüğü... Yarın tören vakti, hiç üşenmeyip gidip gözlemleyeceğim okulu... Birden fazla havalara bakıp, hareketsiz duran varsa, yarın ki en şenlikli günün tersine, ben kaçtım, uzaylılar aramızda!

Kalanların 23 Nisan Milli Egemenlik ve Çocuk Bayramını en içten dileklerimle kutlarım!

Tik tak tik tak tik tak....

2010-04-15T15:24:00.003+03:00

Çok az kaldı 30'a... Hepi topu birkaç gün... Gerçi ben sene 2010'a döndüğü ilk andan beri yaşımı soranlara 30 dedim. Bir korkum yoktu, yok da, 3'lerin getireceklerinden, alıp götüreceklerinden, yüzümde daha fazlalaşacak çizgilerden, kalbimde daha derin izler bırakacak acılardan, sağlık sorunlarından, mutluluk bulutlarından... Hepsini farklı algılayacağımı düşündüğüm, bazı bölümleri için planlar yaptığım, büyük bir bölümü için her zamanki gibi, bugüne kadar ki gibi bekleyip göreceğim bir döneme giriyorum ben! Çok heyecanlıyım, pek bir kıpır kıpır içim... Bahar çocuğu olmanın etkisi büyük bu kıpır kıpırlıkta elbet! Tomurcukların patladığı, havaların ısındığı, insanların cıbıldaklaştığı, börtü böceğin arttığı, güneşin parladığı günlerin çocuğuyum ben! Sürekli gülümseme hallerim bu yüzden! İçime sığdıramadığım sırıtıklarım bu zamanların güzelliğinden baki hep bana! Bu sene daha bir içten gülümsemelerim ama, içimdeki heyecanı bir yerlere sığdıramıyorum, 30 oluyorum... Daha akıllanmayacağım biliyorum, daha aptallaşmayacağımda inşallah! Daha farklı bakacağım hayata, herşey daha değerli olacak... Kazanmalarım daha zevk verirken, kayıplar çok daha ağır koyacak! Toz pembe dünyalar olmayacak artık bir yerlerinde sığınıp saklanabileceğim, herşey daha gerçek olacak, acısı ve tatlısı ile... Çocuklarım olacak belki, çok istediğim, içlerinde benden bir parça devam etmesini dilediğim, en az benim kadar hayat dolu, inşallah benden çok daha akıllı ve yetenekli! Belki de bir hayvanat bahçesi kuracağım, çok istediğim fili, pengueni, kaplanı, ayıyı, maymunu, kazı, zebrayı, zürafayı koyabilmek için kedi ve köpek familyamızın yanına! Ya da yalın ayak başı kapak balık tutacağım ücra kasabalarda, haberiniz olacak yerim ve yurdumdan sakızlı muhallebimi tadıp, taze balıklarımı yiyeceksiniz bir kadeh rakı yanında! Anlayacağınız önümüz 30 ve artık hayallerimden birini gerçekleştirmek için daha aceleci ama çok daha seçici olacağım! Ödün vermeyeceğim, kaybetmeyeceğim tek şey çocukluğum olacak, belki biraz deliliğim, fazlaca yufka yüreğim, bolca dağıttığım için bazen elde kalmayıp yedek kasadan kullandığım sevgim, aşklarım, savaşlarım, kendimle barışlarım, imzaladığım ateşkeslerim, toplarım, tüfeklerim, kırıklarım, yara bantlarım, dostlarım... Bunca sene ve gündür yaşadığım her saniyesine imzamı attığım bu evrende, tek birşey korkutuyor beni 30 olmaktan, 31, 35, ...,40, 50 lere devam etmekten, o da sevdiklerimi giderken görmek, sevdiklerime veda etmek! Ona da çözümü arayanlar var, her gün dürtüklüyorum kendilerini bir gelişme var mı, kalmasını istediklerimin listesini yollayayım mı diye...

Çok az kaldı, 30 oluyorum yakında... Daha güzelim, daha cesur, daha şen kahkahalarım var, söyleyemediğim sözler daha az, kırılmamayı öğrenmede, kıranları etrafımdan uzaklaştırmada daha başarılıyım, mutluluğum yanı mutsuzluğumu da paylaşmayı öğreniyorum, dostların bir elin parmaklarını geçmeyeceğini kavradım, beklentilerimi çok yüksek, kalbimi çok açık tutmuyorum, yine de herkesi çok seviyorum, yalanlarım azaldı, kendimi kandırmalarım da, daha heyecanlıyım yenilik getiren herkes ve herşey için, daha temkinliyim bilmediğim açık sularda, daha çok koşturuyorum oradan oraya, zaman azaldığından değil de zaman artık çok daha değerli olduğundan, geçmiş ile kavgalarım daha az, gelecek kaygılarıma yenilerini eklemek yerine, daha az kaygılı gelecek planları yapmaya başladım bu aralar, kıskançlıklarım daha mantıklı artık, yemeklerim kesinlikle daha az yağlı, vücudum daha bir sağlıklı... Hep aşıktım kendime - tek çocuğum ben, mazur görün bu narsistliği - şimdi daha bir başka seviyorum benden ben yapan, beni yapan, benimle yapan, bensiz adım atmayan, beni ekseriyetle dinleyip, bazen hiç sallamayan kendimi.... Çok az kaldı, 30 oluyorum... Heyecandan dilim damağım kuruyor her telaffuz ettiğimde! Büyüyorum diyorum, anneme göre beynen ya da ruhen değil ama... :) Şikayet etmiyor sanırım, benden daha heyecanlı hatta, çocuğu ile 30u pek yakında kutlayacağı, deli kızını yeni dönemine uğurlayacağı, bu dönemde kendini nelerin beklediğini az çok kestirdiği, uğraşmaktan hiç sıkılmayacağı bir hayatı paylaştığı için benimle...Çok az kaldı, 30 oluyorum.... Beni seven bir adamın yanında mutlu olmayı öğreniyorum! Hatalar yapıyorum, başıma yine dertler açacağımı, bazen kendimle beraber herkesi kıracağımı, silkinip yine de ayaklarım üzerinde duracağımı biliyorum! Bu kadar heyecana kağıt helva arası sade dondurmayı hak etmiyor muyum?...

Acilen bir road trip lazım bana...

2010-04-09T15:09:00.002+03:00

Mükemmel tablo... A.L.E.R.T - A.L.E.R.T !!

2010-04-08T11:23:00.002+03:00

Rio'da bir sel oluyor, ülkenin ikinci büyük kenti tamamen felç... İnsanlar ölü, evsiz, suda yüzmekten buruşmuş ya da kayıp....

Endonezya yine sallanmış... Şahsına münhasır ülke sallandı mı 7den aşağı sallanmıyor, ölü, yaralı, hasar henüz daha bilinmemekte! daha öncekilerden kalan olduysa onlarda bu depremde gittiler sanırım!

Bişkek'te hükümeti devirdiler, ortalık kan revan, insanlar birbirine saldırıp saldırıp duruyorlar...

Farklı farklı ülkelerde biraz kassam çocuğum olacak yaşta insanlar birbirlerini kesip, yanına da patates haşlayıp yiyorlar... Toplu intihar ya da katliamlardan bahsetmiyorum bile...

Bizde herkes birbirini dinliyor, hiç beklemediğin adamlar toplumun en yüz karası çıkıyor, doğru konuşanların çoğu Silivri ya da benzer yerlerde, işssizlik de tembellik de diz boyu, armut piş ağzıma düş mantığı ile olan olmayan ta**aklarını yaymış oturuyor, üretim yok, tüketim çok...

Amerika Rusya ile anlaşma imzalıyor, astronotları Rus uzay mekiği ile uzaya gitsin ortak araştırmalar yapılsın diye... Her ikisi de yeni dünyalar arıyorlar demedi demeyin! bitirdik çünkü bu dünyayı! Bundan sonra en yenilenebilir enerjileri de kullansak, en doğa dostu da olsak - ki biz insan olarak birbirimizin dostu olmayı bile beceremiyoruz değil doğa dostu olalım-, en geri dönüşümlü de olsak, bu dünyadan bir cacık olmayacak... Sevgili daha iyi biliyor bu işleri, çok çabalıyor birşeyler yapabilmek için, yazıyor çiziyor (http://www.enerjienergy.com/artikel.php?artikel_id=99 -- Bu onun en son yazısı) Ama ben zannetmiyorum ki bu dünya kurtulsun... Kin, nefret, asabiyet, kıskançlık, açlık, sefalet, doğal kaynaksızlık, tüketim kibiri, üretim tembelliği, pisletme güdüsü bu kadar hüküm sürerken, ben ne mi yapıyorum...? Para biriktiriyorum, bol bol hem de! Çünkü bizim memleketin yapamadığını, yapamayacağını bir gün birileri yapacak ve bu dünya puffff diye toz olmadan bir kısım insan gidebilecek başka yerlere! Suyun bol ve temiz olduğu, yeşilin yeşil olduğu, havanın solunduğu, yeniden yapılanmanın bugünlerden ders alınarak daha düzgün olacağı, saygı ve sevginin tekrar var olacağı bir yerlere... Ben göremem heralde, ömür vefa etmez gibi geliyor! Ama 4 çocuk istiyorum ben, bu leş dünyaya getirmek için! Oldu da o an geldi, onlara ya da onların çocuklarına bir fırsat teklif edildi, gidiyoruz bu dünyadan daha iyilerine diye, o zaman benim biriktirdiklerim inşallah bir katkı olacak çocuklarıma, torunlarıma... Bir de mektup yazacağım hepsine, çok gülecekler kesin, anne/anneanne elle mektup yazmış bize diye :) Sevgi ve saygı dolu olun, önce kendinize, sonra çevrenize, ota, börtü böceğe, sizi siz yapan geçmişinize, doğaya, doğmayana, doğacak olana, insana, kadına, erkeğe, kertenkeleye (ben ilk hayatımda kertenkeleydim, pek değerlidir benim için), kısacası herşeye.... Ve sömürmeyin hiç bir şeyi çok fazla, çünkü gideceğiniz yeni dünyada da kalıcı olmayabilir hiç biri, hiç kimse diye...

Sizde bir ucundan planlarınızı yapmaya başlayın bence... Herşeyin bir sonu olduğu gibi bu dünyanın da olacak, eli mahkum! Siz de, çocuklarınız da ve eğer şanssızlarsa torunlarınız da gittikçe kötüleşen bir dünya görecekler, o dünyada yaşayıp, totoları kollamaya, maskeler arkasında nefes almaya, güneşin kavuruculuğundan korunmak için gölgelerde dolaşmaya, ölen kutup ayılarına yaslar tutmaya, iç şavaşların arasında kalmaya, su dilenmeye başlayacaklar... Yapacak şeyler artık çok kısıtlı, bazı ülkeler belki ama bizim gibi ülkeler ve dünyanın birçoğu bu bilince sahip değil, dolayısı ile bol para biriktirin benim gibi... Yeni jenerasyonlarınıza fazla uzak gözükmeyen uzay yolculuğunda yerlerini ayırtmak için... Benden söylemesi...

Bandırma, Bandırma... Bandırıcezz, Bandırıcezzz...

2010-04-06T13:00:00.001+03:00

Haftasonu Pamuk'un kırk duası için memleketine yola çıktım.. Bizim Pamuk aslen Gönen'li... ama bandırma'ya evlenmiş, annem, dayılar Bandırma doğumlu! Uzun zamandan sonra gidilen Bandırma, feribot fırıldanmaları sıcak sıcak yeni çıktı.. buyurun afiyetle :)

cumartesi sabahı 06:30 itibarı ile Yenikapı İDO İstanbul-Bandırma hattı Turgut Özal feribotundayım... Aşk gemisi vari değişmiş, gelişmiş feribot... Seneler önce benzer şekillerde bindiğimiz arabalı vapurlar ile hiç alakası yok... business class denen class bile var, herkesin tepesinde oturuyor onlar! Yaklaşık iki sene sonra benzer bir feribot seyahati... Bu seferin tek farkı Yunan sularında olmamak! Bir de Vassilis yok, dolayısı ile o uyumadı, ben sıkılmadım, millete de sarmadım :) Tek başımaydım. Sevgili bırakmıştı beni Yenikapı'ya, uyku akıyordu gözlerinden... Yıllar önce Pamuk, ben ve annem böyle bir feribot ile gitmemiştik Bandırma'ya sanırsam... Sanki dışarıda oturabiliyorduk, etrafı kirli camlar ardından değil de gözlerimizin renkleriyle görebiliyorduk... Bandırma'ya yanaşırken, püfür püfür rüzgar hatırlıyorum birde... Bu sefer bolca egzost kokusu vardı, yanlış taraftan da indiğim için...Sadece bendim... Anne bir önceki gün atmıştı kendini doğduğu memlekete, Pamuksa hiç yoktu!! Onun 40 mevlüdüne gidiyorduk... Ne zaman üzeri açık vapuru değiştirdiler? Ne zaman Pamuk gideli 40 gün oldu? bu acı ve yavaş yavaş yerini bıraktığı özlem ne zaman geçecek peki? Her gün hatırlamayı unutacak mıyız? unutursak daha çok üzülmez miyiz her hatırladığımızda? Neyse derin konular bunlar, kendimizle, içimizle konuşup, hepimizin kendi kendine çözmesi gereken...

Bir gerçek var ki Pamuk yoktu! Onun yokluğu da pek bir keyifsiz! Sesini duymayı çok özledim!

Tüm bunları düşünürken feribot hareket etti... 5 dakika rötarlı olsun, bizim olsun...

Herkesin kahvaltısı gelmiş...

Bir sürü motorcu kıyafetli insan vardı... Zor iş gibi geliyor bu iş! Pedalı, yolu, kaskı, kazağından çok sosyal anlamda bana zor gelişi...Çiftsen, başka çift arıyorsun oraya buraya vınnnn'lamaya! Yani şimdi bu adamlar gelip bana teklif etmezler şuraya buraya gidelim diye... Zor iş...

Farkettiyseniz bu yolculukta herşey zor oluyor zaten :)

Tuvaletler fazla batmadan ziyaret etmek gerekti, bir de kahveyi tazelemek....

ama o saatte üşengeçlik had safhada! bir de yolda birşeylere çarptık sanırım :) Ray değiştiremeyeceğimize göre... Herkes de o gürültü arkası kısa bir sessizlik. İlerleyen dakikalarda anlaşılır bakışları, kıyı hazır yakınken kurtuluruz cümleten yorumları...

Karnım acıktı... söz verdik ama anneye birşey yemek yok! Çiğ börek sefası yapacağız hep beraber...

Öndeki teyze şişleri çıkardı, örgü ördü! yurdum insanı zevk alıyor böyle repitatif ve naif hobilerden... Ben katlanamıyorum birbirini çok tekrar etmelere!

Yanlış iş ile iştigal ettiğimizi fark ettim, yeme içme işinin dışında kalan hepimizin... Bu nasıl bir yemek tüketimi belli değil! Feribot'ta satılanların yetmeyeceğini düşünen herkes bilimum pastane, börekçi, simitçileri soyup gelmişti.

2. kahve ve arada çiş molası... alın işte, hatunun biri bir "çiş" dedi hepimizde adab-ı muaşeret bitti! Yalnız biz hatun milletinin, özellikle de türk asıllıların hiç tuvalet adabı yok! Evde de böyleler mi? Böyleyse, vay halimize! Yoksa sadece umumi tuvaletlere mi böyle davranılıyor, o zaman da bu nasıl pis ve bencil bir mantık silsilesi!? tutturamayıp etrafa yapanlar, etrafla yetinmeyip duvarları becerenler, sifonu çekmeyenler, tuvalet kağıtları yerlerde, kağıdın rulosu baştan iptal... Rezillik ve bok diz boyu!

Ben bayıldım bu arada bu feribot olayına... Çapraz köşede bir aile vardı! Anne, baba, kızları ve kızın kocası... Hatun asabileşti, kim bilir haklı belki, o bölümü kaçırdım, tuvalette paça kıvırıyordum, kocasını fırçaladı durdu. Ailenin yanında olması insana böyle bir cesaret veriyor sanırım, damada da koca bir " ya sabır ya selamet"... "Yalnız olsak ben bilirdim sana söyleyeceğimi ahh kadın" bakışı, sözlere " Babacığım size sütlü kahve mi alıyordum" olarak döküldü ya, benim koptuğum andır! Bu hatunu kocası dövmezse ben dövecektim! Sevap işler hayır duası alırdım kesin!

Ayağında şalvar ve çetik olan teyzenin marie claire maison okuması da ne ironikti! Ne düşündü, ne düşledi acaba bakarken...

Haydi hep beraber...

2010-04-02T09:42:00.000+03:00

Zaman kavramı, fırça, sevgililik halleri...

2010-04-01T11:46:00.003+03:00

Dün NİYE diye diye kendi canımı bile o kadar sıkmışım ki, erken kaçtım işten...Zaten bitmek bilmeyen bir doktor furyam vardı geçen haftadan beri, bari dedim gideyim son kontrolü yaptırayım... Biraz Nişantaşı'nda turlarım, sevgiliye beze, kendime incik boncuk, Milou ve Panda kuzularımıza kurmalı fare alırım diye düşündüm... Sonra da erken erken sevgiliye giderim, malum haftasonu yokum, biraz güler, biraz sevişir, beraber yemek pişirir, Arsenal Barcelona maçını seyreder, bol sohbet eder, sevgiliyi kucağımda uyuturum diye...

Tüm plan programa harfi harfine uyduğumuz bir sırada, çok eften püften bir konuşma arası, bir gaflette bulunup " bilmem kaç aydır birlikteyiz biz" gibi havada kalan bir cümle kurunca, sevgili asabileşti biraz... "Sen bizim ne kadardır birlikte olduğumuzu bilmiyor musun" geldi önce sağ köşeden! " Niye, nasıl yani" sol taraftan saldırdılar... " Ben biliyorum ama" tam burnumun üzerine! Surat pek bir ciddi, ses hiç şımarmadan, kronolojik tarihimizi anlattı sonra bana, her yeni tarihte o beni, ben kendimi esefle kınayarak... Meğer biz sevgili ile Eylül ayının son haftası tanışmışız ( çok sarhoştum, kızkıza çoştuğumuz bir Ulus 29 gecesinde! Sevgiliyi hatırlıyorum ama zamanı maalesef )... Sonra o üç hafta yokmuş ( doğrudur, öyle bir süre bir sessizlik olmuş, ben tam kendisini hayal meyal kontenjanına atmışken, kendisi yine ortaya çıkmıştı)! O üç haftanın ardından allem etmiş kallem etmiş, sabaha karşı başka bir gece klübünün kapısında buluşmuşuz... Bunu da kısmen hatırlıyorum, yine kızkıza bir eğlence olarak başlayan gece, mekandan mekana full alkollü, minik arabama arkayı 5leyip, önü 3leyerek sekerken, ısrarlarına dayanamadığım adamı nihai eğlence mekanına çağırarak devam etmişti. O gece sonradan sevgili olacak adamın evine gidilmiş, duvardan duvara halı sistemi evin muhtemel her odasında itina ile kontrol edilmiş :), ertesi günün bilemediğim saatlerinde bir panik ile gözler açılmış, bol bol kendime küfrederek, dayanılmaz bir baş ağrısı ile ev terk edilmişti! Sonra seyrek görüşmeler, her gün görüşmelere, arada bir aramalar her gün birkaç kere aramalara, isimler "canım, birtanem, sevgili(m) gibi sıfatlara dönmeye başladı... Doğaldır ve bana hak verirsiniz ki yarım saat önce ilacı içip içmediğini hatırlamayıp, bir tane daha içersem ne olur gibi abuk sorular ile doktoru arayan ben, iş, zamanı hesaplamaya gelince kitlenirim... Hele kaç aydır sevgiliyiz, kaç gün kaldı kaçıncı seneyi doldurmaya, saat kaçta kaç kere sevişmiş olacağız gibi kaç'amak sorular ve hesaplar hiç tarzım değildir benim! 

Dün gece aldım ama ağzımın payını... Eylül'ün son haftası tanışmamız, Kasım itibarı ile beraberiz, tüm bu detaylar, kozmik saatler, ağzımızın suyunun aka aka uyuduğumuz geceler, tatillerde geçirdiğimiz günler toplanıp çıkınca 5 aydır beraberiz... Yuuuuh, o kadar oldu mu yaa? 

Bardan adam çıkmaz derlerdi, en tatlılarından birine rastladım... Horlayanın yanında uyunmaz derlerdi, horlamazsa rahatsız oluyorum... Senin gibisini hangi deli çeker derlerdi, bu çekmek bir yana içine sokuyor her seferinde (allah aşkına sırayla dil ısırın, popo ve koltuk altı kaşıyın, iki kese atın, sağlığıma duacı olun, bir zahmet artık nazar değmesin ) iki gün yan yana kalırsam heralde çıldırırım derdim, zaman geçmesin diye saatleri geri alalım istiyoruz... 

Ehhh sanırım bu kadar güzelliğe benim de şu tarihleri bir yere not etmem, sevmeyi öğrenmem, kalbi azıcık aralamam gerekir...

NOT: Resim yine bir Sadi GÜRAN eseri! Muhteşem kalemli adam, ellerine sağlık...

İ.M.D.A.T.

2010-03-31T12:51:00.000+03:00

NİYE iş yerindeki bir Allah'ın kulu herhangi bir projeye "benim" projem diye sarılmaz? Bu salla başı al maaşı mantığına bir ilaç bulunması gerekse kime başvurmam gerekir? İçlerinden bir kaçını ibret-i alem olsun diye farklı yerlerinden assam, gerçekten ibret-i alem olur mu? NİYE havalar azıcık ısınınca ortaya çıkmaya başlayan sivrisinek ilk gelir beni ısırır? Hatta baş parmağın en başını ısırması bir komplo mudur yoksa sezon geçişi sebebiyle alışmaya çalıştığı hayatında rastgele ile tombala arasında mı vızıldamaktadır? NİYE bu ay başı halleri, başı benden alır gider, iyice nevrotik bir insan yapar? Ayrıca gerçekten her ay başında, ortasında, sonunda gelmesi zorunlu mudur? Biraz mola verip, aklın normalden daha uzun süre başta kalmasına izin veremez mi? NİYE bu ülke çocukları kullanır hep, en kötü işlerde, en koca taşların atılmasında, en pis kokulu lastiklerin yakılmasında, en tehditkar ortamlarda? Daha mı kolay yıkandığı için naif beyinleri, daha mı yıkıcı güç oldukları için yoksa bol olup, tehlike anında harcanmalarından yüksünülmeyeceği için mi? NİYE ekranlar bolca kalitesiz program ve insanla kaynar gözünü sevdiğimin ülkesinde? Çişi gelen rüya tabiri yaparken, dikizlenen hatun milletinin görüntüleri reyting rekorları kırar? Cümleten sapıklığımız yanında mı büyümemiz durmakta, ekonomimiz batmaktadır, yoksa büyüyemediğimiz için mi başka yollara sapıyoruz? Bir ereksiyon sorunu almış başını gidiyor... NİYE insanlar bu kadar sabırsız, arsız ve saygısızdır artık? Ayrıca D&R içindeki koltukların tapusu benim bilmediğim bir dönemde bellli şahıslara verilmiş, onlar dışında kalanlar oturmama yasağına mı çarptırılmıştır? Oldu da bu bilgiyi atlamışım, büyük hatalar yapıp kahvem ile birlikte insan evladının her ülkede, farklı şehirlerde, çeşit çeşit mobilyacılarda üretebileceği bir salak koltuğa oturmuşum, NİYE canhıraş feryatlar ile tepinilir tepemde, "bu koltuk benim" diye? NİYE ben de en az koltuk kadar salağımdır ki, akıl edemem salak koltuğun salak minderini alıp, " al koltuğun senin olsun, otur kazıkların üstünde" diyip arkamı dönüp gitmeyi? NİYE beslenme uzmanı denen arka uzvumun uzmanları "hastamızın kilosunu, totosunu, JLO kalçalarını, sarkmaya yüz tutmuş kollarını ölçelim" derler? Hasta olmadığımızı kabul etmeleri, yemeyi sevdiğimizi anlamaları, bu sevgi ile kilo arasındaki problemi çözme amaçlı sadece ve sadece tavsiye istediğimizi, yoksa kendilerine kuruş vermeyeceğimizi idrak etmeleri o kadar uzmanlık sonrası mı zordur yoksa eziyet ve aşağılama insan oğlunun kanına mı işlemiştir?

Bugün parçalı bulutlu ya hava, bende şakımaktansa öğrenmek istediklerimi sorayım dedim...

Kafan mı güzel?

2010-03-26T18:12:00.000+02:00

Yok yok, kahve içip ayılmam bu kadar uzun sürmedi...

Biraz sorunlu bir hafta oldu sadece... umuma pek de açık olmayan yerde nahoş bir kıl topluluğunun oluşturduğu kütle, imha silahları, sevgilinin şefkat dolu öpücükleri, annenin kara merhem buluşlarını hiçe sayıp büyüdü, büyüdü, büyüdü.... Ve ben Salı günü bacak bacak üstüne atamıyordum... Çarşamba dört toplantım vardı ve 14 cm topuklular üzerinde yengeç yürüyüşüm ve gözyaşlarım hakimdi güne... Perşembe günü pes ettim... Ne işe gidebildim, ne de yataktan çıkabildim... Üstelik de sırt üstü yatmaktan belim tutulmuş olmasına rağmen... Hareket etmemi tamamen engelleyen kütle ebedi büyüklüğüne ulaştığı ilk anda patladı ve ben yeniden doğdum... Acı eşiği gerçekten çok yüksek olan ben, 3 gün boyunca amin, allah, kitap, peygamber lafları ile hatim indirdim bu ızdırap bitsin diye... Bitti de... Şimdilik sanırım... Bugün doktor ziyaretinde umuma pek de açık olmayan yere insülin iğneleri yapılıp uyuşturuldu, hiç hissetmediğim anlaşıldığında makas, neşter, ve bilimum kesici alet ile "temizlik" yapıldı, o da yetmedi içine büyük büyük şırıngalar ile oksijenli su verildi... Sonra öptük, kokladık, sardık sarmaladık kendisini...

Şu an nedir durum derseniz... Walla umuma pek de açık olmayan yerin kafası o kadar uyuşturucu iğneden sonra çoook iyi!!

İçeyim, kendime geleyim, anlatacaklarım var...

2010-03-22T09:09:00.000+02:00

TePeTaKLaK...

2010-03-12T15:41:00.000+02:00

By Sadi GÜRAN

Neden...

Bilmiyorum...

Ne zamandan beri...

Sanırım doğduğum gün...

Nasıl düzelir...

Düzelmese diyorum...

Ne yapmalı...

Beli sağlam tutmalı, beyne kan gidişini kontrol etmeli, arada derin nefesler almalı...

Şu havalar düzelsin istiyorum...

Ayaktan botlar çıksın, üstümüzden kazaklar! Derimizi yeni güneşlere verelim, nefesimiz bal koksun, yataklara çırılçıplak girelim, üşümeden... Deniz kokusu istiyorum, üzerimde ince bir elbise ile sahillere yayıldığım...

Her bahar aşık olan ben, bu baharı bir sevgili ile karşılıyorum... Geçip gidenlere, bırakıp gittiklerime inat bu adamın kalıcı olması büyüdüm mü demek oluyor?!... yoksa o hep böyle bir deli arıyordu da, yollar mı kesişti?

Çok yakında 30 oluyorum.... İlk beşini zar zor hatırladığım, son yirmibeşine beni, hayalleri, umutları, kızgınlıkları, kırıkları, bolca uhuyu, sıfır çocuğu sığdırdığım...

Bir sürü çocuğum olsun planı yapıyorum... Mesela bir futbol takımı kuracak kadar! Geç kalıyorum ama, bu gidişle ancak masa tenisi takımım olacak sanıyorum...

Ben bu iki ara bir dere havalardan sıkılıyorum...

Bazen yine çocuk olmak istiyorum... Daha mı rahattı diye merak ediyorum... Daha mı keyifliydim? Daha mı aptal? Daha mı sorumsuz yoksa büyüdükçe mi bu hale geldim ben?

Burçince diye bir dil geliştirmişim, öyle diyorlar... Konuşma araları söyleyip, yazdıklarıma "heh bu Burçince oldu" diyorlar...

Ben ne zaman ben olmaya başladım? Bitti mi tamamlanma sürecim, yoksa daha yolun başında mıyım?

Artık şişelerce içmiyorum... İçemiyorum sanırım... Hem daha topuklu giydiğimden olsa gerek, hem de şişede durduğu gibi bende durmadığını öğrendiğimden!

Bazen dehşet mutlu olmaktan dehşete kapılıyorum... Bazen de mutsuzluğumdan o kadar mutluyum ki, düzeltmeye çalışan olursa dünyayı dar ediyorum...

Pamuk'u çok özlüyorum...

Çok sevdiğinin etrafında olmaması ne demek hala kavrayamadım... Her sabah olmadığını hatırlayarak banyoya yürüyorum... Bana geriye kalan buzdolabımın üstünde bir resim ondan.... Bir de herkesden daha farklı gördüğüm rüyalarda kalbimi neşelendiren Pamuk kokusu!... Herkes uzaktan görürken ben rüyalarımda sarılıyorum, öpüyorum, seviyorum yumuşak kollarını... Çok seviyorum seni diyorum, ve çok özledim... Beni özlediğini söylemiyor hiç, ama bende seni çok seviyorum diyor! Gözlerimi açıyorum anlık mutlulukla, gerçek dışılığı farkedip bir sigara eşliğinde katıla katıla ağlıyorum sonra don gömlek....

Gitmediğim bir yerlere gitmek istiyorum... Şalterleri indirebiliyor muyuz bazen bu hayatta? Kısa bir süre bile olsa?... Olmuyor sanırım, başka bir ütopik istek benimki... Ama deneme amaçlı, bir dolu paralar verip, ses izole eden kulaklıklardan aldım kendime... Kendimi bile duymadığım!

Bu gece sevgilinin koynunda dalıcam uykulara, sarılacak bana, kaçamayacağım uzun süre sımsıkı doladığı kollarından, gecenin bir körü uyanıp iki dönüş arası öpmelerinden, kendinin bile şikayet edip benim çok sevdiğim horlamasından... Belki iyi gelir!

I WISH...!!

2010-03-08T08:28:00.000+02:00

Adım: Felaket, Soyadım: Uzak Durun

2010-03-05T10:59:00.001+02:00

Şaka yapmıyorum ayaklı felaket gibiyim...

Ne mi yaptım? Engin teknoloji bilgimle annemin telefonunu düzeltmeye çalışırken sıfırladım! İçinde nokta bile kalmadı! Kullanma klavuzu ile kullanan arkadaşların dediklerini uyguladım ve sıfır!

Aile faciasına yol açan bölüm telefonlar falan değil... Telefondaki resimler!! Çünkü bizim Pamuk'un bir sürü resmi vardı annemin telefonunda! Son halleri, ilk halleri, Pamuk'un bakımevinde katıldığı yılbaşı fotoları... annem önce kavrayamadı olayı ama kavradıkça, çıldırdı, çıldırdıkça ağladı, ağladı, ağladı... Yuuuh dedim kendime! Hani anneyi ağlatmışlık geçmiş yıllarda var! Yok ben yabancı damat ile evlenip yunanistan'a gidicem, yok ben çantamı alıp toscana'ya şarap okumaya gidicem, yok ben sıkıldım hiçbiryere gitmicem... ama dün akşam ki çok koydu! Ona da bana da.... Tamamen istem dışı yapılan bir aksiyon, bilmediğim her boka burnumu sokma huyum, bir saniyelik tereddütle başka bir tuşa basma gafletim hepsi buluştular ve ben annemi saatlerce ağlattım!

Ne uyku ne durak, kaçtım saklandım sadece yorganın altına! O ağlayıp içini çektikçe, ben iyice büzüştüm, üzüldüm, ağlayamadım! sonra kalktım araştırdım sabaha kadar, belki birşeyleri kurtarma şansımız olabilir... Bakalım bugün bilgisayardan anlayan bir adamla olay mahaline geri döneceğim, kan çektiği için cinayet yerine geri dönen katiller gibi... Sabah yüzüne bakamayacağımı bildiğim için kör karanlıklarda kendimi sokaklara attığım eve geri dönüp annemin resimleri için kurtarma operasyonu başlatıyorum!

siz yine de benden uzak durun ve hep bir back up alın! Her an hayatınızı çökertebilirim!

Demek bu yüzden çikolata sevmeyen ben kitleniyorum bazen....

2010-03-04T10:16:00.000+02:00

MANTIKLI BİR İNSANSA; NİYE...

2010-03-04T10:07:00.000+02:00

... Sevgilim dediği adam sms'in de "ashkım" yazarsa panik olup yataktan düşer?
... hergün alışveriş yapmak isteyerek ve aslında yaparak ay sonuna 10 kala bütçeyi,cebi, cüzdanı hep ama hep deler?
... erken kalkıp yine de sürekli geç kalır?
... adam "seni seviyorum" diyince kikirdeyip teşekkür eder? Hayır, neye teşekkür ediyorum onu da anlamış değilim...
... sigarayı bırakmak için illa ciğerlerinin söküldüğünü ve artık kullanılmaz hale geldiğini duymayı bekler?
... her bol alkollü gecenin sabahına " o son dubleyi ijjjmicektim " diye diye en panda suratı ve en duvardan duvara hali ile 3 senedir yaşadığı evinde tuvaleti yine yeni yeniden arar?
... bu yaştan sonra tıb okumaya karar verir?
... sürekli kendi kendiyle, çöple, kedi ve köpekle, dolaplarla, kapaklarla, çiçekle, kitapla, süzgeçle, ayakkabı boyasıyla konuşur, konuşur ve konuşur?
... dört çocuk ve bunların hepsini iki kere de ister, doktorunu ikna etmeye çalışır ve doktor adam nerede diye sorunca küser?

Ufff, bu liste uzar gider ve ben gittikçe daha mantıksız bir insan olur muyum?

Yeappp, I WILL !!!

2010-03-04T09:34:00.002+02:00

Mıncıkla bizi ey Spa...

2010-03-03T11:41:00.000+02:00

Malum bu aralar ben tatsızım, sevgili tatsız, ikimiz de yorgunuz, ayrı ayrı ve bazen beraber hastanelerde koşturmaktan bitik durumdayız, o yüzden bu pazar rahatlayalım biraz dedik... Belki kasılan vücutları biraz gevşetiriz, sırt ağrımızı biraz azaltırız diyip bir spa deneyimi yaşayalım istedik...

Sevgilinin deyişiyle yuvayı dişi kuş yapacağı gibi bu tür programları da aynı kuş üstlenirmiş! bu kuş üstlenmesine üstlendi de bazı tereddütleri yok değil programla ilgili...

Öncelikle beni mıncıklasınlar, kafadan iki tas su dökülsün, bir iki kokulu mum için biz niye bu kadar para vereceğiz, o soruyu halen daha cevaplayamadım ama bol araştırma sonrası en bütçeye uygunu buldum... Envai çeşit muamele içinde sevgili "çiftler için aşk paketi"ni beğendi... iki saat boyunca ayağımızı da, boynumuzu da beraber ovacaklar, aynı sudan içicez, aynı tuzlu kurabiye ikramlarını yiyicez, aynı jakuziye giricez... sıkılmaz mısın diye sordum, niye sıkılayım dedi... Ben sıkılmaz mıyım diye sordum dişi kuşa, zor olacak ama alışırsın dedi!

Hayır çıplak kalmamış değilim sevgili önünde, en az giysili hallerimizle koltukta iki sevişme arası pineklemelerimiz de çok bol... ama şimdi bizi bir odaya kapatacaklar ya, herşeyi orada yanyana yapacağız ya, korkulu rüyalar görüyorum pazar günü ile ilgili! Rahat bir dişi kuşum ben... Hele 60 dakika masaj, öncesi ayakları mıncıklasınlar, arkasından boyun ve kafa masajı yapsınlar falan daha da rahatlayacağım biliyorum! Hatta o kadar rahatlayacağım ki, daha önceki masaj tecrübelerime istinaden söylüyorum, ağzımın suları akacak, suratım yamulacak, bel civarı masajda belki pırtlarım bile....

Tam ay,gün ve bilmem kaç saattir bir çift olduğumuzu hesaplamış olan sevgili de bu kadar rahat mı acaba??! Zen odasından bu adamın suratına bakamayacak kadar zen olmuş çıkmak istemiyorum ben... Hamam taşında köpükleri yuttuğum için ağzımdan balonlar çıkarmak da... bütün bir senenin kirli derilerinin kese aşamasında onunkilere karışmasını da!...

Halet-i ruhiye'nin vücud-u Burçin'e etkileri...

2010-03-03T10:51:00.000+02:00

Bendeniz hatun kişi biraz sorunluyum... Nedir derseniz sorun her sıkıntılı anın vücuduma yansıması diye genel bir açıklama yapabilirim!

Çok birşeylere takmışsam eğer gece uykumda suratımı yolarım mesela... Sevdiğim bölümler alın ve burun köşeleri, oradaki yaralar belli dönemlerde benimledir hep! Çok birşeylere sıkılmışsam eğer, çokca paralar verip gözüm gibi baktığım tırnakları bir çırpıda kemirir, parmaklardan kan fışkırıncaya kadar yerim!

Seyahat önceleri hereke halı misalidir benim vücut mesela... Artık sıkıntı mı yapıyorum valiz toplarken yoksa çok mu heyecan oluyor içimde çözemem, ama yatar ve seyahat günü apakurya maskarası gibi kalkarım. Kendiliğinden batik çalışması yapmış olan vücudumun belli bölümleri kırmızı lekeli geri kalanı da peynir beyazıdır...

İşte çıldırmaya az kaldıysa uçuk çıkarırım genelde! ama öyle herkese benzemiyor benim uçuklarım, biraz daha afilli, biraz daha cüzzamlı havada!

Çok yorgunsam ve artık yastığımı istiyorsam öyle arkadaş arasında, eş dost yanında, sevgili kucağında bakmam kafa derimi yüzene kadar kaşımaya başlarım kafamı! 4-5 aylık sevgili bile anladı durumu - başlarda korkmuş olsa da - ne zaman fark ediyor benim el sıklıkla kafaya gitmekte hemen tutuyor kolumdan kaçıyoruz neredeysek binbir özür iki kırıtık bir sırıtıkla!

Aile ve bendeniz ruhun bedene bu yansımalarını çocukluktan beri çekeriz! Alıştılar canlarım artık uçuklarıma, her seyahat öncesi kırçıllı derime, kanayan parmaklarıma... Hepimiz alıştık da biraz da çözüm aradık tabii bu sırada... söylediler çözümü de, pek olacağı yok gibi! Kafayı değiştirmek gerekiyormuş toptan! Zor bu yaştan, bunca alışkanlıktan, bu kadar nevrotiklikten sonra...

İyisi mi siz benim için dolaplara bir yerlere acı oje, çok geçe kaldıysa sohbet muhabbet kıyıya köşeye bir de yastık saklayın!

Penceresinden anneannenin el sallamadığı ev....

2010-02-26T11:26:00.000+02:00

Bizim Pamuk sizlere ömür...

Kalbimiz çok kırık, içimiz acıyor, surreal bir dönem geçmekte...

Çok çekiyor, canı acıyor, görmüyor, vücut çalışmıyor, son 1 senedir hastanelerde sürünüyoruz, neyse o olsun, artık acı çekmesin dedik... 23.02.2010 Salı günü 12:30'a kadar... O gün, o illet saatte Pamuk'um dayanamadı artık ve bize veda etti... Ve biz farkettik ki söylediklerimizin arkasında duramıyoruz... Bitsin, bizi bırakıp gitsin istemiyoruz!

Artık anneeannem YOK!

Türkiye'de en düzgün işlediğini gördüğüm sistem cenaze işleri oldu bu hafta... Gözyaşları arasında camii, yıkama, morg, cenaze arabası, mezarlık, defin, gazeteye ilan derken en sakin durmaya çalışanlardandım... Ne de olsa ben annesini kaybetmiş anneme destek olmalıydım! 6 yaşıma kadar anne bildiğim, hayatımın her anında deli divane sevdiğim, beni çok güldüren, hayata olan aşkı ile kendine hayran bırakan anneannemdi ölen, evet... ama benim sıram değildi ağlamak için! Ben annemin kolunda, koynunda olmalı, onun gözyaşlarını silmeli, sımsıkı sarılıp, hiç unutmayacağını bildiğim annesinin kaybını paylaşmalıydım! Yaptım da sanırım... Bir yere kadar... Çok sert durdum, tuvaletlere kaçıp ağladım, yıkanırken anneannemin melekliğini seyrettim, ölümün bile benim AFET-i DEVRAN'ıma ne kadar yakıştığını düşündüm, yolunun açık olmasını, meleklerin yanına gitmesini ve gözünü bizim üzerimizden hiç ayırmamasını diledim... Sonra bir senedir geri dönemediği, her gün görmeyen gözleri ile gözyaşı döküp özlediği evinin önüne getirdiler benim Pamuk'umu... Yeşil bir araba, yeşillere sarılı bir tabut... İçinde benim anneannem varmış!?! Yalan diye anıra anıra bağırasım geldi! Ben herkes gibi kaybıma değil tabutu saran yeşil örtünün neden bir kenarının delik olduğuna ağladım! İnanmadım çünkü Pamuk'un o küçücük kutunun içinde olduğuna, çok sevdiği tülbentinin kutunun en tepesinde... Herkes konvoyu kaybetmişken, o yeşil arabayı dibinden ben takip ettim İstanbul'un lüzumsuz trafiğinde... Yalnızdım arabada çok ağladım! ama söz verdim ona, hep arkanda olacağım, yolumu tembihlediğin gibi şaşırmayacağım, seni hayatımın en son anına kadar unutmayacağım diye... Camii ne kadar kalabalıktı, Pamuk bu kadar insan tanımazdı, kimdi bu akrabaların hepsi, bu Fatiha suresi nasıl okunuyordu, dostlarımız bizi yalnız bırakmamıştı, Allah bizlere sabır ve uzun ömürler vermeliydi... Peki biraz geri alabilir miydim herşeyi... Bana dilenen onca uzun ömrün bir kısmını ben Pamuk'a verseydim? Çelenkler... Bağışlar... Kalabalık... Pamuk kalabalıkları fazla sevmez ki! Karanfili de!! bir çelenk'in üzerinde "torunları Burçin, Ceylan, Can" yazıyor... Ne zaman gönderdik böyle birşey? Fatiha'yı mı kaçırdım ben bu kadar soru arasında... Helal olsun bölümü ne zaman geldi? Helal olsun Pamuk!! Her anı, her hakkı, her gülüşün, her sözün, her bakışın, her damla sevgin için helal olsun! Yine yeşil arabayı takip ediyoruz sonra... bu sefer kimse konvoyu kaybetmiyor! Trafikteki arabalardan gelen bakışlar acıma mı içeriyor? Heyyy, bakmayın öyle! Pamuk değil o yeşile sarılı kutunun içindeki! Anneannem ölmedi benim! Ne kadar uzun bir konvoy bu.... Ortaköy mezarlığına ulaşmak için çarşamba pazarının içinden geçiyoruz, sarımsak soğanlar bir tarafta, diğerinde yemyeşil taptaze ıspanaklar, enginarlar... Bütün pazar dua ediyor Pamuk'a... kızgın değiller bize, hepsini tezgahların üzerine zıplattık diye! yürrü be Pamuk diyorum içimden! Yapacağını yaptın yine... Pazarı hep sever, Beşiktaş'ta ki pazarı kapattılar diye çok kızardı... Ve şimdi son yolculuğuna upuzun, taptaze, renk cümbüşü bir pazarı geçerek gidiyor! Mezarlıktayız işte! Ne kadar hızlı geçiyor herşey! Planlaması daha uzun sürmemiş miydi? Merdivenler tırmanarak bir çukurun başındayız... Yan tarafta hiç tanımadığım dedem yatıyor! Pamuk ile dedemin aşkı dillere destanmış, şimdi 28 senelik hasretleri bitecek yani... Bizi bırakıp gitmek bu kadar kolayken, sevdiğine kavuşmak ne kadar kısa, çamurlu ve iç bulandırıcı! Elimde menekşem var... Pamuk menekşeyi çok sever...

Çok tuttum kendimi! Ve en sonunda dayanamadım...Minicik kaldığı beyazların içinde, çamurlu, soğuk bir çukura yatırdılar anneannemi ve ben dayanamadım.... Gözyaşlarım ayakkabılarımın ve menekşemin üzerine düşüyor... sıramı bekliyorum ben, ama beklerken gördüklerim içimi çok acıtıyor... Üzerine taşlar kapanıyor Pamuk'un! Yapmayın, nasıl çıkar oradan çok güçsüz o diye bağırasım var! Ve sonra tepeleme toprak atmaya başlıyorlar... Bu kadar kürek nereden çıktı! Baba sen yapma bari!?! Anneannem o, sen örtme üstünü! Birileri elime çamurlu toprak tutuşturuyor, ben de atayım diye...Atıyorum, kendi kendime çok kızarak! Ne kadar çabuk koca bir toprak tepeceği oluştu üzerinde... Şimdi benim sıram! Çamura, bakışlara, imama, adama, kadına aldırmadan, ağlaya ağlaya tam başı sandığım yerin üzerine menekşesini ektiriyorum Pamuk'un... Bu kadar... Artık gidebilirmişiz... Son mu oldu yani?

Çok hızlı herşey! defalarca ölüm ilanını okuyorum ve okuduğum isimler bu kadar tanıdık ama bu kadar yabancı olabilir mi? Nie rüyamda anneannemi görmüyorum! Herkes o öldüğünden beri gani gani görüyormuş rüyasında, öyle diyorlar... Benim sıram mı değil daha? torun olmak böyle birşey sanırım!?! Eşyalarını toplamaya gidiyoruz annemle... Gülüyoruz bazen, bazen başka odalara kaçıp sessizce ağlıyoruz, bazen de yanyana... annemin içi acıyor biliyorum! Annesini bir daha göremeyecek olmasından çok korkuyor! Babaevi dediği düzenin kırılan vazo gibi parçalara ayrılmasına katlanamıyor... Ve biz de ki yapıştırıcılar kırıkları yapıştırmaya yetmiyor! Bir ceketini alıyorum Pamuk'un... bir kaç yemek tarifini, dedemin ona yazdığı aşk mektuplarını, bir geceliğini... Pamuk jartiyer bile dikmiş kendine diye gülüşüyoruz! 88 yıl on dört tane battal boy çöp torbasına sığıyor... Pazartesi ihtiyacı olanlara dağıtan bir kurum alacakmış diyor annem... Bunların hepsini alsınlar ama anneannemi geri versinler diye bağırasım var! susuyorum! Benim destek olmam lazım, makaraları salmak değil!Gecenin bir körü evden çıkıyoruz... Kalbimiz çok kırık! birbirimize söyleyemediklerimiz var annemle, ama ikimizde biliyoruz ki anafikir Pamuk'u çok özlediğimiz! Bir sürü keşke'miz var, bir onun kadar isyanımız! Arabama yürürken kafamı kaldırıp ışığın kapalı olmasına hiç alışık olmadığım pencereye bakıyorum... Kapkaranlık! Penceresinden anneannenin el sallamadığı ev, ev mi artık! Ben kaç sabah anneannem öldü diye ağlayarak uyanacağım? Annemi sosyalleştirmem gerek bir an önce... Pamuk istemezdi kaybolup gitmemizi onun yokluğunda! Bugün bakımevindeki odasını toplamaya gideceğiz annemle... Zor bir gün olacak yine! yine yokluğunu, artık HİÇ olmayacağını boğazımda ve midemde hissedeceğim!

bir teselli aradım, annem " anneannen ile deden sonunda birbirine kavuştular" dedi... hiç hatırlamadığım bir adamın Pamuk'u elimden almış olması nasıl bir teselli olabilir ki diye düşündüm başlarda! sonra dün akşam anneannemin sandığının en dibinde bulduğumuz inci gibi bir yazı ile yazılmış mektupları okudum... İçim rahatladı biraz, hala iyi hissetmesem bile! 28 sene sonra Pamuk'um onu çok seven, biraz uzağında olursa sayfalarca özlem dolu mektuplar yazan kocasının koynunda şimdi...

Benim onunla özlemimi gidermeyeyse daha zaman var sanırım..

Benim her zamanki halim gerçi ama....

2010-02-17T16:56:00.002+02:00

Analı kızlı... :)

2010-02-17T12:30:00.001+02:00

Dün gece çekirdek ailemizin erkek tarafının nasıl çıldırdığına şahit olup kendisinin görüş mesafesinden fellik fellik kaçarak sabahı zor ettik, aynı çekirdek ailenin iki hatunu...

Analı kızlı prodüksiyon gururla sunar...

Kız geçen hafta Çarşamba Dolapdere'de muayene sebebiyle trafikten men edilen arabasını sivil polise eliyle teslim ederken ehliyetsiz olduğu ortaya çıkıp Gayrettepe trafik şube ve Beyoğlu Adliye arasında mekik dokuyaraktan polis teşkilatı, organize işler, yunuslar ve sivil polislerden oluşan ciddi bir ahbaplık grubu oluşturmuştu... Bir kaç gün sonrası telefonun kişiler bölümünü karıştırırken P harfindeki herkesin adının başında "polis" sıfatı olması biraz korkutucu olduğu için, artık başka vukuata karışmayacağıma dair kendi kendime sözler verdim... He bir de arada anneme el vermişim sanırım ki dün gece kendisini Beylikdüzü karakolundan topladık...

Sebep: Arabasını soymaya teşebbüs

Sonuç: Sivili sivil olmayanı tek ayak üstünde duran bir karakol ahalisi ve içlerinden biri gizlice arayarak yardım istiyor, lütfen alın bu kadını buradan diye...

Baba: Bıktım sizden, kadınlardan nefret ettirdiniz beni...

Ben: Gidip annemi alayım ben babacım.?!

Baba: Otur poponun üzerine iki hafta üstüste karakollara gidilmez...

Anne: Beylikdüzü karakolunu muma çevirdim, şimdi olay yeri ekibi ile aracın başındayım! Yalnız niye ön camı değilde arka camı kırmış? Çalarsa ön camdan rüzgar çarpmasın diye mi? (telefonda ben koptum, arka fonda da olay yeri inceleme yarıla yarıla gülmekteydi)

Gecenin bir körü eskortlarla eve geldi bizimkiler! Ehhhh benimde evde olmam sebebiyle benim sivil polis şöyleydi, seninki böyleydi, karakolda o vardı, bu yoktu, benim arabayı bağladılar, yeddi eminler, telsiz konuşmaları geyiklerine dalınca ve çok gülünce baba şımarıklığımıza, densizliğimize, vukuat çıkarma aşkımıza ve bizden bıkkınlığına verdi veriştirdi! ama biz makaraları o kadar koparmıştık ki yerlerde yuvarlana yuvarlana güldük...

EN SONUÇ: Baba bizimle konuşmuyor... Küstü!

Ve biz - Sayar familyasının hatunları - tüm polis birimlerini seviyoruz! Başınız sıkışırsa arayın! Her türlü yönlendirme yaparız!

Sevgililer günü mevzuları...

2010-02-15T16:12:00.000+02:00

Tüketim toplumunun bir getirisi olarak gördüğüm sevgililer günü furyasına bu sene, hayatın tam ortasında bir sevgili olması dolayısı ile bende katıldım... Evet itiraf ederken bile utanıyorum biraz kendimden, ama önemli gerekçelerimde var benim! Birincisi bu kadar sevgilisiz ve babadan "kıyamam kızıma üzülmesin" diye gelen güllerin üzerine ilk sevgili bu! Üstelik ve ikincisi sevgilinin babası çok hasta, hiç keyfi yok.... O yüzden Bende biraz onu sevindireyim diyip kendi hazırladığım karta nasıl horladığını anlattığım en sevgi dolu ve edebi yazım eşliğinde Ulus'ta ki D'lara Chocolate and Gifts'e gittim!

Yooook artık diyorum ben! Reglinin ikinci gününde bir hatunun önüne koysanız saniyesinde bitirebileceği kadar bir çikolata düşünün (Beyler, bu çok az demek oluyor). Bu bir gıdımcık ama kalpli, jelatinli çikolataları ufak, siyah, kadife olması dışında hiç bir anlam ve önemi ve sanırım işlevi olmayan bir kutu(cuk)a koyduklarını düşünün. Sevgililer günü, üzerinde kırmızı birşeyler olsun diye de bir kırmızı pullu, simli arı maya figürü seçtiğinizi düşünün. Bir simli arı mayanın çikolatalardan nasıl daha pahalı olabileceğini de düşünün!! İnsanların sevgililerine niye simle kaplı ağaç dalına asılmış kırmızı kalp çikolatalar alacağını, ve hadi aldı, niye bu kadar para vereceğini düşünün! (ben yapmadım, ama yapanın hediyeyi teslim almaya gelen şoförü ile bayağı güldüm) Sevgililer gününde sevgilisiz olmanın nasıl güzel olduğunu, babadan alınan güllerle hayatın ne kadar keyifle devam ettiğini düşünün! Verdiğiniz para ile sevgiliyi tatmin etmenin hiçbir şekilde doğru orantılı olmadığını düşünün! Mesela bana öyle bir ağaç dalı gelse, ben en münasip yere monte ederdim bu kadar düşünülmeden seçilmiş bir hediyeyi... Pahalının, paranın, görüntünün değil, sımsıcak sarılmanızın, ayrılamadan tekrar birleşmenizin, fısıltılarını kulağınızda duymanın ne kadar güzel olduğunu düşünün! Düşünün ve benim gibi salak olup sevgilinin evine girerken ilk basamakta hediyeyi bir tarafa kendinizi öbür tarafa savurmayın! Hadi savurdunuz, oturup da arı maya'nın bilmem kaç TL'lik simli anteni kırıldı diye lüzumsuzca ağlamayın! Hadi ağladınız ve sevgili sizi teselli etmeye çalışıyor, teselli olun lütfen! Bir dandik anten, iki sim uğruna otuz küsür yaşında adamları şebekleştirdiğimiz için bu Sevgililer Gününde hepimizi düdüklüyorlar!

He bir de sevgilinizin çikolataya alerjisi olduğunu düşünmeyin, mümkünse BİLİN!!! Ama tek antenli, simli arı maya'ya bayıldı benim canım sevgili! Sarılıp sarılıp durdu, orama burama öpücükler kondurdu, horladığını da inkar etti biraz...

It's exctasy....

2010-02-15T15:09:00.002+02:00

Yaw bir bilene sormaktayım... Ne koyuyorlar bu grip ilaçlarının içine! Utanmadan bir de günde üç kere için diye yazıyorlar sonra! Bu nasıl bir kafa tanrım!? Hayat en saftorik yaşlarımda bile bu kadar toz pembe olmadı! Ota boka gülüyorum... İlk bir saatin sonunda da bir uyku bir uyku, zannedersin hazırlandım, tüm depolama tamam, kış uykusuna yatıcam!

Bıraksalar yatıcam da aslında... Şu kafa ile altı ay uyanmazmışım gibi geliyor hakikaten! Hayır, gribinde geçtiği falan yok! Ses tam bir travesti, burun sürekli akmakta, silmekten yara olmuş durumda... İyi miyim sorusunu bulutların üstündeyim diyerek yanıtlıyorum...

Haftasonu direksiyon başında uykuya dalacağım diye cam açık gitmekten daha da hastalandım sanırım!

Sevgiliyle sevişecek takat yok resmen, zorluyorum kendimi, korkuyorum da tam en güzel anında uyuya kalır mıyım diye...

Dün gece ilaç alındığı için sevgili tarafından yasaklanan alkol tüketimini yine de fosfor alalım diyerek Adem Baba'da değerlendiriyoruz... Pazar gecesi keyfimiz de dvd olacak, evin rahat koltuklarında bacaklar kollar birbirine karışarak... DVD seçerken bile uykum geldi, bir köşede oturdum bekliyorum sevgiliyi... Opsiyonları sunsun, alalım ve bir an önce atalım kendimizi eve diye! Orada bile uyukladım ya, sevgilinin hayranlığını bir kez daha kazanmış oldum sanırım! Hep de bir gülümseme suratımda! Film güzel, II. Dünya savaşı, Hitler, vur kır, gaz odası... Bayılırım! Hatta uykum arası övünmek gibi olmasın güzel bir DVD arşivim vardır konu ile ilgili... Yok bu ilaç bana mısın demiyor! Daha dil seçiminde ben yanlamışım zaten koltukta! 15. dakikada kendi horlamama sıçrıyorum koltuktan! Ben mi horluyorum?! Nerede bu ilacın prospektüsü? Yan etkilerinden biri de horlamamı? Sevgili gülüyor, kucağına yatırıyor, biraz da kafamı seviyor ve hoooop Burçin harikalar diyarında!

4 sene hollanda'da yaşamış, her türlü endorfin arttırıcı malzemeyi itina ile denemiş insan, iki dandik grip hapına osura osura uyuyorsa, ben bu tıbdan korkarım arkadaş!

Elbet bir gün buluşacağız...

2010-02-12T23:45:00.002+02:00

ama bugün aynı yandaki moddayım... Nefes alabildiğim delikler sınırlı, sezonun en ağır gribini pazar günü kendi ellerimle ve kırmızı popolu mum ile davet ettim, gözlerim bir Çinli kadar çekik ve akmakta, Tylohot denen ilacın sadece grip için değil porsuklar gibi uyumak, uyumak ve sonra yine uyumak için yararlı olduğunu keşfettim, yapmak istediğim çok şeyim yapacak takatim yok, masa başı görevine bir saat rötarlı teşrif etmeme rağmen kafayı laptop'un sıcak üfleyen tarafına koyup horul gürül uyuyasım var... Dün gece tüm uyarılara ve asabiyete rağmen oturup birde en tıkalı halde spor yapınca, bugün tam helvamın yeneceği kıvamdayım...

Bu hale gelene kadar neler yaptım neler ama... Maalesef halen daha dünyayı kurtaramıyorum... Hatta diş fırçalarken suları kapamak, gerekli olmadıkça arabayı garajdan çıkarmamak, plastikleri, yeşillikleri ve kağıtları ayrıştırmak dışında hiçbir katkım yok gibi de... Neyse bu evren herkesi affedip yokedeceği gibi bana da geçecek bir kıyak, kimseye göre bir sıfır önde ya da geride değilim...

Ufak, ufacık bir yorum sonrası başlayacağım bu uzuunnnn arada yaptıklarımı anlatmaya... bir yerlerde okudum, blog her gün yazılmazsa blog değilmiş... Neden tutulurmuş o zaman! Hmmmm... bunu yazan aynı zamanda her gün de yazan... Herşeye yazan... Çok takdir ettiklerim var bu her gün yazanlar arasında... Her gün birşeylere yorum yapmak, hadi oldu da yaptın sonra bunu kelimelere dökmek, kelimeleri yanyana getirip anlamlı cümleler kurmak, bir de üstüne bunları ilgi çekici yapmak zor zanaat! Ben yapamıyorum mesela... Ben kitlendi mi kitlenenlerdenim! Çok anlatacağı olup, doğru söz dizilimini tutturamayanlardan... Bazen anlatacaklarını anlatmaktan sıkılanlardan! dolayısı ile bu her gün yaz blog olsun, arada yazarsan bağ, çok ara verirsen dağ olur felsefesine şiddetle katılmıyorum...

Neyse gelelim uzun aranın uzun özetine....

Poponuzu kaşıyın sevgilim var benim bu aralar... Biraz şahsına münhasır, pek bir çok hiperaktif, bir erkek için fazla akıllı, çok konuşan, bol horlayan, sarıldı mı kalbini hissetiğim bir sevgili... Deli şeyler yapıyoruz beraber, en normal anlarımızda bile... Yunuslarla yüzdük bir zaman önce, uçmaya gideceğiz ben iyileşince! Mesela geçenlerde amsterdam'a kaçtık beraber... Tanıştığımızdan beri hayalimizdi zaten... Çok amsterdam'a gitmiş sevgili benim amsterdam'ımı tanıdı ilk defa... Karlı, buzlu, inanılmaz soğuk bir cumartesi 14 kilometre yürümeye gıkını çıkarmadı, evimi gördü, fotoğraflarımızı çekti, hızlı alışveriş turuma katlandı, kafaları çektik, bol bol seviştik, hatta kanala karşı odamızda süpriz yapıp şampanya bile patlattı... Muhteşem bir 3 gündü beraber... Hatta sevgili bana "seni seviyorum" dedi... Ben biraz soğuğun, biraz otun, biraz şampanyanın, bir de çok özlediğim şehirde olmanın karışımı ile teşekkür ettim... "Bu mudur" diye sordu... O zaman da çok teşekkür ettim...

Şimdi gönlünü almak için o günden beri biraz bozuk olan sevgilinin, ona güzel bir sevgililer günü süprizi hazırladım, konsepte en karşı olanlar grubunun bir üyesi olarak... tüketim toplumunun bir iteklemesi olduğunu düşündüğüm sevgililer gününde 29 küsür sene sonrasında ilk defa bir sevgilinin yanında açıcam gözlerimi... Dolayısı ile kaptırdım bende kendimi günün anlamsız ahengine, süprizler hazırladım ona... Hemde en sevebileceklerinden!

Teyze oldum ve önümüzdeki yaza iki kere daha aynı zevki tadacağımı öğrendim... Bir tuana'm var şimdi, mis gibi bebek kokan! Yaz ortalarında bir kız teyzesi daha olucam... sonra bir de çok sevdiğim bir dostumun Pıhtıcan'ı gelecek... Şu an nedir ne değildir bilmiyoruz en kısa zamanda beraber öğreneceğiz :) Ben inanılmaz bir çocukseverim! Öyle saatlerce bir çocukla vakit geçirmişliğim yok henüz! Hep en tatlı anlarını yakalar her yaşın, biraz uzayınca hoop kaçarım! Ama 4 çocuk istiyorum ben! Mümkünse fabrika top atmadan!Koloni halinde yaşamak hep hayalim olmuştur!Zor biliyorum... Muhtemelen olmayacak onu da... Sevgili de biliyor talebimi, bu sefer kartları açık oynadım! Korktuğu bir kesin, ama saygısı da sonsuz, tartışma konusu bile yapmamakta! Eeeh, şu aşamada ben üremeye katkıda bulunamayacağıma göre, dostlar yapsın ben en bomba teyze olayım diye planları yapıyorum!

Fotoğrafçılık kursuna başladım... Ansiklopedi cildi şeklinde basılmış kullanma klavuzunu hatmettim! Ters mantık işleyen her sistem bana sıkıntı vermiştir! Fotoğraçılık da öyle birşey... Bir de göz gerekiyor, sadece bakmanın dışında! Hadi o zamanla oluyormuş ve zaman ayırmak gerekiyormuş, ama ters mantığı nasıl çözücem o muamma! Otu boku çekiyorum, beğenmiyorum, siliyorum, kızıyorum kendime, insanda bir nebze de mi birşeylere kabiliyet olmaz diye, 100 tanede 2 tane beğendiğim oluyor, aman onlarla da bir övünme bir övünme, zaanedersin ilk karma sergimi açıcam! Ne yapmak istiyorsun, nedir yönün derseniz, Türkiye'de olmayan temalı nü fotoğraf! Mümkünse siyah beyaz! Yurtdışında çok örnekleri var, ciddi beğendiklerimden birine buradan tıklayın... http://www.kaptilkin.com/ Yapabilir miyim derseniz, azim taş ve aralarındaki ilişkiyi hatırlatmak isterim sizlere... Şimdilik yolun çok başındalığın heyecanı ile bakıp da görememenin siniri içinde debeleniyorum! Olacak ama!

Kalbi çok kıran adamla buluştum! Lüzumsuz bir buluşma oldu...Aslında o aynı! Ben basıp gitmişim! Kalbin kırıklarını ve beynin ona ait bölümünü daha tam onaramamışım ama gitmişim! Canımı acıtmış onu kavradım bir tek!Bir de ne kadar maganda ve tırsak olduğunu!Duygularını iki laf edip anlatamayacak insan sevmem ben! Söz acıdır bazen, ama ihtiyaçtır aynı zamanda! Şaklabanlık idare eder bir süre, ama sonra söz duymak ister insan! Bazen bir özür, bazen küfür, belki bir aşk narası, belki tek bir soru eki...! Ve bunlardan herhangi birini kullanmayı bilmeyen adama acırım ben!Acımışım da sanırım! Acımışım ki onun sessizliği arasında ben kaçıp gitmişim başka yollara!Sessizliği sevmeyen ben, katlanamamışım daha fazlasına! İyi de olmuş :)

He bir de çok traji komik bir hikayem var, birkaç gün öncesine dayanan! Aptallığımın ve deli cesaretimin birleşip bana harika bir tecrübe sunduğu...Malum yazmıştım, 2009'u ehliyetsiz kapattım ben! 12 aralık gecesi, çook keyifli bir Asmalı sonrası zil zurna arabaya binip 3 dakika sonra indirildim :) Polis, üfle, ehliyet, ruhsat, alkol, promil derken hoop ehliyet 6 ay içeride ve popocuğa 700 TL gibi bir para sıkışmış... Neyse cengaver ben yılmadım ehliyetsiz bol araba kullandım! Alkol hiç almadım... Birkaç kere yakalandım ve polis teşkilatına yüklü bir maaş kadar ödeme yaptım , torpidomda baş örtü taşıyan iğrenç bir modele upgrade oldum, ama araba kullandım! Hatta kaza bile yaptım... Sevgilinin ehliyetini yazdırarak ucuz atlattım! Aile zaten poposuna kuyruklu yıldız kaçmış olan kızlarının bu vukuatından haberdar değil! Söylemek için çok geç, yardım istemek için çok cesur olunacak bir döneme girdim! Bu kadar olayın üstüne Çarşamba akşamı kızlarla çıkılıp, bol sohbet ve güzel yemek programına katılmak üzere Nişantaşı yollarındayım... Dolapdere civarı, çileden çıkaran trafiğin günlük 4 litre su ile anlaşması üzerine Dolapdere gibi nezih bir semtin benzin istasyonunda mola veriliyor... Meşgul mevki kullanımı sonrası yola çıkmama izin veren bir sivil polis aracı, onun önüne mal mal atlayan salak ben! 3 saniye içerisinde berbat bir trafikte plakamın anons edilmesini duyar gibi olup, hayatımda hiç tırsmadığım kadar tırstım! Ben ki kaputa adam almış, giden kamyonun altına direksiyonda sızıp bodoslama girmiş bir hatunum... Araç sağa çekilir, kendini tanıtan sivil polise ruhsat ve kimlik teslim edilir! Ehliyeti evde unuttum diye yalan atılır, çünkü tamamen salaklaşılmıştır! Gelen bilgilere göre araba muayenesi olmadığı için trafikten mendir, en yakın yeddi eminlere çekilmesi gerekmektedir. Bundan sonrasını şöyle anlatmak istiyorum:

Arabaya binen sivil polisden acayip tırsıldığı için izni ile baba arandı
Sakın sivil polise beyfendi demeyin, memur bey diyin, sinirleniyorlar
Benimki gibi salak bir babanız olmasın!! 80 km ileriden telefon vasıtası ile rüşvet tekli etmesin! Hayır teknoloji ilerledi ama bu kadar da değil!
Ehliyetiniz yoksa baştan söyleyin benim gibi kıvırmayın! Ellerinde el terminallerinin Ferrasi kırmızı bir alet var, TC kimlik numarınızı bir giriyorlar, ayakkabı numaranıza kadar çıkıyor! Kesinlikle biri bizi gözetliyor!
Üstelik de ehliyeti evde unuttum yalanı, şubeden bilgi kontrol edilince "hanımefendiye söyleyin ehliyeti evde aramasın, ehliyeti şubede unutmuş" diye bir anons ile madara oluyor
Tüm polis teşkilatına iyi davranın! Ne kadar hödük olursanız onlarda o kadar despot! Ben, ben oldum, çenem durmadı, sevdiler, çok eğlendim, işlerimi çok hızlı halledip cezalarımı 5 dakikada elime iliştirdiler!
Savcılığa gidip mahkemeye çıktım ehliyetsiz araba kullanmaktan... Yine bir yerlerime 697 TL kaçmış!!
Bürokrasi işlemleri birbirinden 30 km uzakta farklı iki binada yürütüldüğü için akan bir göz, patlıcan bir burun ve hapşii hupşiii seslerinin havalarda uçuştuğu bir günde 6 saatim kitlendi!
Ehliyet halen daha yok... Haziran 10'u iple çekiyorum...
Sanırım daha da abartıp araba kullanmayacağım! Bu kaçıncı mesaj yani! Bir çekirge olarak daha kaç kere zıplayabilirim?
Aile halen daha bilmiyor ve benim vukuatlar artıyor! Bu kadarın üzerine söylersem heralde göndere uzanan bayrak direğinin üzerine bu yaşımda monte edilirim! Hayır ehliyeti kaptırmaya kızarlar ama ehliyetsiz devam etmeye ve bu kadar olaya ana karakter olarak katılmaya ne derler tahmin bile edemiyorum!

Özlemişim yazmayı blog! Daha anlatacaklarım var... Yakında yine on the air olucam :)

Gidiyorum, dönücem, sonra da tüm haberleri vericem...

2010-01-28T15:44:00.002+02:00

Every word is like a knife but the SILENCE cuts you twice...

Jay Jay Johanson demiş... Sarkastik sözleriyle kalbe taht kuran adam...

doğru da demiş...

Birinin omuzlardan tutup sallaması gerekiyor bu aralar beni...

Yoksa sessizliğimin içinde kaybolup gideceğim iyiden iyiye...

Bu kadar çok konuşan bir hatunun kendine bile sesi gitmez mi bu aralar...

Neler anlatmak istiyorum aslında, neler yapıyorum, neleri yarım bırakıyorum... Çoook şey var yani...

Ama yok olmuyor, bir yerde birşeyler tıkandı....

Kendi lavabo aç'ımı yaratmam lazım benim de...

Narsist'im ben biraz... Bir de bunun yanına mazoistlik ekleniyor aralarda... Acı çekmezsem mutluluk katlanıp mutsuzluk olarak yağıyor kuytularıma!

Birşeylerden sorun yaratma hissi, kafaya takıp kendini yeme halleri...

Hiçbir şeye uyasım yok son zamanlarda...

Herşey iğreti duruyor dünyamda.... Aslında uzun zamandır olmadığı kadar tıkırında giderlerken....

Neyse ben bir kaçıyorum... Eski memlekete... bir kaç günlüğüne! Sevgili de gelecek benimle... Pazara kadar eğlenicez, yiyicez, içicez, sığdığı kadarı ile benim Amsterdam'ımı gezicez, sevişicez bol, heralde soğuktan donucaz, o yüzden tekrar sevişicez, gülücez... Kavga etmesek bari bu bizim ilk tatil ne de olsa!

Sevgili ile beraber, hatta aslında ondan bir gün önce, benimle beraber çoook değerlim geliyor bir de eski memlekete... bir nikon d5000... Yeni yıl şımartmam kendi kendime, az baba Marshall yardımı ile! Kursum Amsterdam dönüşü başlıyor o yüzden bu seyahat tamamen doğaçlama olacak, bitirebilmek için bir çift yedek göz, bolca vakit isteyen kullanma klavuzu ile ben başbaşayız şimdilik... Bolca foto çekmeye çalışacağım! Merak edilmesin sevişme sahneleri bize özel... Makinayı da o kafalarla bir yerlerde unutmazsak, sanki hazırım gibi ilk uygulamalı foto seansıma ....

Gelince de bol bol anlatıcam... Huzurun beni neremden ve niye dürttüğünü, yunuslarla nasıl yüzdüğümü, sevgiliden isteyipte dile getiremediklerimi, niye yaşı neredeyse 30'a dayayıp da 15 yaş ilişkisi şımarıklıkları yapmaya çalıştığımı, kayıplara karışan kaz'ım Basri'yi, dünyama yeni katılan kuzularımı, Uğur'u, Hrant'ı, 17 seneyi nasıl geçirdiğimizi, 3 senede neler yapmadığımızı, Şakir ve Türkiye'de yetim kalan sanatı, son zamanların en büyük hatasını, bu hatanın bana nasıl patlayacağının komplo teorilerini, ve çapının büyüklüğünü çok iyi kavramama rağmen bu kadar vurdumduymazlığımı...

Bekle beni Amsterdam... Donmuş kanallarının, Pata negra'nın, Jazz Cafe Alto'nun, Castell'in, Herengracht'ın, yamuk evlerin, biranın, ve tüm diğer nimetlerinin keyfini çıkarmaya geliyorum...

Hayırlara vesile olması dileği ile...

2010-01-06T15:19:00.000+02:00

Kalbim yine müzikler dinlemekte...

Kendi müziklerini bestelemekte...

Hatırlayıp düşününce boş zamanlarda gülücükler hakim Burçin dünyasına...

Aşk?!

Yok, biz küsüz onunla! Özür dileyene kadar da barışmaya niyetim yok!

Ama mantık?!

Heh ondan bol bol var son zamanlarda...

Bir an gelip yine beyin kalbe yenilecek... Biliyorum...

Seviyorum da o halleri...

Ama daha uslu, daha dingin, daha cazgır, daha oturaklı, daha deli ve daha acemiyim...

Başka ne isterim diye düşünsem, bulamam birşey...

En harikasından bir gülücük de 2010 yılı ilk yazısına bugün!

İlk duble rakı, ilk öpüş, ilk seviş, ilk korku gibi birşey oldu...

Çok daha fazla söz barındırmasını isterdim içinde, çok daha komik hikayeler, yılbaşı serüvenlerim...

Ama yok onlar çıkmadı

Bu çıktı...

Bu aralar bundan başka birşey çıkmaz gibi demiyorum :)

Ne de olsa lodos arkası hep kar yağıyor en kuytulara...

İyisi mi kalın kazaklar altı, elleri hoh'layan adama kalbi sımsıkı tutmasını tembihlemek!

Ultra süüpperrrrr bir yıl diliyorummmm....

2009-12-31T11:50:00.001+02:00

süpperrr hissetiğiniz,

süppperrr sevdiğiniz,

süpppeerrrr saygı görüp gösterdiğiniz,

süpperrr daha az çevreye zarar verdiğiniz,

süüüpppeerrr daha fazla çocukları sevdiğiniz,

süüppperrrr daha çok eğitime katkıda bulunduğunuz,

süppperrrr tepelerde aşık olduğunuz,

süpppperrr anlatılacak mutluluklar, heyecanlar yaşadığınız,

süppperrrr yiyip, içip, gezdiğiniz,

süppperrr mantıklı çalışıp, karşılığında çok para kazandığınız,

süppperrr manasız koşup, gülüp, dans ettiğiniz,

süppperrr hiç hayvanlara zarar vermediğiniz,

bol bol süpperrman ve süpperrwoman olduğunuz,

KOCAMAN, KEYİFLİ, AZ GÖZYAŞLI, BOL BAŞARILI ve SAĞLIKLI

BİR SENE OLMASI DİLEĞİ İLE...

Biten senenin malları bunlarrrr...!

2009-12-29T12:29:00.001+02:00

Hep birşeylere dokunmayı, birşeylere tutunmayı, görmeyi, kokusunu içe çekmeyi, erişmeye çalışmayı mı övüyoruz hayatta? Hayatın dokunulmazlığı ve erişilmezliği neden bu kadar korkutuyor herkesi? Mucize ile sihir arası yolları ne zaman terk ettik hayatın içinde... Yoksa hiç başlamadık mı aslında o yollara hep " Gördüğüme inanırım ben, hissetmeden gidemem, dokunursam korunurum" özürleri ile...

Bir sabah kalkıp herşeyin değiştiğini görebilecek olmaktan neden bu kadar korkuyoruz, aslında için için değişim isterken... Yanımda yatan, kolları boynuma dolanmış adam, sırf dokunabiliyorum, nefesini hissediyorum diye mi gerçek? Peki sihrini nerede bıraktı o zaman? Ne zaman gerçeklik kıyafetini geçirdi herşey üzerine ve hayat bu kadar vazgeçilmez yalanlar, ilüzyonlar, donmuş kahkahalar, robot insanlar, öğrenilmiş hareketler, tüketme çabası ve tüketememe hırsı ile kaybolup gitti ellerimizden? Hanginiz daha sihirbaz şimdi, çıksın karşıma! Çıksın ve anlatsın bana sahip olduklarımın ötesindekileri... İnandırsın tüm bunların aslında hiç BENİM olmadığına! Gözlerimi kapayıp açacağım sürede kokuların, tatların, öpüşlerin, adamların, çocukların, savaşların, yalanların, çöllerin yok olup gidebileceğini anlatsın biri bana...

En cesurumuz bile korkuyor muyuz gerçek sandıklarımızın aslında gerçek olmadığını kabul etmekten? Kaybolmak mı en büyük tereddüt? Halbuki izlerini bilmediğimiz sokaklarda da ne renkler tanırız belki, nasıl cümbüşlere karışır, kimlerle sevişir, hangi tatları dener, en çok nelere ağlarız... Ne istersin yanında birkaç tane, hemen seç, sonrası sihir, sonrası bilinmezlik, sonrası yeni keşiflerin, senin keşiflerin deseler, hiçbirşey istemezdim... bu hayattan ağırlık yapacak hiçbirşey yok bana... Tek bir dilek gerçekleşsin isterdim ama... Tanıdıkça yenileri, keşfettikçe dokunulmayan, görülmeyen, hissedilmeyenleri, geri dönüp en sevdiklerime, tüm sevdiklerime anlatabileyim hayatın bilmediğimiz sihrini, yeni can acımalarını, farklı gülüşlerimi, garip sevişlerimi, elimle değil içimle hissetmeyi öğrenmeyi... sonra anlayan herkes dağılır belki yeni yollara... Belki bazen tanıdıklar karşılaşır oralarda...!

Haydi şimdi doğru yeni yıl kutlamalarına... İçimizden biri görürse havai fişekler arası sihirli renkleri, koşarak anlatsın gerisine... dokunmasak, görmesek, duymasak bile inanırız biz...

Ho Hoo Hoooo...

2009-12-25T15:29:00.003+02:00

Hani istek yaptık... dilekler sardık sarmaladık... İçimizden söyledik, herkese söyledik yaa... Geçelim hepsini, bu sene Santa meşgul! Krizdi, mesafeydi, ren geyiklerinin Kurban Bayramı sonrası Türkiye'ye uğrama korkusuydu birleşti ve biz el elde baş başta karşılayacağız yine 2010'u...

Dün gece sene sonuna az kaldı muhasebesi yaptım, alacak verecekleri görelim, hesabı rahat kapatalım diye... alacaklar var halen daha, yılın bitmesine de bir kaç kısa 24 saat... ama alacaklarımı alacaklarım yok ortalarda! 2009 gömmüş herşeyi bir yerlere, bu yılda sana borçlu kalsınlar, boşver diye... Vereceklerimi de ben vermiyorum o zaman! Nanik hepinize... Yazın tahtaya bir daha, sarı çizmelerimi giyip, ödemeyeceğim hesapları!

2010 yılı isteklerim ne olacak peki? Santa'ya çok güvenmiştim halbuki! Hiç naif ve saftorik çocuk olmadım ben! Hep biliyordum hediyelerimi ailemin aldığını, Santa'nın herhangi bir bacadan içeri sığmayacağını, ayrıca bizim evde baca deliği bile olmadığını... Ama büyüdükçe tutunacak birşeyler gerekiyor demek ki, yıllar içinde bir sürü cevapsız kalan mektuplar gönderdim kendisine, uzunca listeler destekli, geyiklerinin hatrını soran,cücelerine sevgiler yollayan! Bu sene artık vazgeçtim kendi yapmam gerekenleri, başkasına havale etmekten... Bu Santa bile olsa! Şimdi artık biliyorum ne istediğimi, ne kadar istediğimi, neden istediğimi, kimden yardım almam gerektiğini, ne kadar kasmam gerekeceğini... Listem yine uzunca... Kendi dışımda hayatımdaki herkes için isteklerimle dolu tepeden tırnağa! 2009 eskidi diyorsunuz madem, ben bir 2010 alayım sizden! Gönderirken içine bir tutam sevgi, bolca saygı, kıvamında iyi niyet, çokca sağlık, mutlu edecek kadar başarı, sapıttırmayacak kadar para, akla zarar vermeyecek dozda aşk, ülkedeki tüm art niyetli, yiyici pezevenkleri gömecek kadar bir deprem, cümle alem için mutluluk, daha çok kitaba ayırabileceğim kadar zaman, uzaklara gidebileceğim kadar hayal ve en sevdiklerimle beni sevenlerden seçmeceleri koyarsanız pek bir makbule geçer...

Santa'ya da el fatiha!

Kusmuk dolu bir hikaye...

2009-12-24T00:56:00.000+02:00

Kalbi çok itina ve pür dikkat üstü gayet pervasızca kıran adam etrafta... Fiziksel değil belki ama yakınlarda! Kokusunu duyuyor gibiyim bazen, ama oturup düşündüğümde hiç hatırlamıyorum! Yüzünü birkaç foto aydınlatıyor, sesi uzaklardan bile olsa geliyor... Ama konuşması her gün etrafta!

Bugün rastladığımsa onun berbat bir kopyası olsa gerek... Ya da farklı bir imaj ile kapıma dayandı ondandır bu tezatlığın sebebi!

Gün çok erken başlayıp, iş halleri nedeniyle haddinden fazla geç biter ve bir kapınıza eski bir sevdicek dayanırsa, O sizin çalıştığınız onca koca saat boyunca içmiş ve sapıtmışsa, onca zaman sonra görüşme aşağıdaki gibi oluyor:

(önce telefonda)

SARHOŞ ADAM: bla bla Blaa... Joook görmek istedim seni...? Amma uzun zaman oldu!
BURÇİN             : Yaa evet, görüşelim!
SARHOŞ ADAM: Ben içtim biraz bu arada... Ama jjoook diil yani! Bir kahve yaparsın artık bana!
BURÇİN             : (böyle domestik, "ayağının altını yalıyım, paspasın yap beni" vari bir hava çizdiğime binbir küfür eden bir sesle) Yuuuh artık! Git yat evine! Yaparız birşeyler yarın...

(evin kapısı çalar, ekranlı apartman kapısı zamazingosu "aloo" - niye aloo o bilinmeden ve her seferinde aynı salaklık yapıldığına gülümsenerek - cevaplanır! Sarhoş adam görülüp/duyulunca dizlerin bağı onca ay sonra gevşer, kalp ağızdan çıkar)

Sarhoş Adam'a kapıyı açmak ne kadar mallık ise, bu kadar sarhoş bir adama yeni yapılan pırasalı ıspanaklı frittata'dan verilmesi o kadar saflıktır!!

SARHOŞ ADAM: Ellerine sağlık, joook güsel olmuj ! Ne kadar da özlemişim seni görmeyi!
BURÇİN             : (yemezler ve yorgun halimle) Afiyet olsun!...
SARHOŞ ADAM: Yoook, ben gerçekten özlemişim! Bu evi, kokusunu, yajjjatamadığın çiçekleri, kendine zarar vermelerini...
BURÇİN             : (devam edecek, devam edecekkkk...)
SARHOŞ ADAM: bÖÖÖÖğğğkyykkk....

Ne kustuğu yerde kalabildi Sarhoş adam, ne banyoya yetişebildi... Evin koridorundaki kalebodurlara desenler yapabildi sadece... Önceleri anlamsız, sonra -sarhoşluğun yavşaklığı ile dibe vurmuşluğu arasında- yamuk bir kalp ve tipsiz bir B ! Epeyde güldü bunları yaparken ?!? Ben...? Vücudundan alkol sebebiyle nadiren birşeyler çıkaran (kıyafet dışında) ben, dehşetle seyredip, saçlarını tuttum! Bir insan evladının böyle bir karışımı nasıl yaratabildiğine şaşırdım! Biraz da ensesini sevdim... Tek tanıdık, sevdik yer olduğundan değil sadece, kokusunu da bildiğimden!

Ev...? Ev temiz... Tertemiz! Kendimi , " neden her hafta kadına 60 lira veriyorum ki" diye sorgulatacak kadar temiz... Adamı bir taksiye koyduktan sonra, tüm kusmuklarla beraber onu da yıkadım evden ve şimdi her yer tertemiz... Bildik kokuyu da yarın gidip alacağım! Madem seviyorum bu kadar erkek erkek kokayım biraz!

Sarhoş Adam... ? Evine varmış sağ salim, mesaj attı! "Bla bla blaa... Seni ciook orzlemasim gerçekten" !? Benim istediğim birşeyi yapmadığı kesin... Gerçi hep öyle değil miydi zaten? :)))

Ama o bana çarptııııı!!!...

2009-12-18T10:44:00.000+02:00

Evet, ben ehliyetimi kaptırdım...

Evet, kaptırdıktan sonraki ilk 15 dakikada yeniden direksiyon başındaydım...

Evet, arada bir aklıma geliyor ehliyetsiz olduğum ama genelinde rahatım...

Evet, çok sorumsuz bir davranış ve gurur duymuyorum ama toplu taşıma opsiyonları benim bölgede limitli ve ben henüz daha bir taksi durağını zengin etmeyi planlamıyorum...

Evet, dün bana çarptı...!! Bir çöp konteynırı...

Akşam binbir toplantı, bir sürü repitatif cümle, domuz gribine inat bir dolu el sıkışma sonrası, spora takatimin hala olduğunu görüp, düştüm yollara...

Bir fırtına, bir yağmur, berbat bir soğuk, bol kırmızı far seli... Ve sen git koskoca çöp konteynırı havalan benim kaputa kon!

Arabayı sağa, sola, başka arabaya, yayaya, yaymayana, kediye, köpeye çarpmak kötü birşey, kabul! Ama bir şekilde görüş alanınız içinde geliştiği için daha çekilir bir dert... Heyhat arabanızın kaputuna havadan bir çöp konteynırı inerse, beyin falan kalmıyor ilk 5 dakika! Ben mesela - ne alakası varsa - uzaylılar savaş açtı diye düşündüm! Hani ülke içi kaosu geçtim, ülkeler arası muhteşem ilişkileri hiçe sayıyorum ve uzaylılar ile savaş başladığına inanıyorum! Saolsun beni hep bu fantezi beyin kurtarmıştır zaten hayatın monotonluğundan! Neyse herkes arabanın başına toplanıyor, ben arabadan iniyor, tekrar biniyor ve sağa çekiyor, o arada polis amcalar geliyor... Ve ben hiiiççç mi hiiiçç hatırlamıyor ehliyeti kaptırdığımı!

Benim embesil espri anlayışım olmasa belki basıp gidecekler... Ama ben ne yapıyorum "şikayetçiyim memur bey, bana çarptı" diyorum..."Ehliyet, ruhsat o zaman".....SESSİZLİK... GERİZEKALI OLDUĞUMUN FARKINA VARMA... AKŞAMIN O SAATİ HİÇ BİR POLİS TEŞKİLATI ÜYESİNİ ABUK ESPRİLER İLE RAHATSIZ ETMEMEK GEREKTİĞİNİ ANLAMA... OLMAYAN BİR EHLİYET, İNATLA İSTEYEN BİR TRAFİK POLİSİ... Battı balık yan gider gibi düz bir mantık ile, " hayır o bana çarptı önce onun belgeleri kontrol edilsin" dedim ben... Gerisi iyilik sağlık... Bol yalan, biraz manifesto, içine çökmüş bir kaput, 5 iş günü içinde trafiğe heba edilmiş bir dolu para, trafik polislerinden "seni bir daha buralarda görmeyelim" bakışı, bu kadar efor karşısı kesin bir saat kardiyo kadar kalori yaktığına inanan bir beyin, akşamın en üzeri kaportacı amcanın aranıp yağlı çekiç için randevu alınması, hiç bir kayda değer aktivite gerçekleştirmeden kaportacıda demli iki çay arası son bulan gece...

Allah'tan commit edemeyen adam geldi, daha da geç saatlerde... Çok daha geçlerine kadar oturup konuştuk, gülüştük, seviştik... Ona anlatmadım ama uzaylıların saldırısını... Yine de bu haftasonu Avatar'a gitmeye karar verdik...

İçimde kendimi kaybettiğim...

2009-12-17T15:08:00.008+02:00

Kaç farklı ben var içimde? Nasıl hepsi bu kadar özerk olabiliyorlar birbirlerinden? Sıkışmıyorlar mı içimde, hele de kilo verip bünyeyi küçültüyorken? Nasıl bu kadar farklı olabiliyorum kendimden? Hangi sesleri dinlemem gerekiyor içimde? Niye bazen hepsi susuyorlar ve ben çıldırıyorum? Sessizliği hep mi sevmedim ben acaba? O zaman niye fazla sese de katlanamıyorum? Hangi ben neyi seviyor, kime ne sözler veriyor, kimlerle iş pişiriyor, neye kin ve nefret duyuyor nasıl takip edeceğim? Parmak uçlarımı hangisi karıncalandırıyor, beynimi bir başkası uyuştururken... Nedir bu uzun zamandır içte duvarlara çarpıp eko yapan, ama ağzımı açar açmaz tıp oynayan çığlık halleri? Hangi ben'i aradan çekip çıkarmalıyım, diğerini en derinlere hapsederken?

Sorularım çoğaldıkça, ben'ler de mi artıyor içimde? Kime güveneceğini, neye inanacağını, nasıl yürüyeceğini, en çok ne zaman seveceğini, kimlerle sevişeceğini bilmeyen, bilemeyen ben'ler... Bir sabah hepsinden kaçıp kurtulasım varken, akşamına nasıl candan sarılıyorum onlara? Ortak noktaları arayışları...Nerede, nasıl, kim, neden'leri ile birlikte... Ortak noktaları sıkılmışlıkları.... Hayretle açtıkları gözlerini ve şaşkınlıktan kapayamadıkları ağızlarını saymazsak eğer...

İçimden ışıklar saçarak uyandığım bir sabaha kalkmak istiyorum... Beni çığlıklarımın sesi ile gözlerimin nemi değil, dinginliğimin ta kendisi iteklesin günün içine! Hiç konuşulmamış sözlerim olmasın... Gözlerim bakarken kaçırılmak zorunda kalmasın... Sesim kısılmasın... Güvensizliğim olmasın... İnsanlar - adam,kadın, genç, yaşlı, güzel, çirkin, şişman, zayıf, alkollü, alkolsüz, mutlu, mutsuz farketmeksizin - İNSAN olsunlar! Hayallerim kendimi tekrar ettiğim yerlerde takılı kalmasın... Beraber yürüyelim onlarla, en ütopiklerine bile ulaşabilirim mutluluğu ile!

Lütfen birileri içimdeki ben'lerden birinin sesini duysun... duysun ve anlasın... Çünkü ben yoruldum tekrarlardan, taklalardan, hissedememekten, güvensizlikten, anlamsız paranoyalar arası yitirdiğim tırnaklardan.. Ben gerçekten çok yoruldum çok sevdiğim insan ırkı ile uğraşmaktan! Ve yoruldum başladığım yere geri dönmelerden...

Sıradan bir haftasonu özeti...

2009-12-13T12:05:00.005+02:00

10 sene ve bolca alkollü araba kullanma tecrübesinden sonra cuma gidilen cumartesi terk edilen mekan sonrası ehliyet yüksek promiller uğruna 6 aylığına kaptırıldı... Checkkk!

3 hatun uzunca aradan sonra toplanılıp bol dedikodu yapıldı.... Checkkk!

Masaya sonradan kaynayan şahıs tarafından, ona da alkolün verdiğini sandığımız cesaret ile, evlenme teklif edildi...Checkkk!

Polis teşkilatından ehliyeti alan polise alkollü kafa ile yazıldığı için, sözlü ilan edilindi... Checkkk!

Mekan terk edilirken çıtır ama yakışıklı bir adamla tanışıldı. Ne zaman tekrar görebileceğini sormakta, cevapsız bırakılmakta... Checkkk!

Ehliyet kaptırılmış olunsa da en zil zurna hal ile ekip evlerine bırakıldı ve commit edemeyen adama gidildi... Checkkk!

Bir küçük rakı üzeri bolca viski ve muhabbet sonrası commit edemeyen adamın kollarında itina ile sızıldı... Sevişmek hak getire, yatağı bulduğumuza şükredelim! Checkkk!

Sabaha karşı girilen yataktan kramplar içinde fırlanıldı, alkol koması paniği regl olmanın verdiği rahatsızlık ile bertaraf edildi... Checkkk!

Sevişmek yine hak getire... Checkk!

Commit edemeyen adam ile tüm bir cumartesi tıklım tıkış bir alışveriş merkezinde bolca ve keyiflice alışveriş yapıldı...Checkk!

Akşamın bir karanlığı eve dönülüp yılbaşı şımartması yeni fotoğraf makinasını keşfe çıkıldı... Ansiklopedi şeklinde hazırlanmış kullanım klavuzunda kaybolundu! Yeni makinaya aşık olundu ama taşıması için de acilen bir köle bulunmasına karar verildi... Checkkk!

Önde halen daha geçirilecek koca bir pazar, buluşulacak çok tatlı insanlar, oturulacak inanılmaz keyifli bir rakı balık sofrası olduğu düşünülüp bol bol gülümsendi... Checkkk

Bu haftasonu "yılbaşı özel listesi"ne yeni bir dilek eklemek istiyorum!

Değerli Noel Baba,

Bir salaklık yaptım, ders oldu... Şimdi lütfen ya zamanı hızlı geçiren bir icat sun bana ya da 2 Ocak sabahı ehliyetimi...Bir daha alkollü araba kullanmayacağıma söz verir, tombul yanaklarından içtenlikle öper, ren geyiklerine sevgilerimi gönderirim...

Varlığına her zaman inanmış ve güvenmiş olan Burçin,

Anneme de birşeyler oldu sonunda... :))

2009-12-07T12:43:00.000+02:00

Cuma günü bir toplantı için o kadar iş yoğunluğunda taaa bilmem nerelere gidiliyor... Kısmen önemli biriyle buluşulacak, işle ilgili bazı tüyolar alınacak... Anne yolda giderken aranıyor... Toplantı sonrası haberleşiriz diye telefon kapatılıyor...

toplantı...

toplantı....

toplantı.....

Sonrası...

- Annişkoların şekeri, naber?

- Bitti mi toplantı?

- yok annecim, bitmedi, tam ortasında arayıp böyle yayvan konuşuyorum ?!

- amaaan benimki de soru sadece işte... Nasıl geçti?

- Harika geçti? Süper bir adam, çok keyifli bir toplantı oldu.. Çok bilgili, çok da komik!...

- Bekar mı?

- Yuuuuuuuuhhhhhh anne!!! Adamın 60 yaşında olmasını geçtim, bu kadar mı kitlendin bu olaya?!

Mahalle baskısını kendi kendine yapan bu en sevdiğim hatun, uçana kaçana bekar mı muhabbeti yapmakta son zamanlarda... bir işaret mi göndermeye çalışıyor, yoksa boş zamanı çok bana mı sardı anlamaya çalışıyorum...

Gölgem, ben ve yeni yıl...

2009-12-04T15:51:00.001+02:00

Yok işte olmuyor.. Yazamıyorsan, yazmak istemiyorsan, yazasın bir kaç saniye kapı eşiğinden görünüp sonra yoğunluğundan korkup kaçıyorsa, anlatacak şeyler çok ama kelimeler inatçı, eller bağlanmış, beyin de kitlenmiş ise başka yerlerde, O.L.M.U.Y.O.R...

Hep merak ediyorum köşe yazarları ne yapar diye böyle durumlarda? Yok öyle kendimi falan karşılaştırdığım! Haşa ne haddime hatta! Ama onlarda kitlenirler mi bazen? Anlatmak istediklerini anlatamadıkları olur mu? Neyse, baksınlar başlarının çaresine... Bir de onlara takılırsam totomda bile zona çıkaracağım heralde!...

Sıkıntı, yoğunluk, az uyku, uykuda bile iş, bir adam, uzun zamandan sonra düzgün bir ilişki gibi gözüken, ama her seferinde de yüzüme "şu an kendimi commit edemiyorum" diyen, inanılmaz yatak efsaneleri, hala sıcak giden havalar, Alp'lere bile yeni yeni yağan geç kalmış kar, siyah çam ağacı arayıp bulamama halleri, kalbi halen daha uzaklara kitleme, yol yapmak isteme, yeşil çay yapraklı çayı içerken her seferinde yapraklardan boğulma, yorgunluk, 8 haftada verilen 5 kilo ve 2.8 kg yağ, tırnakların hepsinin aylardır sağlam ve kemirilmemiş olması, kitap okuyamama, dergi bile bakmaktan sıkılma, Yeni Zelanda'da iş başvurusunda bulunma, psiko-meditasyon hocam ve ekibi tarafından hiperaktif, hatta über-aktif ilan edilip yeni bir ekibe terfi ettirilme, bazı geceler ne olduğunu hatırlamayacağım kadar çok içme, çok yeni insanlar tanıma ve onları çok sevme, zamanında aşık olunan adamdan çok yakında yurda geri döneceğini öğrenme...

Bu mudur özeti derseniz, ehh üç aşağı beş yukarı budur...

Nadiren son zamanlarda katliam yapmak istiyorum sadece... Önce tek kişi ile başlıyor bu his... Kesin anlamsız birşey söylemiş, haybeye diklenmiş, ya da tam bir amsalak oluyor... Ahhh diyorum içinden, sakin ol Burçin... eli kana bulamaya, suç aletini saklamak için planlar yapmaya, fellik fellik kaçıp saklanmaya hiç gerek yok hayatında... Sıkıyorum dişleri, kös kös önüme bakarak gidiyorum kendi yoluma... Aklımda hep geride bıraktığım mikrobu temizlersem ne kadar mutlu olacağımın hayalleri!! Farklı şekillerde yok etmenin, ağzımı sulandıran korkutucu tadı ve görünce düşüp bayıldığım ama burnuma geldiğinde sevdiğim kan kokusu! Yalnız münasip bir plan yapmam gerek, yoksa ufak çaplı bir katliama gider sonuç... Olaya şahitlik eden, yakınından geçen, beni kanlı gören herkesi de ortadan kaldırmak zorunda kalırım, o kadar vakit ve takat yok bende...

Yeni yıl geliyor...

İki sıfır sıfır dokuz, hazırız bekliyoruzzz şarkısını daha dün söylemiyor muyduk biz yaaa? Yoksa ben ağzına takılan şarkıyı fazlaca uzun süre söyleyenlerden miyim? 2010'a uygun nasıl bir şarkı yazacaklar acaba? Ben bazı şeylere takıntı ile bağlanan insanlardanım, bu yılın da bir şarkısı olmalı o yüzden... Hem belki bu sefer benim mırıltılarım ile 2010'un şarkısı aynı tınılarda buluşur, o zaman çok daha şen şakrak olur hayat, hayal, herkes....

Ne kadar çabuk ve güzel geçti 2009 !!? He, dönüp okursam yazdıklarımı, hep bir şikayet hallerim var... Kadere isyan, adama isyan, pozisyona isyan, Fener'e isyan, Cimbom'a küfür, ülkeye isyan, sessizliğe alışmış koyun halimize isyan... Gırla gidiyor isyankar hallerim... Ama özünde güzel bir yıl oldu gibi gibi sanki... Sağlık cephesinde savaş biraz ağır geçti sadece... o cephede yeniğiz sanırım zaten ailece... Anne fıtık, anneanne alzheimer, ben uçuklar kraliçesi... 2010 öncesi, hazır az kalmışken, askerleri geri çekip, biraz dinlendirmek, sonra da en kallavi naralar ile yeniden saldırmak lazım o cephede... 2010'da böyle geçemez çünkü, geçmemeli... Yoksa soyağacını önümüzdeki sene noktalayacağız gibi gözükmekte...

İsteyeceklerimin listesini yapmaya başlasam aslında... Kırmızı donumu hazırlasam... Bu sefer kapının önünde kırmak için en güzel narı bulsam... Siyah çam ağacı süslesem... En sevdiklerim, çok eğlendiklerimin hepsi ile birlikte aynı yerde olabilsem... Elimde çok lezzetli şarabım olsa... Commit edemeyen adam yanımda olsa... Tam 12 olunca dudaklarıma çoook güzel bir öpücük kondursa... Hayır sonra yine commit etmesin istemezse... Zorlayan yok kimseyi bu saatten, bu yaştan sonra... He, tabii bende neye, kime, nasıl commit edeceğime bir karar versem bu arada iyi olacak!

Evet,evet... Bugün yarın oturup bir TO DO ve TO WISH list yapayım "ikisıfıron'dayızzzz, hazırız kırmızı donlayızzzzz" için...

Yapabilir miyim acaba?

2009-12-03T09:02:00.000+02:00

Taptaze yaşlanmayı da öğrenmem gerekecek

Sevgilime İtiraf - İsmet ÖZEL

Domuz gribinden mümkünse böyle korunalım...

2009-12-02T12:22:00.001+02:00

Ay'ım olur musunuz?

2009-11-30T14:18:00.000+02:00

Kaç bulut geçmeli ki tepemden daha? Ya da ben üstüne çıkıp kaç tanesini gerilerde bırakmalıyım?Kaç adam "orjinalsin" demeli, sonra göklerimden kaymalı? Her zaman hepsini " yıldız" mı yapmalıyım... Aslında hep bir ay düşlerken ben...

On the footsteps of Picasso

2009-11-30T13:29:00.001+02:00

HUMAN LOVE IS FINITE, BUT PASSIONATE LOVE IS NEVER ENDING

Ihara SAIKAKU

Dün geceye damgasını vuran söz :)

2009-11-23T09:54:00.002+02:00

SUCCESS IS LIKE PREGNANCY! EVERYBODY CONGRATULATES YOU, BUT NOBODY KNOWS HOW MANY TIMES YOU'VE BEEN FUCKED BEFORE...

Winston CHURCHILL

Böyle mi yapmaya çalışıyorum acaba? Ufff, hani bu meditation rahatlatacaktı? :))

2009-11-21T21:18:00.004+02:00

Experience praises

the most happy

the one

who made the most people

happy.

Karl Marx

Şaşkınım... @the meditation VOL.2

2009-11-21T20:55:00.001+02:00

Bugünkü psiko-meditation'da dünyanın en göt hatunu çıktım!

Hayır insanların beni yanlış tanımasını istemem, ama hocam bayağı bir burun kıvırarak baktı çıkarken yüzüme! Kırıldım...

Suç bende değil ama! Sordu söyledim! Zorladı biraz, daha kendini ver diye! Verdim! Ben kendimi verince işin hep böyle suyu çıkıyor zaten! Burçin Syndrome! Ağır metal fazlalığı gibi birşeyim bende! Öyle hissettim gerçekten bugün kendimi!

Yalnız benim bu psiko-meditation olayını hafif açmam, biraz anlatmam lazım! Olay öyle sadece kıvır kolu, kıvır bacağı, o arada da anlat rahatla değil! Evet birşeyler kıvrılıyor illaki, en başında olduğum ve anti-esnek bir insan olduğum için kramplar var biraz, anlatıyorsunda hoca (cami imamı mı ya bu!??!) sordukça... Ama bir de kaydediyorlar seni! Oran buraya karışmış bir halde badır da badır anlatıyorsun... Şimdi böyle anlatınca size pilates'in dedikodulu versiyonu gibi gelebilir! Yok ama değil! Ciddi bir beyin yıkama var ve ben bugün farkettim ki pek bir kaptırıyorum kendimi!

Bugün uyku yoktu... Çok horladığımdan değil de, biraz daha "seni tanıyalım" moduna girdiğimiz için... (ayrıca ben horlamıyorum) Bugün bol bol "zen'im ama sessiz de kalamam" modu vardı! En azından seans sırasında! Sonra oturduk videonun ilk yarım saatini seyrettik..!! Tanrım beni baştan yarat, diyesim geldi! Hayır en çok neye üzüldüm bilmiyorum! Bu kadar vurdumduymaz, bu kadar sallapati olduğuma mı yoksa hocanın tüm söylediklerimi ikinci kere dinlemek zorunda kalmasına mı?! Onun dediğine göre bazen üç, hatta dört kere dinlemek durumları olabiliyormuş... Beni bir kere daha dinlemek, seyretmek istermiş!!!! Hadi buradan yakın, üç michelin yıldızlı bir göt'üm! Beş kere izlediği var mı bilmiyorum?! Soramadım !! Ama benim kaliteden ödün vermediğim bir kesin!!!?

Ve bir de duymanın yanında seyredince, insan daha bir fena oluyor! Ahhh, o nasıl bir surat öyle! :( OK, orayı burayı kıvırmanın - düzeltiyorum, kıvırmaya çalışmanın - illaki bir sıkıntısı var! Bir iki derse az daha esnersem, daha melek bir suratla görmek isterim kendimi! Ama en acı şeyleri anlatırken, en ezdiklerimi, yürüyüp geçtiklerimi, hiçe sayanları ve benim saydıklarımı, astığım suratları anlatırken nasıl bir vurdumduymazlık, bazen kin, genelde alay, aşağılama var suratımda... Boş vites yokuş aşağı iniyorum... Yokuş boyunca toplayabildiğim kadar şeyi, "herşeyi", toplamaya çalışıyorum! Sıkılınca, kırılınca, arabada yer kalmayınca, sallamayınca, bazen de korkunca atıyorum hepsini aşağı! Onunla beraber atamadığım parçalar beynin bagajında ama hep... İnsanlar değil sadece, işler, görevler, hobiler, seçimler de atılabiliyorlar arabadan! Hıza baktığım yok, bir yerlere çarpmaktan korktuğum da... Duvar çok uzakta diye bir hayal kurmuşum çünkü! Ve ben çok güzel araba kullanırım! Hayal ettiğim, yapmak istediğim, düzeltmeye çalıştığım, durdurmak istediğim herşey ve herkesden bahsederken de çok asabiyim! Hayal hayalliğini kaybediyor, düzen kaosa dönüyor yüzümde! Ekliyorum, deniyorum, tanımaya çalışıyorum ve herhangi en ufak bir soru işareti ya da sıkıntı da silmeye çalışıyorum! Tükenmez kalemle yazdığımı unutarak!! Hiç bir şey silinmiyor, sayfam bir bulamaç! Birbirine karışan hayatlar, zevkler, kalpler, sözler... Oysa ki biliyorum, hep biliyordum, on milyon kere de seyretsem videoyu, yine bileceğim, aslında sadece mutluluk hayal ediyorum! Öyle toz pembe dünya, uçan kuşlar, fiesta siesta değil de, beyin mutluluğumu! Yüzümde ki gülümsemenin yanında beynimde de gülücükler olsun istiyorum! Bir büyük yeşil efe ya da \\ çayır çimen // gülücüğü değil de "EvEeeEeeTTtttT :)) " gülücüğü... Neye evet, neden evet diye sorarsanız, onu da bulucam! Ne olduğunu değil de - onu heralde biliyorum - nasıl kelimelere dökebileceğimin yollarını !!

Hocam mı ne dedi?? "üçüncü seansı çarşambadan önce yapmayalım Burçin Hanım!" - e haklı, daha öncesinde benle bir seans daha kaldıramayabilir! :S :S " haftaya bir hiperaktivite uzmanımız da bize biraz katılacak!" - yuh, 30 yaşında hatuna hiperaktif tanısı konursa, ayıp bana başka hiçbir şey değil.

@the meditation VOL.3 biraz gözümde büyümekte...

Benim de...

2009-11-20T17:30:00.000+02:00

Yüreğimin özünde başka yarınlar var.

Mevlana Celaleddin Rumi

KaPaK oLsUn...

2009-11-20T17:25:00.000+02:00

Oynatmaya az kaldı doktorum nerde? - @ the meditation VOL.1

2009-11-19T00:45:00.000+02:00

Bir zamandır bir uçuk vakasıyla karşı karşıyayım... Hep aynı yerde çıkan, beni seven, benim artık fazla takmayıp, alıştığım bir tarz...OK, litaratüre geçmem ama, daha da çözüm bulan tek Allah'ın kulu profesör tanımadım! Ki bayağı da gezdim aralarında... Hep bir ilaç olayı, habire bir kan testi, kollar bie eroinmen kadar mor, seçilen kıyafetler her daim uzun kollu... Son noktayı söylüyorum: Bir "okuyan babaanne" modeli varmış, yarın itibarı ile ana-kız bu "babaanne"yi bulmaya çalışacağız!!!! "Anneanne" olur mu'nun cevabı yarın geleceği için, arama kümesi genişleyebilir!! ÇOk ciddiyim, ama bu ciddiyet bir yana, konu başka...

Uçuktu, uçmadıktı derken, ben bu hafta son noktanın bir önü - alternatif tıpta - aradım çözümü... Zzzzt doktora gittim, bzzzzttt semtte, çüüüüüşşşş paralar bayıldım, elde ne var diye sorarsanız; iki reçete ilaç - ki bu günde 6 hap falan yapıyor(ama lütfeeeennnn, hepsi "herbalmış"!!), bu ilaçların bir kısmı yurtdışından gelecekmiş (haydööööö), ama aslında herşeyim çok iyiymiş, bir tek ağır metal yükü almış başını gitmiş! (nedir derseniz, 2 kişi anlattı, hiçbiri tam anlatmadı, ama bu mereti sudan, havadan, dişteki dolgudan bile alıyormuşsunuz! Dolguyu hadi oldum olası sevmedim, o haketti bunu!! Ama hava, su...?! Nasıl yaşıyacağım'a cevap vermediler bir türlü?)!! Büyük hayal kırıklığı! Alternatif tıp Burçin'in sahasında tıp'sızlığa karşı 1 -0 yenik durumda! Yalnız bir tek ilk seansta verdikleri bazı tüyolar için, ben kendilerini hükmen GALİP ilan ediyorum! İlaç manyağı olan ben, ilk defa Zzzzt doktorda, bzzzzttt semtte ki, stres ve hayatın kontrolü ile ilgili bazı şehir efsaneleri öğrendin ve denemeye karar verdim! Şimdi Zzzzt doktorun tavsiyesi ile Krrrrrrt yerde psiko-meditasyon vari birşeye başladım!

Bu nedir derseniz, pelte halinizin sorular sorulup konuşanı! İki işi bir arada nadiren yapabilen ben, çoook zevk aldıysam, bazılarınız bayılır! Onlara Krrrrrt yerin bilgilerini vericem!

İlk intiba - SEVİLEBİLİR!

Ben bir anlattım, bir anlattım, sonra da horul gürül uyudum... Gerçi rüya sandığım şeyde bile halen biraz iş yaptım ama olsun! Psiko-meditasyon hocam ona da çözüm bulacak :))

Bir de gönül ile ilgili şikayetlerden konuşturdu beni... Yaş 30-1, medeni durum bekar, zaman da 21.yüzyıl olunca konuya giriş de fazla fast food cinsi... Gerçi en cırcır ağzımla kısa bir özet verdim kendisine! Sıra ve sayıda ufak hatalar yapmış olsam da... :)

Şimdi mi? Aynıyım... ama destur daha birinci seans! Kalbi psiko meditasyon merkezinde bıraktım... 30.000 km bakımı ve iç-dış yıkama üstü past cila için... Ama beyni almak gerekti, bir iş yemeği nedeniyle! İkinci ziyarette onu da verip bir rektifiyeye sokucam!

Hocam mı ne dedi? "Meditasyonu biraz daha hafif tutup, psikolojik bölüme biraz daha yönelebiliriz" :)) Bu uçuklar haybeye mi çıkıyor sanıyorsunuz? :)
@the meditation VOL.2'da görüşürüz...

Love me do...

2009-11-16T13:56:00.001+02:00

Meyhanenin bilindik masası...

2009-11-15T15:39:00.004+02:00

Zaman gerçekten su gibi akıp geçiyor...
Ve zamanında bulunduğunuz bir yere uzuuun zaman sonra yine uğrayıp, şaşıyorsunuz o zaman ben yine buralardaydım'larla...
Dün gece aynı meyhanenin önündeyim... Yine alkol var kanda... Başka eşlik edenler bu sefer... içlerinden bazıları belki yine kalp kırıp yarı yollarda bırakacak... Bir kısmı da - biliyorum - ve hatta eminim - bundan sonra hep yanımda, yakınlarımda olacak... Sarhoşluğun iki arasında aylar önce aynı meyhane de nasıl iki koltuk değneği bir kırık ayak ile O'nun yanında oturduğumu hatırlıyorum... Semtin kalabalık ve arnavut kaldırımlı sokaklarını, sırf O'nu görücem diye bir ayağımda beyaz converse diğerinde alçı üstü 55 numara ayak için çorapla seke seke geçmişim... Köşelerden toplamış beni... Ki alışık aslında kendisi ayak, bacak kıranlara ... Küfrediyorum kendime " adama kendini başka türlü gösteremedin mi" diye... Bana baktıkça eskiyi hatırladığı çok belli...
Dün gece hemen çaprazında sokakta içiyorum... Alçı yok bu sefer, yeni bir adam var, nerelere koyacağımı, nerede olacağını tam bilmediğim... Gözüm kayıyor aynı masaya, sigara dumanları arası.... Etrafımdakilerle konuşurken nasıl başka bir zamanda olabiliyorum ben? Nasıl o geceyi her saniyesi ile hatırlıyorum... iki koltuk değneği ve ağrı kesicilere inat bir büyük içiyorum... Meyhane çıkışı başka bir mekana zil zurna, ama koltuk değneklerinde sekerek, yardım almayacak kadar kibirli, gidiyoruz... Bünyenin istihap haddini aşan ama tef, saz, meyhane şarkıları eşliğinde bir kaç duble daha... Herkesin takdiri üzerimde!! Çünkü ben alçı üstü çorabı çıkarıp elimde mendil gibi sallayarak halay başı bile oluyorum... Sonra evine gidiyoruz, kalabalıkça.... O kadar alkole rağmen ağrının en uç noktalarındayım... Ben ayağıda bu adam için kırmamışmıydım zaten?
Nerelere gidiyor zihin... Halbuki ne kadar uzun zaman geçmişti...
29 oluyorum o gece... Bir rum tavernasında Boğaz'a karşı kutlama var... Kalbimde baş davetlim, ama O gelmiyor... Hamam ve kese sonrası mayışmış, çıkamazmış... Bir bölümünü tanımadığım masada, dondurmalı irmik helvası pasta üfleyip, Yunan şarkıları söylüyorum... Çok sarhoşuz hepimiz, tef çalmaktan eller harap... 14 cm'lik topuklular üzerinde hoplayıp zıplarken yanlış bir hamle ve garson kontrpiyede kalarak bana çelme çakıyor... O başka bir masaya savrulurken ben sağ bileği çatırrt diye yan yatırarak yerdeyim... Toparlanıp kalkıyorum, sarhoşluğumdan eser yok... Acı beyin damarlarını o kadar zorluyor ki, ulu orta kusasım var... Çöküyorum yakındaki sandalyeye, kendi doğumgünümden serçeler gibi sekerek ilk ayrılan benim... Çaktırmadan... Bindiğim takside hangi inatla bilemeden ayakkabılar hala ayağımda O'nu arıyorum ben düştüm diye... Biraz dil dökme arkası evinin önünde buluşuyoruz.... Rezilliğim ön planda ama elini bile tutmadan duvarları tırmalayarak yürüyorum... Koltuğa kendimi attığım an ayakkabıyı ayağımdan fırlattığım anla aynı... Sağ ayak saniyesinde şekil değiştirerek bir Yeti kıvamına bürünüyor... Buz poşetleri elinde ayağımı kucağına koymaya çalışırken acı değil heyecan duyduğum... İlk defa dokunuyor bana... OK, ayağıma! Aklımdan ilk geçen - Allah'tan bugün pedikür yaptırmışım - !?! O kadar salağım yani ve o kadar aşık!! "kırık yok" diyor... "ben anlarım"! Anlar heralde diyorum içimden, söylediği kitap, kanun benim için! Yatağını açıyor, ben seke seke bütün evi geçip yatağa atıyorum kendimi, hastaneye yarın gideceğiz... Ağrıdan değil saat, saniyeler geçmiyor! Adam her off'ladığımda kapıda... Rahatsız etmemek adına suratıma dayadığım yastık yüzünden boğulacağım... Sabah olmak bilmiyor ve çişim geliyor... Yataktan kıvranarak inip, kıç üstü bütün evi sürünerek geçiyorum! Artık yürümek mümkün değil çünkü!! Klozet önü pozisyonum kusmaya gelmiş olsam, bulunmaz hint kumaşı! Ama çişim var benim ve ayağa kalkamıyorum! Uzun uğraşlar, sessiz çığlıklar ve bir dolu acı gözyaşı sonrası popoyu kapağa koymayı başardığımda Everest'e çıkmışım başarısı var damarlarımda! İşlem tamamlanıp kendimi tuvaletten nasıl attığımı ve salona nasıl gittiğimi anlatmıyorum bile! Arkamda ya da altımda bıraktığım tüm parkeler yeni cilalanmış gibi parlıyor, sürünerek sürdürdüğüm aktivitelerimde... Saatler geçiyor ve uyanıp, beni koridorun yerinde otururken bulduğunda gülmeye başlıyor... Takatim kalmamış artık koskoca evi popo üstü dolaşmaya... Yatak falan gözümde yok, yerde yatıyorum! İyileştiğini umduğu ayağıma bakmasıyla üstünü değiştirmesi bir oluyor! Arka sokaktaki hastaneye gitmek üzere yola çıkıyoruz... Ayağımda beyaz çoraplar, artık yüzsüzce ağlıyorum! Ayağıma, acıma, rezilliğime, sürünmekten ezilmiş popoma, bir pandaya benzeyen makyajı akmış gözlerime... Acil'e afilli bir giriş ve derhal ilgili ortopedistin odasındayız... Ayağıma bastırdıkça benden tekme ve en kallavi küfürleri yiyen doktor O'na dönüp, "eşinizin ayağının röntgeni çekilmeli. Sanırım kırık var ve bağları koparmış" diyor... Artık kusasım var... O gülümsüyor! Tekerlekli sandalyemi itmesin diye sağa sola çarparak ilerlerken su makinasına çarpan ben'in peşinden koşmakta... Röntgene bile benimle giriyor! Aynı radrasyona maruz kalıyoruz diye, pek bir keyifliyim... Romantikliğimin içine sıçsınlar! Röntgen sonucu geliyor ve sağ ayak bitik durumda... Şekilli bir alçı yapıp, nasıl kullanıldığını öğrenmeyi son güne kadar reddettiğim iki koltuk değneği tutuşturuyorlar elime... Doktorun yardımcısı kasaya yakın bir yerde beni itmeyi bırakıp " Eşiniz hesabı ödedikten sonra gidebilirsiniz" dediğinde dayanacak gücüm kalmamış olmalı ki "O benim eşim değiiilll" diye anırıp, ödeme bankosuna tekerlekli sandalye ve uzunluğunu hesaplayamadığım alçılı sağ ayak ile bodoslama giriyorum! ACIIIIIII !!! Evime bırakıyor beni sonra, bolca sandwich ve kurabiye eşliğinde... Kapının önünde gitmesi için yalvarırken, apartmana nasıl gireceğimin hesabını hiç yapmamış olmalıyım... Arabadan bile inemezken, o kadar merdiven nasıl aşılacak??... Sonra eve nasıl tırmanılacak... Kucağına almak istiyor beni, "yok artık" diyorum! Popo üstü inme çabalarım sonuç vermeyince "babamı istiyorum" salya sümüğü ile başlıyorum zırlamaya yeniden! "Yok, hayır, olmaz"larım arasında sırtlıyor beni... Adama bir gece evvel ayak ovdurup, ertesi gün kıçı gösterdiğimde anlamalıydım aslında bu ilişkinin devam etmeyeceğini :)) Önce sekiz basamak seyrediyor popomu, sonrada bir 10 basamak... Niye kilo aldım ki ben bu kadar diye kızıyorum kendime... Yatağa yatırıyor, ilaçlarımı alıyor, her türlü ekipmanı hazırlayıp gidiyor sonra...
İşte ben ayağı böyle kırmış oluyorum...
Zaman gerçekten su gibi akıp geçiyor... Ama benim beynim bu kadar ayrıntıyı niye aynı hızla silmiyor?!
Elimde içkim, sigara molası için kalabalık grupla kapının önündeyim... Gözüm çaprazdaki meyhanenin bilindik masasında... Bir yandan da birşeyler anlatıyorum hafif peltekleşen dilimle yanımdakilere... Yeni adamın hoşuna gitmiş olmalı ki anlattıklarım dudağıma bir öpücük konduruyor... Suratına bakıyorum, gülümsüyorum... Bu kadar içki yeter, birazdan bu adamla sevişmeye gideceğim...

Pardon, bakar mısınız ? Tanışmıydık ? Sevişmiş miydik?

2009-11-13T23:44:00.003+02:00

Dünya küçük... Öyle bilmem kaç milyar olduğumuza, 150 milyon kilometre kare bir alana yayıldığımıza, bu alanın yaklaşık üç katının su olup, oralara henüz daha yayılamadığımıza hiç aldırış etmeyin!! Dünya küçük!!

Dünya ile alıp veremediğim değil konu zaten, küçüklüğe takıldım ben! Bahtsız bedevi olarak sürdürdüğüm son zamanların en bomba olaylarından biri bugün başıma geliyor ve benim suskunluğumu sona erdiriyor... Bunu yazmam gerek, bunu anlatmalıyım ki, herkese ders olsun, her yerde herkese herşeyi anlatmayın! Hele de aynı adamla yatmış olduğunuz hatuna !!!

Zor günler geçiyor... Birşeyleri sorguladığım, sessiz kalmayı tercih ettiğim, işteki yoğunluktan yastığa cm'ler kala uykuya daldığım, yeni birşeyler yapmak istediğim, ne istediğime karar veremediğim, birçok hareketimi sorguladığım günler... Ve ben bugün diyorum ki - yeter - bir mola için işin en cıvcıklı, elemanların en sorunlu, patronların en habersiz anlarında, stresten cüzzamlı bir hastaya benzeyen suratımı dik yakalar arkasına saklayıp basıp gidiyorum Boğaz'a... Telefonlar kapalı, akılda yine biraz gemi saymak var, biraz Boğaz'a bakmak, bir kahve, sonrasında belki bir çay... Allah'ın bankında otururken ve büyük kararları tankerler, küçüklerini tekne bozuntuları arasında vermeye çalışırken, adımı haykırarak koşan bir arkadaş... Tüh yakalandım'ların keyifsizliği, hatunun şen şakraklığı karşısında kaybolup gidiyor ve ben Allah'ın bankı yerine az tanıdığım şen şakrak hatun ve hiç tanımadığım hemcinsimiz ile bir cafe'deyim... Yine Boğaz'a nazır... Hızlı bilgi alışverişi sonrası, tam da kalkma çabaları öncesi şen şakrak arkadaş bir işini halletmek üzere hiç tanımadığım hemcinsi bana emanet ederek gidiyor hatırlamadığım bir yerlere... Sıkıntılı dakikalar konu arayışları içinde eriyip giderken, hiç tanımadığım hem cins ile ortak nokta kalp kırıklığı... İsim vermenin gerekli olmadığı bir tanışıklığımız ve anlatasımız var ikimizinde... Başlarda sevimli gelen konuşma ilerledikçe tedirginliklerimiz de artmakta... Konu zaten aynı, konuk karşı cins, ama be kardeşim olaylarda mı bu kadar aynı olur, ya sözler? İşgilli popolarız biz, tıngırdıyoruz illaki... Şüphelendiğimiz, sormaktan korktuğumuz, çok paralel giden hikayeyi çözüme ulaştırmanın tek yolu var... Yatak efsaneleri... İlk on dakika sonunda o kadar belli ki, zamanında aynı adama gönül bağlandığı, sabahlara kadar sevişildiği, mutluluktan uçulduğu, popo üstü yere çakılındığı, kalp kırıklığı...

Şen şakrak hatun geldi biz konunun girmememiz gereken bir yerlerindeyken... Ve şimdi eminim ikimizde hangimizin daha önce olduğunu merek ediyoruz...